Στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, εκεί όπου υποτίθεται ότι το κόμμα επιχειρεί να ξαναχτίσει αξιοπιστία, εμφανίστηκε ο Γρηγόρης Δημητριάδης — και η αίθουσα πάγωσε. Όχι από συγκίνηση. Από αμηχανία.
Κι όμως, μια μικρή ομάδα χειροκροτητών, σαν πρόχειρο ντεκόρ, προσπάθησε να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος που βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης των παρακολουθήσεων είναι… καλοδεχούμενος. Για πολλούς παρατηρητές, η εικόνα ήταν καθαρή επίδειξη ισχύος. Μια δήλωση του τύπου:
«Εμείς αποφασίζουμε ποιος επιστρέφει. Όχι οι θεσμοί, όχι η κοινωνία, όχι η λογοδοσία». Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν ήταν μια “πολιτική παρεξήγηση”. Ήταν μια θεσμική ρωγμή. Μια υπόθεση που άγγιξε την καρδιά του κράτους δικαίου.
Αν κάτι κατήγγειλαν οι αναλυτές, είναι ότι η σκηνή έμοιαζε με θεσμικό εμπαιγμό. Σαν να λέει το σύστημα του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτακη :
«Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Αρκεί να εμφανιστούμε και να χειροκροτηθούμε από τους δικούς μας». Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι παρομοίασαν τη στάση του Γρηγόρη Δημητριάδη με «Νέρωνα που καμαρώνει λίγο πριν ανάψει η φωτιά».
Δεν είναι ιστορική αναλογία — είναι πολιτισμική διάγνωση.
Η εξουσία, όταν δεν φοβάται τίποτα, αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν να της ανήκουν όλα. Η εικόνα Δημητριάδη δεν εξέθεσε μόνο τον ίδιο. Έδειξε κάτι βαθύτερο: την πολιτική κουλτούρα που αποδίδεται στο Μαξίμου. Μια κουλτούρα που δεν την ενδιαφέρουν οι θεσμοί, η λογοδοσία και η διαφάνεια. Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν ήταν ένα “σκάνδαλο”. Ήταν μια θεσμική βόμβα. Και το χειρότερο; Έσκασε μέσα στο ίδιο το σύστημα που υποτίθεται ότι προστατεύει τους πολίτες. Όταν μια παρακολούθηση πολιτικών, δημοσιογράφων και αξιωματούχων παρουσιάζεται σαν “τεχνικό ζήτημα”, η ειρωνεία είναι σχεδόν προσβλητική.
Είναι σαν να λες ότι η φωτιά στο σπίτι δεν είναι πρόβλημα — απλώς το ζεσταίνει λίγο παραπάνω. Η θεσμική ζημιά δεν προκύπτει από το λάθος.
Προκύπτει από το ότι κανείς δεν πληρώνει το λάθος. Όταν η πολιτική ευθύνη αντιμετωπίζεται σαν κουμπί “mute”, το μήνυμα είναι σαφές:
Οι θεσμοί υπάρχουν για να τους επικαλούμαστε, όχι για να τους σεβόμαστε. Η έλλειψη σεβασμού προς τους θεσμούς στη χώρα μας, πηγάζει από το γεγονός ότι η πολιτική που ασκείται είναι άκρως προσωποκεντρική και όχι θεσμική! Η προσωποκεντρική πολιτική στην Ελλάδα δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό.
Είναι μηχανισμός εξουσίας.
Είναι ο λόγος που οι θεσμικές κρίσεις — όπως οι παρακολουθήσεις — δεν αντιμετωπίζονται ως θεσμικά προβλήματα, αλλά ως πολιτικές “ενδοοικογενειακές υποθέσεις”. Και όσο το πρόσωπο προηγείται του θεσμού, η δημοκρατία θα λειτουργεί — αλλά όχι όπως θα έπρεπε. Α.Κ. Taxaliablog