Η «μαύρη τρύπα» των 51,3 δισ. ευρώ στον ΕΦΚΑ: Ένα κράτος-τοκογλύφος που πνίγει την αγορά στις προσαυξήσεις

Ιστορικό υψηλό για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές στο τέλος του 2025 – Το 70% της αύξησης προέρχεται από πρόσθετα τέλη και όχι από νέους οφειλέτες – Στον «αέρα» 10,5 δισ. ευρώ που δεν θα εισπραχθούν ποτέ, ενώ οι ρυθμίσεις-κοροϊδία οδηγούν σε αδιέξοδο

Η εικόνα που αναδύεται από τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ για το κλείσιμο του 2025 δεν είναι απλώς ανησυχητική· είναι η αποτύπωση ενός συστήματος που έχει χάσει πλήρως τον έλεγχο και επιβιώνει «φουσκώνοντας» εικονικά τα χρέη των πολιτών. Με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές να εκτινάσσονται στα 51,3 δισ. ευρώ, το κράτος αποδεικνύεται ο χειρότερος διαχειριστής, την ώρα που η αγορά βογκά κάτω από το βάρος των προσαυξήσεων.
Η απάτη των αριθμών: Προσαυξήσεις αντί για χρέη

Η ουσία της καταστροφής κρύβεται στις λεπτομέρειες του τελευταίου τριμήνου του 2025. Από τα 633 εκατ. ευρώ της νέας διόγκωσης, μόλις τα 185 εκατ. αφορούν πραγματικές νέες οφειλές. Τα υπόλοιπα 448 εκατομμύρια ευρώ είναι «αέρας»: προσαυξήσεις και πρόσθετα τέλη που τοκίζουν παλιά χρέη, καθιστώντας τα πρακτικά μη διαχειρίσιμα. Το κράτος λειτουργεί ως ένας θεσμικός τοκογλύφος, που αντί να διευκολύνει την αποπληρωμή, τιμωρεί την αδυναμία με μαθηματική ακρίβεια, οδηγώντας σε ένα ατέρμονο κυνήγι φαντασμάτων.
Το «νεκρό» κεφάλαιο των 10,5 δισεκατομμυρίων

Η παραδοχή ότι 10,5 δισ. ευρώ χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτα είσπραξης αποτελεί το απόλυτο ομολογημένο φιάσκο. Πρόκειται για χρέη πτωχευμένων εταιρειών, επιχειρήσεων υπό εκκαθάριση και ανθρώπων που δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Παρόλα αυτά, τα ποσά αυτά συνεχίζουν να βαραίνουν τους ισολογισμούς, συντηρώντας μια πλασματική εικόνα απαιτήσεων. Ακόμα και το «καθαρό» υπόλοιπο των 40,8 δισ. ευρώ φαντάζει ως ουτοπικός στόχος, αφού το 63% αυτών των χρεών έχει δημιουργηθεί πριν το 2009, κουβαλώντας τις αμαρτίες δεκαετιών.
Ρυθμίσεις-«ψίχουλα» και εισπρακτική τρομοκρατία

Οι υφιστάμενες λύσεις που προσφέρει η κυβέρνηση αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων. Οι πάγιες ρυθμίσεις των 24 δόσεων είναι δώρον-άδωρον για μια αγορά που παλεύει με την ακρίβεια, ενώ ο εξωδικαστικός μηχανισμός παραμένει μια γραφειοκρατική οδύσσεια. Την ίδια στιγμή, οι εισπρακτικοί μηχανισμοί στέλνουν κατά ριπάς ειδοποιητήρια, απειλώντας με αναγκαστικά μέτρα και κατασχέσεις μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η πίεση προς τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις γίνεται πλέον ασφυκτική, χωρίς να δίνεται καμία ουσιαστική διέξοδος για μια νέα, ευέλικτη ρύθμιση που να ανταποκρίνεται στην πραγματική ρευστότητα της αγοράς.