Στις 18 Ιανουαρίου 2026, δύο τρένα υψηλής ταχύτητας συγκρούστηκαν στην περιοχή Adamuz της Κόρδοβα. Το ένα από αυτά εκτροχιάστηκε και κατέληξε σε πρανές αφήνοντας πίσω του πάνω από σαράντα νεκρούς περισσότερους από εκατόν πενήντα τραυματίες. Υπάρχουν όμως και δεκάδες αγνοούμενοι τους οποίους ακόμη και σήμερα αναζητούν στα συντρίμμια σωστικά συνεργεία. Επίσης έγινε γνωστό ότι οι αγνοούμενοι θα ταυτοποιηθούν με τεστ DNA.
Η αρχική έρευνα των Ισπανών ειδικών, εκτιμά ότι δεν υπήρξε υπερβολική ταχύτητα αλλά πιθανό τεχνικό πρόβλημα σε ράγα ή σύνδεσμο. Δεν αποκλείεται όμως να είναι ζήτημα υποδομής.
Παρά αυτά η χώρα δεν βυθίστηκε σε υστερία, δεν αναζήτησε κρυμμένα μυστικά, δεν κατασκεύασε σενάρια δολοφονίας. Το πεδίο γέμισε γερανούς και βαρέα μηχανήματα για να απομακρυνθούν βαγόνια δεκάδων τόνων και να εντοπιστούν εγκλωβισμένα σώματα και ανθρώπινα υπολείμματα. Κανένας μα κανένας δεν μίλησε για αλλοίωση στοιχείων ή για συγκάλυψη. Γιατί εκεί είναι αυτονόητο ότι χωρίς ανύψωση δεν υπάρχει έρευνα και χωρίς μετακίνηση συντριμμιών δεν βρίσκονται αγνοούμενοι. Για την ιστορία βαγόνια, συντρίμμια και αντικείμενα μεταφέρονται σε χώρους μακριά από το δυστύχημα.
Επίσης, επειδή η πρόσβαση στο σημείο ήταν εξαιρετικά δύσκολη λόγω στενού δρόμου, έγιναν παρεμβάσεις στο έδαφος ώστε να στηριχθούν οι γερανοί και να μπορέσουν να επιχειρήσουν με ασφάλεια. Θα σας φανεί περίεργο αλλά κανένας δεν σκούζει για μπάζωμα. Κανένας δεν μίλησε για σβήσιμο στοιχείων. Κανένας δεν παρίστανε τον ειδικό από τον καναπέ.
Επιπροσθέτως, όταν η εθνική και η περιφερειακή ηγεσία επισκέφθηκαν τον τόπο της τραγωδίας, κανείς δεν διανοήθηκε να τους χλευάσει να τους αμφισβητήσει ή να τους κατηγορήσει για δολοφονικές προθέσεις Κανένας δεν μίλησε για κράτος δολοφόνο ή πρωθυπουργό εγκληματία. Βλέπετε στην Ισπανία η διαχείριση μιας μαζικής καταστροφής δεν μετατρέπεται σε συλλογική παράκρουση. Οι Ισπανοί δεν έχουν τα γνωστά σούργελα που βγαίνουν στα κάγκελα να μιλήσουν για εγκλήματα και χούντες.
Η αντιπολίτευση δεν συναπαρτίζεται από γελοία
υποκείμενα και οι συγγενείς έχουν στοιχειώδη αξιοπρέπεια για να θρηνήσουν και όχι να εκμεταλλευτούν τον θάνατο των οικείων τους.
Και εδώ ακριβώς ξεγυμνώνεται η ελληνική πραγματικότητα των εμετικών συνωμοσιολόγων. Γιατί όλα όσα οι ίδιοι άνθρωποι χαρακτήρισαν στα Τέμπη έγκλημα συγκάλυψης -γερανούς στήριξη εδάφους, μεταφορά υλικών, αναζήτηση αγνοουμένων με DNA- είναι ακριβώς όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή σε μια χώρα που θεωρούν σοβαρή και κανονική. Η διαφορά δεν είναι οι πράξεις αλλά τα μυαλά. Όποιος μετά από αυτά συνεχίζει να μιλά για μπάζωμα και σκοτεινά σχέδια δεν είναι καχύποπτος είναι επικίνδυνα ανίδεος. Όμως η άγνοιά του δεν είναι απλώς προσωπικό ελάττωμα. Είναι προσβολή στους νεκρούς, τους αγνοούμενους και όσους παλεύουν μέσα στα συντρίμμια να βρουν ανθρώπους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά χθες και σήμερα σημειώθηκαν ακόμη δύο σιδηροδρομικά ατυχήματα στην Ισπανία. Μικρότερης κλίμακας χωρίς μαζικές απώλειες και πάλι με άμεση επέμβαση συνεργείων γερανών και τεχνικών. Κι όμως κανένας δεν αμφισβήτησε την ασφάλεια του δικτύου και δεν έγινε καμία συζήτηση για κράτος δολοφόνο. Γιατί στην Ισπανία, στην Ευρώπη και γενικά στον πολιτισμένο κόσμο, τα ατυχήματα αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι. Ως τραγικά περιστατικά που οφείλονται είτε σε τεχνικά προβλήματα είτε σε ανθρώπινο λάθος. Ως γεγονότα που απαιτούν επαγγελματισμό και όχι ως πρώτη ύλη για παραληρηματικά αφηγήματα καφενείου.( από το ΦΒ Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου)