Καραμανλής, Παυλόπουλος και Μεϊμαράκης γυρίζουν την πλάτη στο Μαξίμου – Το Συνέδριο του Μαΐου μετατρέπεται σε πεδίο εσωκομματικής απομόνωσης για τον Πρωθυπουργό, την ώρα που η «σκιά» του Κώστα Καραμανλή βαραίνει τις εξελίξεις
Γράφει η Αίθρα Χόφμαν
Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή σειρά από αρνήσεις που αποδομούν το αφήγημα της εσωτερικής παντοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η πιθανολογούμενη αποχή του Κώστα Καραμανλή από το επερχόμενο Συνέδριο του Μαΐου δεν αποτελεί απλώς μια τυπική απουσία, αλλά μια πράξη πολιτικής αποδοκιμασίας. Ο άνθρωπος που ηγήθηκε της παράταξης για δώδεκα χρόνια και σφράγισε τη διακυβέρνηση της χώρας (2004-2009), επιλέγει τη σιωπή και την απόσταση, αρνούμενος να προσφέρει νομιμοποίηση σε μια ηγεσία που μοιάζει να έχει αποκοπεί από τις παραδοσιακές αξίες της κεντροδεξιάς. Η στάση του Καραμανλή λειτουργεί ως ένας βωβός κόλαφος, υπενθυμίζοντας ότι η ιστορική βάση του κόμματος δεν ταυτίζεται με τις σημερινές επιλογές του Μεγάρου Μαξίμου.
Προκόπης Παυλόπουλος και Βαγγέλης Μεϊμαράκης: Το «όχι» της αξιοπρέπειας
Η άρνηση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, να συμμετάσχει στην εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση, εκπέμπει ένα σαφές μήνυμα θεσμικής και πολιτικής διαφοροποίησης. Η επίκληση της αποχής από κομματικές εκδηλώσεις είναι η κομψή διατύπωση μιας βαθύτερης διαφωνίας με τη διολίσθηση των θεσμών. Ταυτόχρονα, η ηχηρή άρνηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη να αναλάβει την προεδρία του Συνεδρίου —μια θέση που τελικά κατέληξε στον Θοδωρή Ρουσόπουλο— επιβεβαιώνει ότι οι παλιοί «στρατιώτες» της παράταξης δεν είναι διατεθειμένοι να γίνουν διακοσμητικά στοιχεία σε μια επικοινωνιακή φιέστα. Οι τρεις αυτοί πυλώνες της ΝΔ συνθέτουν ένα μέτωπο ηθικής και πολιτικής αυταξίας, αφήνοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αναζητά στηρίγματα σε πρόσωπα περιορισμένου εσωκομματικού βάρους.
Η «επόμενη μέρα» και το φάσμα της ήττας
Οι εξελίξεις αυτές δεν συμβαίνουν σε πολιτικό κενό. Η απομόνωση της ηγεσίας από τους ιστορικούς ηγέτες προδιαγράφει ένα δυσοίωνο μέλλον σε περίπτωση ενός αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος. Αν η πληροφορία για την απουσία Καραμανλή επιβεβαιωθεί, το Συνέδριο του Μαΐου θα καταγραφεί ως η αφετηρία της εσωτερικής αποκαθήλωσης. Η «γκρίζα ζώνη» της παράταξης, που παραμένει πιστή στον Καραμανλισμό, δείχνει να περιμένει την πρώτη ρωγμή στην κάλπη για να δρομολογήσει την επιστροφή στις ρίζες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά την επιφανειακή κυριαρχία του, φαίνεται να κυβερνά ένα κόμμα όπου οι «ιδιοκτήτες» έχουν αποχωρήσει, αφήνοντας τα κλειδιά σε έναν ένοικο που πλέον θεωρείται προσωρινός.
Στρατηγικό αδιέξοδο και εσωκομματική μοναξιά
Η τακτική των «όχι» στερεί από το Μαξίμου το απαραίτητο πολιτικό βάθος που χρειάζεται για να διαχειριστεί τις κρίσεις που συσσωρεύονται. Όταν οι προσωπικότητες που έχουν σημαδέψει τη δεξιά παράταξη επιλέγουν την ιδιώτευση ή την άρνηση, το μήνυμα προς τη βάση είναι εκκωφαντικό: η σημερινή Νέα Δημοκρατία δεν τους χωρά όλους. Ο Κώστας Καραμανλής, με την αινιγματική αλλά απόλυτα συνειδητή στάση του, παραμένει ο πραγματικός πόλος αναφοράς, υπογραμμίζοντας με την απουσία του την ιδεολογική γύμνια μιας ηγεσίας που επένδυσε τα πάντα στην επικοινωνία και τίποτα στην πολιτική ουσία της παράταξης. Η αντίστροφη μέτρηση για τις ανακατατάξεις στην κεντροδεξιά έχει ήδη ξεκινήσει, και η σιωπή των ιστορικών στελεχών είναι ο πιο θορυβώδης προάγγελος της καταιγίδας που έρχεται.