Τον τελευταίο καιρό πρόσεξα πολλά άρθρα (επωνύμων, δημοσιογραφούντων και άλλων), τα οποία αναδεικνύουν την αχρηστία των πανεπιστημιακών σπουδών, που δεν οδηγούν σε καμία συγκεκριμένη γνώση αλλά μόνο σε χαμηλούς μισθούς, ενώ επισημαίνουν την έλλειψη εργατικών χεριών και εκθειάζουν τη χειρωνακτική εργασία, τονίζοντας πόσο υψηλές αποδοχές έχουν όσοι την υιοθετούν, υποδεικνύοντας έμμεσα το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι νέοι μας σήμερα.
Περίμενα βέβαια, μετά από τόσο σημαντικές αναλύσεις, να καταλήξουν σε μια βιωματική φράση του τύπου "μετά απ' αυτά, εγώ σταμάτησα τον Γιαννάκη μου απ' τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα και τον έστειλα να γίνει υδραυλικός". Ή ακόμα "γι αυτό, τη Μαρία μας δεν θα την αφήσω να σπουδάσει και θα τη στείλω να γίνει φροντιστής ηλικιωμένων, όπου υπάρχει μεγάλη ζήτηση". Δεν είδα όμως κάτι τέτοιο και διερωτώμαι γιατί.; ΥΓΕγώ πάντως αν είχα διαβάσει εγκαίρως αυτά τα άρθρα δηλώνω ότι αντί να χρηματοδοτήσω δυο Μάστερς στο Λονδίνο, θα είχα στείλει τον γιο μου να μαζεύει φράουλες στη Μανωλάδα. Να βγάζει ένα σωρό λεφτά.