Με την ανοχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η αμόλυβδη μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας πάνω από τα 2 ευρώ, ενώ η εκτίναξη του ντίζελ κατά 24% προκαλεί ασφυξία στην αγορά
Τα στοιχεία της Eurostat για τον Μάρτιο του 2026 αποκαλύπτουν μια ωμή πραγματικότητα. Η περίοδος της σχετικής ηρεμίας τελείωσε οριστικά, δίνοντας τη θέση της σε ένα βίαιο κύμα ανατιμήσεων. Με τη μέση αύξηση στα καύσιμα στην Ε.Ε. να αγγίζει το 12,9%, η κατάσταση στην Ελλάδα είναι ακόμα πιο δραματική. Η χώρα μας φιγουράρει στην 8η υψηλότερη θέση της ευρωπαϊκής λίστας, με το ντίζελ να καταγράφει άνοδο 24%, ξεπερνώντας κατά πολύ τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 19,1%. Η ταχύτητα με την οποία οι αυξήσεις μετακυλίονται στην αντλία αποδεικνύει την πλήρη έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών.
Η αμόλυβδη «καρφωμένη» πάνω από τα 2 ευρώ με τις ευλογίες της κυβερνητικής αδράνειας
Ενώ οι Έλληνες καταναλωτές παρακολουθούν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται, η τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων παραμένει προκλητικά σταθερή πάνω από το ψυχολογικό όριο των 2 ευρώ. Η οικονομική αιμορραγία κορυφώνεται στην αμόλυβδη 100 οκτανίων, η οποία έχει εκτιναχθεί στα 2,26 ευρώ, την ώρα που το diesel κίνησης ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής. Πρόκειται για μια παγιωμένη ακρίβεια που επιβεβαιώνεται σε χιλιάδες πρατήρια πανελλαδικά, μετατρέποντας τη μετακίνηση σε προνόμιο για λίγους και προκαλώντας τρόμο για το αυξημένο κόστος μεταφοράς των αγαθών.
Από την αντλία στο ράφι: Το άλλοθι των διεθνών τιμών και ο πληθωρισμός της εξαθλίωσης
Με τον πληθωρισμό να σκαρφαλώνει στο 3,3% και το πετρέλαιο να αγγίζει τα 100 δολάρια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη οχυρώνεται πίσω από τις γεωπολιτικές εντάσεις, λειτουργώντας ως απλός τροχονόμος των αυξήσεων. Η κυβερνητική απάθεια μπροστά στο διεθνές ράλι επιτρέπει στην ακρίβεια να περνά με μαθηματική ακρίβεια από τα καύσιμα στα βασικά προϊόντα. Η αγορά τροφίμων δέχεται το τελειωτικό χτύπημα από το ενεργειακό κόστος, ενώ τα νοικοκυριά βρίσκονται σε καθεστώς ενεργειακής ασφυξίας, πληρώνοντας το μάρμαρο μιας πολιτικής που αρνείται να παρέμβει ουσιαστικά στην πηγή του προβλήματος.