.png)
Οι αναποφάσιστοι αυξάνονται αντί να μειώνονται όσο πλησιάζουν οι κάλπες – Η εμφάνιση Τσίπρα και Καρυστιανού δεν απορρόφησε τη δυσαρέσκεια, ο Μητσοτάκης ποντάρει στον επαναπατρισμό των παλιών ψηφοφόρων της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κοιτάζει τη μεγάλη δεξαμενή του Κέντρου
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου.
Συντρόφισσες και σύντροφοι.
Υπάρχει ένα κόμμα που μεγαλώνει χωρίς αρχηγό, χωρίς γραφεία, χωρίς ψηφοδέλτια και χωρίς τηλεοπτικά σποτ. Οι αναποφάσιστοι. Και όσο πλησιάζουμε προς την πραγματική προεκλογική περίοδο, αντί η περιβόητη «γκρίζα ζώνη» να συρρικνώνεται, συμβαίνει το αντίθετο. Στις τελευταίες μετρήσεις κινείται σε διψήφια επίπεδα, με την Prorata να καταγράφει 12%, ενώ η εικόνα που προκύπτει από τον κύκλο των δημοσκοπήσεων του Σεπτεμβρίου ανεβάζει σε ορισμένες περιπτώσεις τη δεξαμενή κοντά στο 15%. Αυτό είναι ίσως το πιο πολιτικό εύρημα από όλα. Γιατί μέσα σε λίγους μήνες εμφανίστηκαν νέα κόμματα, επανήλθαν παλιοί πρωθυπουργοί, άλλαξε η σειρά των κομμάτων και ξοδεύτηκε άφθονο τηλεοπτικό μελάνι για τη «νέα πολιτική γεωγραφία». Κι όμως, ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να κοιτάζει το πολιτικό σύστημα και να απαντά: κανένας.
Αυτό πονάει ιδιαίτερα εκείνους που παρουσίασαν την εμφάνιση των νέων σχηματισμών σαν μεγάλη απελευθέρωση της συσσωρευμένης δυσαρέσκειας. Η ΕΛ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα μπήκε δυνατά, αλλά δεν κατάφερε να εξαφανίσει τη γκρίζα ζώνη. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού ξεκίνησε με υψηλές καταγραφές και στη συνέχεια έχασε σημαντικό μέρος της αρχικής της δύναμης: στην Opinion Poll του Σεπτεμβρίου βρέθηκε στο 4,8% στην εκτίμηση ψήφου, από 12,6% τον Ιούνιο. Το μήνυμα είναι πολύ πιο σκληρό από όσο θέλουν να παραδεχθούν τα κομματικά επιτελεία. Η κοινωνική απογοήτευση δεν έψαχνε απλώς ένα καινούργιο λογότυπο. Και ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών εξακολουθεί να μην έχει βρει πολιτική στέγη.
Το Μαξίμου θέλει πίσω τους δικούς του – Το ΠΑΣΟΚ κοιτάζει το Κέντρο
Στο Μέγαρο Μαξίμου αυτή η δεξαμενή αντιμετωπίζεται ως ίσως η σημαντικότερη εφεδρεία της τελικής ευθείας. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι μέσα στους αναποφάσιστους βρίσκονται ψηφοφόροι που το 2023 επέλεξαν τη Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια απομακρύνθηκαν, χωρίς όμως να έχουν περάσει οργανικά σε άλλο κόμμα. Γι’ αυτούς ακριβώς προετοιμάζεται ξανά το γνώριμο δίλημμα: σταθερότητα ή περιπέτεια, κυβέρνηση ή ακυβερνησία. Και φυσικά στην κυβερνητική στρατηγική η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα μόνο αδιάφορη δεν είναι. Ο παλιός αντίπαλος προσφέρει στη ΝΔ ένα πρόσωπο γύρω από το οποίο μπορεί να επιχειρήσει ξανά τη συσπείρωση ενός συντηρητικού ακροατηρίου που έχει κουραστεί από τον Μητσοτάκη αλλά δεν θέλει με τίποτα επιστροφή Τσίπρα. Ήδη κυβερνητικά στελέχη αντιμετωπίζουν τις σημερινές μετρήσεις γύρω από το 30%-31% όχι ως τελικό ταβάνι αλλά ως βάση πάνω στην οποία θέλουν να ξαναχτίσουν συσπείρωση.
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, βλέπει την ίδια γκρίζα ζώνη και κάνει διαφορετικό λογαριασμό. Εκτιμά ότι ένα κομμάτι των απογοητευμένων ψηφοφόρων της ΝΔ δεν πρόκειται εύκολα να επιστρέψει στο Μαξίμου, αλλά επίσης δεν αισθάνεται καμία έλξη προς τον Τσίπρα ή προς τα μικρότερα κόμματα. Εκεί βρίσκεται η μάχη για τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, τους κεντρώους ψηφοφόρους που μπορούν να κρίνουν πολύ περισσότερα από τη διαφορά δεύτερου και τρίτου κόμματος. Η Χαριλάου Τρικούπη έχει ήδη στρέψει μεγάλο μέρος της πολιτικής της στρατηγικής προς αυτή τη δεξαμενή.
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου.
Το παράδοξο είναι εντυπωσιακό. Περισσότερα κόμματα, περισσότεροι αρχηγοί, περισσότερες υποσχέσεις – και περισσότεροι αναποφάσιστοι. Αυτό δεν είναι ένδειξη ανανέωσης του πολιτικού συστήματος. Είναι ένδειξη βαθιάς δυσπιστίας απέναντί του. Και η εξίσωση μπορεί να γίνει ακόμη πιο δύσκολη. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει ήδη δηλώσει ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του για το επόμενο πολιτικό βήμα και θα τις ανακοινώσει «όταν και όπως πρέπει». Στα δεξιά επίσης κινούνται νέες πρωτοβουλίες. Δηλαδή, εκεί που το πολιτικό σύστημα έγινε ακόμη πιο κατακερματισμένο, η μεγάλη μάζα των ανθρώπων που λέει «δεν ξέρω ακόμη» όχι μόνο παραμένει, αλλά μεγαλώνει.
Συντρόφισσες και σύντροφοι.
Κάποιοι στα κομματικά επιτελεία κοιτάζουν αυτή τη δεξαμενή και βλέπουν ψήφους που περιμένουν να τις μαζέψουν.
Μπορεί να κάνουν λάθος.
Ίσως οι αναποφάσιστοι δεν περιμένουν ακόμη να αποφασίσουν ποιον θέλουν.
Ίσως έχουν ήδη αποφασίσει πολύ καλά ποιους δεν θέλουν.
Και αυτό, έξι μήνες πριν από τις κάλπες, είναι πολύ πιο επικίνδυνο για όλους.
