Πῶς θά ἐπιστρέψουμε στίς πλειοψηφίες

Καί πῶς θά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τούς κεκράκτες τοῦ φανατισμοῦ – Ἄν δέν κάνουμε κάτι γιά τήν Δημοκρατία, θά μᾶς ξεψυχήσει στά χέρια.

Η Εκλογή τοῦ 60% σχεδόν τῶν βουλευτῶν τοῦ Κοινοβουλίου μας ἀπό ἕνα νέο ἐκλογικό σύστημα μονοεδρικῶν περιφερειῶν σέ ὅλη τήν ἐπικράτεια (οἱ ὑπόλοιποι μέ λίστα) θά μποροῦσε νά εἶναι

, ὑπό προϋποθέσεις, εὐλογία γιά τό πολίτευμα. Ἀρκεῖ νά μήν ἐτίθετο στόν διάλογο σέ ἄκαιρες στιγμές ὅπως αὐτές πού ζοῦμε, ὡς ἀντιπερισπασμός καί μέθοδος φυγῆς καί ἀποδράσεως ἀπό τήν σκληρή πολιτική πραγματικότητα τῆς τρέχουσας συγκυρίας. Καί ἀρκεῖ βεβαίως νά ἐντασσόταν στό πλαίσιο μιᾶς ριζικῆς ἀναθεωρήσεως τῆς ἀρχιτεκτονικῆς ὅλου τοῦ πολιτεύματος ὥστε αὐτό νά μετατραπεῖ σέ ἰσχυρή Προεδρική Δημοκρατία μέ ἐξουσίες καί Κυβέρνηση ὑπαγόμενη σέ αὐτήν, πού θά ἀντιρροπεῖται ὅμως ἀπό ἕνα ἀνεξάρτητο ἀπό κομματικές πειθαρχίες, αὐτόνομο Κοινοβούλιο. Ὡς μεμονωμένο θεσμικό πυροτέχνημα δέν ἀντέχει αὐτή ἡ πρωτοβουλία. Ὅπως ἄναψε, θά σβήσει.

Γιά νά φύγουμε ἀπό τόν κατακερματισμό τοῦ Κοινοβουλίου, ὁ ὁποῖος ἤδη ἀπό αὐτή τήν ἐποχή ὁδηγεῖ σέ ἀνίερες συναλλαγές παρασκηνίου μεταξύ μικρῶν καί μεγάλων κομμάτων, μέ τό (πολιτικό) ἀζημίωτο μάλιστα, πρέπει νά διατρέξει τό Σύνταγμα καί τόν ἐκλογικό νόμο ἡ ἀρχή τῶν μεγάλων πλειοψηφιῶν. Ἀπό τήν κορυφή μέχρι τήν βάση τῶν θεσμῶν. Μέ πλειοψηφία 50% σύν ἕνα πρέπει νά ἐκλέγεται ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας σέ ἕνα προεδρικό σύστημα. Μέ πλειοψηφία, ἔστω σχετική, ἀλλά πολύ ἰσχυρή, οἱ βουλευτές τῶν μονοεδρικῶν περιφερειῶν μέ σειρά κατατάξεως τούς σταυρούς πού θά λαμβάνουν μεταξύ τῶν ὑποψηφίων ὅλων τῶν κομμάτων καί ὄχι μέ βάση τήν ἐκλογική δύναμη τοῦ κόμματος στό ψηφοδέλτιο τοῦ ὁποίου θά μετέχουν. Μέ πλειοψηφία 50% σύν ἕνα νά ἐκλέγονται καί πάλι οἱ δήμαρχοι καί οἱ περιφερειάρχες, καθώς τό 43% ἀπέτυχε. Τούς ἔχει καταστήσει μονοκομματικό παράρτημα τοῦ κυβερνητικοῦ μηχανισμοῦ καί παραμάγαζα ἀναθέσεων καί συμφερόντων. Δέν εἶναι δυνατόν νά κυβερνᾶ τήν χώρα καί μάλιστα καθεστωτικά τό 1/4 τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος.

