Πλησιάζει η εθνική επέτειος. Αυτά διδάσκονται σήμερα στα σχολεία …
Εξίστανται και απορούν κάμποσοι γιατί φωνάζουμε για τον ευνουχισμό και την αποβλάκωση των παιδιών μας εδώ και δεκαετίες. Έγκλημα εκ προμελέτης, ιδιαζόντως ειδεχθές και κατ' εξακολούθησιν διαπράττουν οι ανίεροι δράστες! Θαυμάστε τους...:
- Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο. Και εμείς πήγαμε και κρυφτήκαμε στο υπόγειο.
- Τρέξε στην τράπεζα να σηκώσεις τα χρήματα είπε ο πατέρας στην μαμά.
- Σήμερα θα γίνεις άντρας μου είπε ο πατέρας μου. Εγώ φοβήθηκα πολύ γιατί δεν ήθελα να γίνω άντρας.
Από το βιβλίο Γλώσσας της Ε΄ Δημοτικού α΄ τεύχος, σελ. 44-45 (Στο κείμενο – αφιέρωμα στον απελευθερωτικό αγώνα της 28ης Οκτωβρίου).
...........................................................................................................................................
Σε αντιπαράθεση μεταφέρω ένα ηρωικό γεγονός που διασώζει ὁ μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατῆς Μυριβήλης και ἐκφώνησε στόν πανηγυρικό λόγο του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στίς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960. Μεταξύ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καί ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, πού διαδραματίστηκε, ὄχι “στό διάσελο τῆς Ἱστορίας” (Βρεττάκος), στίς ἀετορράχες τῆς Πίνδου, ἀλλά στά μετόπισθεν, εκεί ὅπου ὁ ἀπόλεμος πληθυσμός τῆς πατρίδας μας συναγωνιζόταν τήν ἀνδρεία τῶν μαχητῶν.
«Εἶχε ὀργανωθῆ, κατά τή διάρκεια τοῦ ἀγῶνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ᾽ τόν Ἐρυθρό Σταυρό τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καί ἕναν φίλο γιατρό, σ᾽ αὐτή τήν ὑπηρεσία, λοιπόν πήγαινα κάπου-κάπου νά τόν δῶ καί νά τά ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρά κάθε μέρα γιά νά δώση τό αἷμα του γιά τούς τραυματίες μας. ῏Ηταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά πού περίμεναν τή σειρά τους. Μιά μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπί τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στήν σειρά τῶν αἱμοδοτῶν πού περίμεναν, νά στέκεται καί ἕνα γεροντάκι.
− Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
− Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νά δώσω αἷμα.
Ὁ γιατρός τόν κοίταξε αὐστηρά μέ ἀπορία καί συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τό δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιό ζωηρή.
− Μή μέ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τό αἷμα μου εἶναι καθαρό, καί ἀκόμα ποτές μου δέν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καί οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πώς οἱ δύο πῆγαν ἀπό αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στή γυναῖκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, πού μπορεῖ νά χάσουν τά παλληκάρια τους, γιατί δέ θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νά τούς δώσουν. Νά πάω νά δώσω κι ἐγώ τό δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου, μοῦ εἶπε, κι ἄς εἶναι γιά τήν ψυχή τῶν παιδιῶν μας. Καί ἐγώ σηκώθηκα κι ἦρθα».
(Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940, Πανηγυρικοί λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322)
Γι' αυτό νικήσαμε, γιατί πολεμούσε όλος ο λαός. Την πιο μεγαλειώδη μάχη την κέρδισαν οι…άμαχοι.
