Πώς ο λανθασμένος υπολογισμός των τόκων στερεί 1,5 δισ. ευρώ από τα τραπεζικά ταμεία και απειλεί τις κρατικές εγγύησεις των 17,3 δισ. ευρώ – Η ώρα της πληρωμής για την αυθαιρεσία των servicers απέναντι στα ευάλωτα νοικοκυριά
Για δεκαετίες, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα λειτουργούσε με τη βεβαιότητα του καζίνου: ό,τι κι αν συνέβαινε, οι τράπεζες και τα funds κέρδιζαν. Αυτή η περίοδος ασυδοσίας τερματίζεται με τον πιο ηχηρό τρόπο από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η απόφαση-σταθμός για τον Νόμο Κατσέλη αποδεικνύει ότι οι τράπεζες και οι servicers, κινούμενοι από καθαρή απληστία, υπολόγιζαν επί χρόνια τους τόκους παράνομα. Αντί να επιβάλλουν το επιτόκιο επί της μηνιαίας δόσης που όριζε η δικαστική ρύθμιση, το επέβαλλαν επί ολόκληρου του υπολειπόμενου κεφαλαίου, «φουσκώνοντας» τεχνητά τα χρέη των ευάλωτων πολιτών.
Η διαφορά είναι χαοτική και αποκαλύπτει το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Για ένα δάνειο 100.000 ευρώ με επιτόκιο 3%, οι τράπεζες απαιτούσαν τόκους 250 ευρώ τον μήνα. Με την απόφαση του Αρείου Πάγου, ο νόμιμος τόκος περιορίζεται στα 15 ευρώ. Αυτή η συντριπτική μείωση δεν είναι απλώς μια λογιστική διόρθωση, αλλά ένας κόλαφος απέναντι σε ένα σύστημα που επέλεξε να αγνοήσει το πνεύμα των δικαστικών κρίσεων, προκειμένου να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του πάνω στα ερείπια της κοινωνίας.
Η απειλή των 17,3 δισ. και το φάντασμα των αναδρομικών
Η αμέλεια και η αλαζονεία των τραπεζιτών δημιουργούν τώρα μια «μαύρη τρύπα» που αγγίζει τα 1,5 δισ. ευρώ σε απώλειες κερδών, αλλά η ζημιά δεν σταματά εκεί. Η ελληνική Δημοκρατία, στην προσπάθειά της να «καθαρίσει» τους ισολογισμούς των τραπεζών, παρείχε εγγυήσεις ύψους 17,3 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σήμερα, αυτές οι εγγυήσεις κινδυνεύουν να καταπέσουν, καθώς ο Άρειος Πάγος πιστοποιεί ότι οι τράπεζες δεν τήρησαν τους κανόνες, υπονομεύοντας τη σταθερότητα που οι ίδιες επικαλούνται.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι καταιγιστικά και προκαλούν τρόμο στα κομματικά και τραπεζικά γραφεία:Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Η αναδρομικότητα της απόφασης σημαίνει ότι ανοίγει ένας κύριος διεκδικήσεων που μπορεί να τινάξει στον αέρα τις συμφωνίες μεταβίβασης δανείων προς τα funds.
Η ηθική δικαίωση των πλειστηριασμών: Τι θα συμβεί με τους δανειολήπτες που έχασαν τα σπίτια τους επειδή δεν μπορούσαν να καταβάλουν δόσεις που ήταν παράνομα διογκωμένες από τους τόκους; Η δυνατότητα επανάκτησης ακινήτων λόγω άκυρων υπολογισμών μετατρέπει τους πλειστηριασμούς των τελευταίων ετών σε νομικό ναρκοπέδιο.
Η απληστία που έγινε μπούμερανγκ
Το πιστωτικό σύστημα, αφού ευνοήθηκε προκλητικά από την Πολιτεία με τον αναβαλλόμενο φόρο και το ξεκαθάρισμα των «κόκκινων» δανείων με δημόσιες εγγυήσεις, επέλεξε να λειτουργήσει με όρους ολιγοπωλιακής ασυδοσίας. Διατήρησαν τα υψηλότερα επιτοκιακά περιθώρια (spreads) στην Ευρώπη και αρνήθηκαν να δώσουν δίκαιες αποδόσεις στους καταθέτες. Τώρα, η απόφαση του Αρείου Πάγου έρχεται ως η απόλυτη Νέμεσις. Οι τράπεζες θα επιχειρήσουν να μετατρέψουν τις αίθουσες των δικαστηρίων σε πεδίο νέων διενέξεων για να αποφύγουν την ευθύνη, όμως η αλήθεια είναι μία: αν είχαν σεβαστεί τον Νόμο Κατσέλη και τους ευάλωτους δανειολήπτες, η «βόμβα» αυτή δεν θα είχε εκραγεί ποτέ. Το τίμημα της απληστίας τους θα είναι βαρύ και, αυτή τη φορά, το «σπίτι» ίσως να μην κερδίσει.
