Η Ευρώπη «προσκύνησε» τον Τραμπ στο Ιράν και «άδειασε» τον Ζελένσκι που «ζητιανεύει» για βοήθεια

Με την υποκρισία να χτυπά κόκκινο, οι «ηγέτες» της ΕΕ μετατρέπονται σε υπηρέτες των ΗΠΑ, θυσιάζοντας τα πάντα στον βωμό των Στενών του Ορμούζ για να εξευμενίσουν τον «αυτοκράτορα» του Truth Social

Η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2026 είναι αυτή μιας αποικίας σε πανικό. Ο Ντόναλντ Τραμπ, με το γνωστό κυνικό και προσβλητικό του ύφος, κατάφερε να ξεφτιλίσει το ΝΑΤΟ, αποκαλώντας το «Χάρτινη Τίγρη» και τους Ευρωπαίους «δειλούς». Αντί για αξιοπρεπή απάντηση, οι Βρυξέλλες επέλεξαν την απόλυτη υποταγή.

Ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Κιρ Στάρμερ ανταγωνίζονται για το ποιος θα προσφέρει περισσότερο «αίμα» στο Ιράν, ελπίζοντας ότι έτσι ο Τραμπ δεν θα τους κόψει τη «δόση» της αμερικανικής βοήθειας προς το καθεστώς του Κιέβου. Πρόκειται για μια άθλια συναλλαγή: «Σας δίνουμε βάσεις και κανόνια για να κάψετε το Ιράν, δώστε μας όπλα για να συντηρήσουμε το σφαγείο στην Ουκρανία». Η Ευρώπη δεν είναι πια παίκτης, είναι το γεωπολιτικό «παιδί για τα θελήματα» της Ουάσινγκτον.
Το «Quid Pro Quo» της προδοσίας και η αγωνία του Ζελένσκι

Ενώ ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι εκφράζει «κακά προαισθήματα», η πραγματικότητα τον ξεπερνά. Το Κίεβο συνειδητοποιεί με τρόμο ότι το πολεμικό υλικό που ζητιανεύει από τη Δύση, τώρα διοχετεύεται στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις κατά της Τεχεράνης. Η Ουκρανία, από «προπύργιο της δημοκρατίας», μετατρέπεται σε ένα αναλώσιμο πιόνι που ο Τραμπ είναι έτοιμος να θυσιάσει σε ένα παζάρι πληροφοριών με τη Μόσχα.

Η αποκάλυψη για το πιθανό αντάλλαγμα (quid pro quo) μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας —να σταματήσει η Μόσχα να βοηθά το Ιράν αν η Ουάσινγκτον «αδειάσει» το Κίεβο— δείχνει το μέγεθος της δυτικής αναξιοπιστίας. Οι Ουκρανοί διαπραγματευτές σέρνονται στις ΗΠΑ για να συναντήσουν τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ, την ώρα που το Πεντάγωνο μετράει πυραύλους για τα Στενά του Ορμούζ. Η μοίρα του Κιέβου σφραγίζεται σε κλειστά δωμάτια στο Μαρ-α-Λάγκο, μακριά από τις ηρωικές κορώνες των προηγούμενων ετών.
Βρετανικές βάσεις και Γαλλικές φρεγάτες: Η Δύση ως παγκόσμιος εμπρηστής

Η απόφαση του Κιρ Στάρμερ να επιτρέψει τη χρήση των βρετανικών βάσεων για επιθέσεις κατά του Ιράν αποτελεί πράξη διεθνούς τρομοκρατίας. Η Βρετανία μετατρέπεται σε εφαλτήριο πολέμου, εκθέτοντας τον λαό της σε άμεσα αντίποινα. Την ίδια ώρα, ο Μακρόν παίζει το χαρτί του ΟΗΕ, επιχειρώντας να ντύσει με τον μανδύα της «διεθνούς νομιμότητας» το μακελειό που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η σύνδεση της «ασφάλειας των Στενών» με την «ευρωπαϊκή ασφάλεια» από τον Μαρκ Ρούτε είναι το απόλυτο ψέμα. Η μόνη ασφάλεια που διακυβεύεται είναι αυτή των κερδών των ενεργειακών κολοσσών και της αμερικανικής ηγεμονίας. Η Δύση, εγκλωβισμένη στις δικές της αντιφάσεις, επιλέγει τη γενίκευση της φωτιάς, αποδεικνύοντας ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της κυριαρχίας της, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει τον αφανισμό ολόκληρων λαών.