Κατά τ’ άλλα τρέξαμε να κρυφτούμε στο υπόγειο Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει δεχθεί έντονη κριτική κατά καιρούς από γονείς, εκπαιδευτικούς και αρθρογράφους. Οι επικριτές θεωρούν ότι η επιλογή ενός κειμένου που εστιάζει στον φόβο, στην κατάδυση στα υπόγεια και στον πανικό δεν μεταδίδει στους μαθητές το πνεύμα της αυτοθυσίας, της εθνικής ομοψυχίας και του ηρωισμού του 1940 (όπως εκφράζεται στο απόσπασμα του Στρατή Μυριβήλη που παραθέτουμε)Από την πλευρά των συγγραφέων του σχολικού βιβλίου και υποστηρικτών της παιδαγωγικής αυτής επιλογής, υποστηρίζεται ότι το κείμενο στοχεύει στην ανθρωπιστική και βιωματική προσέγγιση του πολέμου. Επιδιώκει να δείξει τις παράπλευρες απώλειες και τις δυσκολίες που βιώνουν οι άμαχοι και τα παιδιά, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση και την αντιπολεμική συνείδηση. Η άποψη μας είναι όμως, ότι την ώρα που η Τουρκία του Ερντογάν μας απειλεί συνεχώς με πόλεμο και οι συνθήκες μεταβάλλονται συνεχώς στην περιοχή μας, εμείς καλλιεργούμε στις παιδικές ψυχές την ηττοπάθεια - ναι μέσα από την ενσυναίσθηση και τον ανθρωποκεντρισμό, καλλιεργούμε την ηττοπάθεια- αντί τα υψηλά ιδανικά που αναδύει το κείμενο του Μυριβήλη: Το κείμενο που παραθέτει ο Στρατής Μυριβήλης από τον πανηγυρικό του λόγο στην Ακαδημία Αθηνών (1960) μεταδίδει στη νεολαία βαθιά και διαχρονικά μηνύματα που ξεπερνούν τα όρια της απλής ιστορικής αναφοράς:
1. Η Έννοια της Αυτοθυσίας και της Προσφοράς
Ο γέροντας, παρά τη βαθιά του θλίψη για τον χαμό των τριών παιδιών του, δεν εγκλωβίζεται στον θρήνο ούτε κυριεύεται από μισαλλοδοξία. Η πρώτη του σκέψη είναι πώς θα σωθούν άλλα παιδιά. Μεταδίδει στους νέους την αξία της ανιδιοτελούς προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο, αποδεικνύοντας ότι η προσφορά δεν έχει ηλικιακά ή σωματικά όρια.
2. Η Εθνική Ομοψυχία και η Συλλογική Ευθύνη
Η φράση «Χαλάλι της πατρίδας» και η παρότρυνση της γυναίκας του («για την ψυχή των παιδιών μας») εκφράζουν το πνεύμα της συλλογικότητας που επικρατούσε το 1940. Διδάσκει στη νεολαία ότι σε κρίσιμες στιγμές η ατομική μοίρα συνδέεται άρρηκτα με τη συλλογική μοίρα του έθνους, και ότι ο αγώνας δεν δοκιμάζεται μόνο στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αλλά και στη στάση των ανθρώπων στα μετόπισθεν.
3. Το Ψυχικό Σθένος και η Λεβεντιά
Ο γέροντας δεν προσέρχεται ως θύμα, αλλά ως ενεργός συμπαραστάτης. Η στάση του εμπνέει αξιοπρέπεια, εσωτερική δύναμη και ψυχική λεβεντιά. Για τους νέους, αποτελεί πρότυπο αντιμετώπισης των δυσκολιών της ζωής με θάρρος και ηθικό ανάστημα.
4. Η Γέφυρα των Γενεών
Η ιστορία αυτή αναδεικνύει τον δεσμό και την αλληλεγγύη ανάμεσα στις γενιές. Η παλαιότερη γενιά (ο γέροντας) προσφέρει ό,τι πολυτιμότερο έχει —το ίδιο της το αίμα— για να κρατήσει ζωντανή τη νεότερη γενιά (τους στρατιώτες στο μέτωπο). Με λίγα λόγια κυρία Ζαχαράκη:Το κείμενο του Μυριβήλη διδάσκει στη νεολαία ότι ο ηρωισμός δεν είναι μόνο ζήτημα όπλων, αλλά κυρίως στάση ζωής, αγάπης προς τον συνάνθρωπο και υπέρβασης του εγώ για το εμείς.
.jpeg)
%20(16).jpg)