Ἡ τυχόν ἀλλαγή ὑποδείγματος στήν κορυφή καί στήν βάση τῶν θεσμῶν ὁδηγεῖ σέ δύο νέα πλεονεκτήματα. Οἱ αὐξημένες πλειοψηφίες θά μᾶς δώσουν ἕνα νέο πρότυπο πολιτικοῦ πού γιά νά ἐκλεγεῖ πρέπει νά ἐπικοινωνεῖ καί νά συσπειρώνει περισσότερα τοῦ ἑνός ἀκροατήρια. Ἄρα θά πρέπει νά πολιτεύεται μέ μεγαλύτερη σοβαρότητα καί λιγώτερο λαϊκισμό. Μέ λιγώτερο μῖσος καί τοξικότητα καί μέ μεγαλύτερη ἑνότητα καί νηφαλιότητα. Ἄς μιλήσουμε πιό ἀναλυτικά. Ἡ πατρίδα μας χρειάζεται μιά νέα λαϊκή δεδηλωμένη καί ὄχι μία κοινοβουλευτική ἔμμεση δεδηλωμένη. Ἡ δεδηλωμένη τοῦ Τρικούπη, ἀπό ἕνα σημεῖο καί μετά, ἔγινε ὅμηρος συμφερόντων ξένων καί ἑλληνικῶν. Γεωπολιτικῶν καί ἐπιχειρηματικῶν. Ἡ δεδηλωμένη πλειοψηφία πού ἀναδεικνύεται στό ὄνομα τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας κατέστη ἐπίσης ὅμηρος καί τῶν ἴδιων τῶν αὐταρχικῶν ἡγετῶν πού ἡγοῦνται αὐτῆς.

Ἡ Δημοκρατία μας χρειάζεται ὀξυγόνο. Καί ὀξυγόνο μπορεῖ νά τῆς δώσουν οἱ νέες πλειοψηφίες, ἡ ἀδιαμεσολάβητη ἐπικοινωνία μεταξύ ἀρχηγοῦ κράτους καί λαοῦ χωρίς ἐνδιάμεσους «νταβατζῆδες», ἡ ἀπεξάρτηση τοῦ βουλευτῆ ἀπό τά ὑπουργικά καθήκοντα καί βεβαίως ἡ ταχύτητα στήν λήψη τῶν ἀποφάσεων. Ἡ κατά Τζώρτζ Μπούς τζούνιορ «πειθαρχημένη Δημοκρατία». Ἀμερική, Ρωσσία, Γαλλία, Κύπρος καί Τουρκία ἔχουν προεδρικό σύστημα. Ἡ Κίνα προεδρική σοσιαλιστική «δικτατορία». Δέν εἶναι σύμπτωση ὅτι οἱ οἰκονομίες τους ἀντέχουν ἤ τρέχουν γρηγορότερα. Ἀποφάσεις πού στηρίζονται σέ εὐρύτερες συναινέσεις λαμβάνονται χωρίς χρονοτριβή καί ἐφαρμοζόμενες καθετοποιημένα σέ χρόνο-ρεκόρ τούς δίνουν πλεονέκτημα. Στίς κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, ἀντιθέτως, δίνεται ἡ δυνατότητα παρεμβάσεως τοῦ ξένου παράγοντα ἤ ἐγχώριων ἐπιχειρηματικῶν συμφερόντων ἀπό τήν ἐκλογική διαδικασία ἀκόμη, ὄχι μόνο κατά τήν διακυβέρνηση. Ὅσο χαμηλότερο τό ποσοστό πού ὁδηγεῖ σέ σχηματισμό κυβερνήσεως τόσο μεγαλύτερος ὁ πειρασμός γιά ξένο ἤ τοπικό δάκτυλο πάνω ἀπό τίς κάλπες. Ἡ μόνη ἐξαίρεση ἀκυρώσεως παρεμβάσεων εἶναι καθεστῶτα ὅπου ἡ ἐκτελεστική καί ἡ οἰκονομική ἐξουσία ἑνώνονται στό πρόσωπο τοῦ διεφθαρμένου ἡγέτη, ὁ ὁποῖος εἶναι Πρωθυπουργός καί διαπλεκόμενος οἰκονομικός παράγων ταυτοχρόνως. Ἔχει «μετοχές» σέ τμῆμα τοῦ λαοῦ, ἀλλά καί κανονικές μετοχές (ἀφανῶς) στό κεφάλαιο μεγάλων ἰδιωτικῶν ἑταιρειῶν. Ἐννοεῖται πώς ἄν αὐτό συμβαίνει, πρέπει ἐπίσης νά ξηλωθεῖ.

