Την περασμένη εβδομάδα σε δύο διαφορετικά γήπεδα άκουσα την ίδια απάντηση που δείχνει πώς
καταλαβαίνει μερίδα οπαδών τον αθλητισμό
1. Σε αγώνα τουρνουά Κ16 βόλλεϋ κοριτσιών πατέρας είχε κόρνα. Στο μικρό κλειστό, σχολικό γήπεδο η κόρνα τρυπούσε αυτιά μικρών και μεγάλων. Τα παιδιά έτρεμαν, έκλειναν τα αυτιά τους, κάποια έκλαιγαν. Του λέω είναι μικρό το γήπεδο είναι ενοχλητικό, δεν βλέπεις τα παιδιά. Με άγριο επιθετικό ύφος μου απαντά "Εδώ είναι γήπεδο"
3. Στο γυναικείο βόλλεϋ είμαστε πολλοί γονείς και παιδιά από ακαδημίες. Σκάει μύτη ένα σουρωμένο, φτιαγμένο κατακάθι και δίπλα στα παιδιά βρίζει τους αντιπάλους, μάνες, Παναγίας, Χριστούς. Ενας κύριος του κάνει ευγενικά παρατήρηση. Απάντηση, επιθετικά: "Εδώ είναι γήπεδο". Η έκπληξη; Ποιον πιστεύετε ότι απομάκρυνε η αστυνομία;
Τα περιστατικά αφορούν οπαδούς δυο διαφορετικών ομάδων της Θεσσαλονίκης.
Όσο κάποιοι θεωρούν ότι ο αθλητισμός είναι πεδίο για να ξεσπούν τη "μπατηρημένη καύλα" τους, για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Ζουράρι, ότι είναι ο τόπος που μπορούν να ασχημονούν "επειδή είναι γήπεδο", τόσο θα αποτελεί φυτώριο δολοφόνων. Της Κατερίνας Νικολάου (από το Facebook)
