Εγχώριο πλιάτσικο με πρόσχημα τις βόμβες: Το ελληνικό ρεκόρ στην ταχύτητα της αισχροκέρδειας

Πύραυλοι στη Μέση Ανατολή, «καπέλο» αυθημερόν στην Αθήνα – Η βιομηχανία των επιτήδειων που εφευρίσκει κρίσεις για να λεηλατήσει το λαϊκό εισόδημα πριν καν στεγνώσει το μελάνι των διεθνών ειδήσεων

Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

Ενώ ο πλανήτης παρακολουθεί έντρομος τη γεωπολιτική ανάφλεξη, στην Ελλάδα η κερδοσκοπία αποδεικνύεται ταχύτερη από τα ωστικά κύματα των εκρήξεων. Η παγκόσμια πρακτική θέλει τις αυξήσεις στα καύσιμα να φτάνουν στην αντλία μετά από τουλάχιστον μία εβδομάδα, όταν δηλαδή παραληφθούν οι νέες, ακριβότερες παρτίδες. Στην ελληνική επικράτεια όμως, οι τιμές εκτοξεύτηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Πριν καν το πετρέλαιο που αγοράστηκε με παλιές τιμές βγει από τις δεξαμενές, οι πρατηριούχοι και οι μεσάζοντες φρόντισαν να επιβάλουν «χαράτσι» έως και 25 λεπτά, αποδεικνύοντας ότι η αισχροκέρδεια στη χώρα μας δεν ακολουθεί τα οικονομικά δεδομένα, αλλά την ευκαιρία του πλουτισμού πάνω στην αγωνία του πολίτη.
Η «καραμέλα» της κρίσης και το διαρκές κυνήγι του κέρδους

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα ορυκτά καύσιμα. Πρόκειται για μια παγιωμένη στρατηγική των «αχόρταγων» της αγοράς, οι οποίοι εργαλειοποιούν κάθε φυσικό ή πολιτικό γεγονός για να δικαιολογήσουν το ράλι των τιμών. Από την έλλειψη εργατικών χεριών στα οπωροκηπευτικά μέχρι τις διακυμάνσεις των βροχοπτώσεων που επηρεάζουν το λάδι, κάθε αφορμή είναι καλή για να εκτοξευθεί το κόστος στο ράφι. Ακόμη και οι θρησκευτικές παραδόσεις, όπως ο μπακαλιάρος και τα σαρακοστιανά, μετατρέπονται σε πεδία στυγνής εκμετάλλευσης. Η εφευρετικότητα των κερδοσκόπων δεν γνωρίζει όρια, καθώς αν δεν υπάρχει πραγματική κρίση, τη δημιουργούν τεχνητά για να διατηρούν τις τσέπες τους γεμάτες σε βάρος μιας κοινωνίας που παλεύει για την επιβίωση.
Κρατική αφωνία μπροστά στη λεηλασία της μπουκιάς

Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πάνω από την εξουθενωμένη ελληνική οικογένεια είναι η εκκωφαντική σιωπή των ελεγκτικών μηχανισμών. Όταν οι αυξήσεις επιβάλλονται αυθημερόν πάνω σε αποθέματα που αγοράστηκαν φθηνά, η παρέμβαση του κράτους θα έπρεπε να είναι ακαριαία. Αντ’ αυτού, παρατηρείται μια προκλητική ανοχή προς τους «αεριτζήδες» που απομυζούν το γλίσχρο εισόδημα του λαού. Η αίσθηση ότι η πολιτεία κλείνει το μάτι στους ασύδοτους εμπόρους εντείνει την οργή ενός κόσμου που βλέπει την ακρίβεια να του αφαιρεί βίαια την μπουκιά από το στόμα, ενώ οι υπαίτιοι πλουτίζουν ανενόχλητοι προστατευμένοι από μια θεσμική ομερτά.