Η μνήμη του 2012 και οι βολικές αναγνώσεις της ιστορίας

 

Υπάρχει μια παράξενη συνήθεια στην πολιτική: όταν αλλάζουν οι συσχετισμοί, αλλάζει και η αφήγηση για το παρελθόν. Τα γεγονότα όμως παραμένουν.

Οι εκλογές του 2012 δεν ήταν μια απλή εκλογική αναμέτρηση. Η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή

κοινωνική αναταραχή, με την οργή για την οικονομική κρίση, τη διάλυση των παραδοσιακών πολιτικών ισορροπιών και την άνοδο αντισυστημικών επιλογών.

Μέσα σε εκείνο το κλίμα, ο χώρος της κεντροδεξιάς και της δεξιάς υπέστη μεγάλες διαρροές. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου αντλούσαν  ψηφοφόρους που αντιδρούσαν στη μνημονιακή πολιτική, ενώ η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύτηκε το κύμα αγανάκτησης και ανασφάλειας. Η ΝΔ έχασε μεγάλο μέρος της παραδοσιακής της βάσης.

Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ιστορίας που συχνά αποσιωπάται από τους σημερινούς Μητσοτακοφύλακες Η Ντόρα Μπακογιάννη είχε ιδρύσει τη Δημοκρατική Συμμαχία, έναν ξεχωριστό πολιτικό φορέα που τελικά δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή στις εκλογές του 2012. Η επιλογή της τότε συνέβαλε στη διάσπαση του ευρύτερου χώρου της κεντροδεξιάς σε μια στιγμή όπου κάθε ψήφος είχε ιδιαίτερο βάρος. Η χώρα κινδύνευε και η Ντόρα πριόνιζε την παράταξη τυφλωμένη από εκδίκηση! 

Γι’ αυτό προκαλεί τεράστια αγανάκτηση η εμμονή της με την κριτική της προς τον Αντώνη Σαμαρά με το επιχείρημα ότι μια πιθανή νέα πολιτική κίνηση θα μπορούσε να διχάσει τη ΝΔ. Για πολλούς, υπάρχει μια εμφανής αντίφαση: η ίδια η ιστορία του χώρου έχει γνωρίσει αποχωρήσεις, διασπάσεις και αυτόνομους σχηματισμούς.

Η ήττα του 2012 ήταν αποτέλεσμα μιας καταιγίδας: οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής. Όποιος επιχειρεί να τη μετατρέψει σε μονοδιάστατη κατηγορία εναντίον ενός προσώπου, αγνοεί το πραγματικό σκηνικό εκείνης της εποχής και μιλά με ιδιοτελή κριτήρια, όταν μάλιστα έχει συμβάλει η ίδια για εκείνο το αποτέλεσμα. 

Η πολιτική ιστορία απαιτεί μνήμη — όχι επιλεκτική μνήμη.

Taxaliablog