ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ:
«Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ
ΤΟ 16ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΔ ΜΕ…
EUROVISION ΚΑΙ ΑΚΥΛΑ»Ιδεολογική κρίση, πολιτική αμηχανία
και ιστορική απομάκρυνση από τις αρχές της ιδρυτικής Νέας Δημοκρατίας.
Από τον Πυρσό… στα στρας:
Η ΝΔ του Καραμανλή
έγινε κόμμα Eurovision;
Το 16ο Συνέδριο αποκάλυψε
τη μεγάλη ιδεολογική παρακμή της ΝΔ.
ΥΓ : κλικ & καμπανάκι
https://www.youtube.com/live/4PLgEsoExLU?is=Fr0mt59zfMTlfXVG
——
Καλημέρα σας.
Καλή Κυριακή !
Ξέρετε… υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτικό συνέδριο αποκαλύπτει όχι μόνο τι σκέφτεται μια ηγεσία, αλλά και πόσο άδεια έχει μείνει από ιδέες.
Και στο 16ο Συνέδριο της Νέα Δημοκρατία είδαμε κάτι πραγματικά πρωτοφανές.
Την ώρα που η Ευρώπη φλέγεται γεωπολιτικά…
Την ώρα που η Ανατολική Μεσόγειος βράζει…
Την ώρα που η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα…
Την ώρα που η κοινωνική συνοχή διαλύεται, η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά και η ίδια η Ευρώπη μοιάζει χωρίς πυξίδα…
ο Πρωθυπουργός της χώρας βρήκε ως κορυφαία στιγμή ευρωπαϊκής πολιτικής αναφοράς… τη στήριξη του Ακύλα στη Eurovision.
Μάλιστα…
Ευχαρίστησε θερμά τον Βέμπερ και τα αδελφά κόμματα του ΕΛΚ για τη συμπαράταξη στην υποψηφιότητα ενός τραγουδιστή.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι:
Αυτό είναι σήμερα το ιδεολογικό βάθος της παράταξης που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής;
Από τον Πυρσό της ιδρυτικής Νέας Δημοκρατίας… στο glitter της Eurovision;
Από την εθνική στρατηγική… στα φώτα LED;
Από τη γεωπολιτική αγωνία… στα τηλεοπτικά χειροκροτήματα;
Προσέξτε…
Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τον Ακύλα.
Νέος άνθρωπος είναι.
Καλλιτέχνης είναι.
Μακάρι να πετύχει.
Το ζήτημα δεν είναι ο τραγουδιστής.
Το ζήτημα είναι ο συμβολισμός.
Το πολιτικό μήνυμα.
Η εικόνα μιας Ευρώπης που δείχνει να έχει εξαντλήσει τα ιστορικά και πνευματικά της αποθέματα και προσπαθεί να καλύψει το κενό με θεάματα, επικοινωνία και κατασκευασμένη συγκίνηση.
Σήμερα δεν συζητούν για την Κύπρο.
Δεν συζητούν για τη δημογραφική κατάρρευση.
Δεν συζητούν για τη μεταναστευτική πίεση.
Δεν συζητούν για την παρακμή της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Δεν συζητούν καν σοβαρά για τον πόλεμο και τη γεωπολιτική αστάθεια.
Αλλά συγκινούνται βαθιά μπροστά στις κάμερες για τη Eurovision.
Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε τηλεοπτική σκηνοθεσία.
Η ιδεολογία σε lifestyle.
Και το θέαμα γίνεται υποκατάστατο πολιτικής σκέψης.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο τραγικό;
Ότι μέσα σε όλο αυτό εργαλειοποιούνται ακόμη και πραγματικοί ανθρώπινοι πόνοι.
Αληθινές αγωνίες.
Αληθινές ανάγκες ανθρώπων που κάποτε ένιωθαν αποκλεισμένοι.
Γιατί άλλο ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια…
και άλλο η μετατροπή της διαφορετικότητας σε πολιτικό ντεκόρ.
Άλλο τα ανθρώπινα δικαιώματα…
και άλλο η επιλεκτική ηθική των τηλεοπτικών χορηγών και των πολιτικών επικοινωνιολόγων.
Δεν μπορεί η Ευρώπη να δακρύζει επιλεκτικά.
Δεν μπορεί να φωτίζει με ουράνια τόξα τις σκηνές και να σκοτεινιάζει μπροστά σε νεκρά παιδιά, πολέμους και ανθρώπινα ερείπια.
Γιατί τότε δεν υπερασπίζεται πραγματικά τον άνθρωπο.
Απλώς σκηνοθετεί την ηθική της αθωότητα μπροστά στις κάμερες.
Και κάτι τελευταίο…
Η ιστορική Νέα Δημοκρατία δεν γεννήθηκε για να γίνει πολιτιστικό παράρτημα των trends της εποχής.
Δεν ιδρύθηκε για να μετρά likes, hashtags και τηλεοπτική αποδοχή.
Ιδρύθηκε για να εκφράζει εθνική ευθύνη, κοινωνική συνοχή, πατριωτισμό και πολιτικό βάθος.
Γι’ αυτό και σήμερα πολλοί παλιοί νεοδημοκράτες κοιτάζουν αυτή τη “μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία” και δεν την αναγνωρίζουν πια.
Και ξέρετε κάτι;
Όταν σε ένα συνέδριο εξουσίας η Eurovision γίνεται σημαντικότερη από την Κύπρο, από την Τουρκία, από την Ευρώπη και από την ίδια την αγωνία των λαών…
τότε το πρόβλημα δεν είναι μουσικό.
Είναι βαθιά πολιτικό.
Και ίσως… βαθιά υπαρξιακό για την ίδια την Ευρώπη.
.jpeg)