Τό προεδρικό σύστημα, μέ ἀπ’ εὐθείας ἐκλογή ἀπό τόν λαό, ὁδηγεῖ ἀναγκαστικά σέ νέο διπολισμό καί ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχουν συστημικές παθογένειες ἐξαφανίζει καί τά λεγόμενα ἄκρα. Στίς μονοεδρικές περιφέρειες μέ σταυρό τά ἀποτελέσματα εἶναι ἐπίσης ἐνδιαφέροντα. Ὁ βουλευτής πρέπει νά ἐνδιαφέρεται γιά τόν τόπο του καί γιά τόν κόσμο του καί ὄχι γιά τήν σκληρή πελατειακή περιορισμένου εὕρους ἐκλογική του βάση. Καί αὐτό σημαίνει ὅτι πρέπει νά προσέχει τά λόγια του. Τοξικοί, φωνακλᾶδες καί λαϊκιστές πολιτικοί ἀπό τήν Δεξιά, τήν Ἀριστερά καί τό ἀκραῖο Κέντρο, τά ὀνόματα τῶν ὁποίων μᾶς ἔρχονται στό μυαλό τώρα, δέν θά ἔχουν καμμία τύχη στίς μονοεδρικές τῶν εὐρύτερων συναινέσεων ἄν δέν ἀλλάξουν ὕφος καί ἦθος. Καί ἄς ἔχουν μαζί τους ὅλα τά κανάλια. Γιατί στίς μονοεδρικές θά μετρᾶ ἡ ἀπήχησή του στόν μεγάλο καί ὄχι στόν μικρό ὁρίζοντα, μακριά ἀπό ἐξαρτήσεις ἀπό τήν διαπλοκή. Ἐκεῖ θά πρέπει νά σέβεσαι καί νά ὑπολογίζεις καί τόν τελευταῖο φτωχοδιάβολο. Φράσεις τοῦ τύπου «ἤ τούς τελειώνουμε ἤ μᾶς τελειώνουν» ἤ «ὅλοι οἱ ἀριστεροί εἶναι τεμπέληδες» θά σέ ὁδηγοῦν αὐτομάτως στό χρονοντούλαπο τῆς Ἱστορίας. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἐκλογή μέ λίστα καί ὄχι μέ σταυρό σέ μονοεδρική περιφέρεια θά πρέπει νά ἰσχύει ἅπαξ. Στό τέλος τῆς τετραετίας ὁ ἐκλεγείς μέ λίστα βουλευτής θά πρέπει νά δοκιμάζεται ὑποχρεωτικῶς μέ σταυρό. Οἱ δημοκρατίες δέν χρειάζονται λόρδους ἀορίστου χρόνου. Νέο αἷμα χρειάζονται.

Ἐφ’ ὅσον ἰσχύσουν οἱ νέες πλειοψηφίες γιά τήν ἐκλογή Προέδρου Δημοκρατίας καί γιά τήν ἐκλογή βουλευτῶν σέ μονοεδρικές περιφέρειες, τό πολιτικό σύστημα θά λειτουργήσει μέ ἑνιαίους κανόνες πού θά ὁδηγήσουν σέ νέα, διαφορετική ἀτμόσφαιρα. Ἡ τοξικότητα στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως καί στίς ἐμφανίσεις τῶν πολιτικῶν θά περιορισθεῖ δραστικά ἀπό τό νέο ὕφος τῶν ἴδιων τῶν πολιτικῶν. Ὁ βουλευτής νομοθέτης τῆς ἀντιπολιτεύσεως πού ἐκλέγεται μέ εὐρεῖα πλειοψηφία θά ψηφίζει καί νομοσχέδια τοῦ ἀντιπάλου Προέδρου πού ταιριάζουν στό προφίλ τῆς ἐκλογικῆς του βάσεως. Ἀντιστρόφως, ὁ βουλευτής πού πρόσκειται στόν Πρόεδρο θά ψηφίζει Ἐξεταστικές Ἐπιτροπές ἄν οἱ ἐντολοδόχοι του ἀπαιτοῦν ἔλεγχο τῆς ἐξουσίας, ἔστω καί νά εἶναι ἰδεολογικά κοντά σέ αὐτήν.

Συνοψίζοντας: Ἄν δέν κάνουμε σύντομα κάτι γιά τήν Δημοκρατία, κινδυνεύει νά μᾶς ξεψυχήσει στά χέρια. Ξέρω ὅτι αὐτά πού γράφω ἀκούγονται τρελλά καί ρομαντικά μέ βάση τά ἑλληνικά δεδομένα. Ἀλλά ποιός εἶπε ὅτι ἡ πολιτική δέν χρειάζεται λίγη τρέλλα καί περίσσιο ρομαντισμό; Τά ἀποτελέσματα τοῦ κυνισμοῦ καί τῆς λογικῆς τά εἴδαμε καί τά πληρώνουμε: Λιγώτερη Δημοκρατία, ἄρρωστοι θεσμοί.

https://www.estianews.gr/