Σήμερα μια γυναίκα έπεσε από το σπίτι της που καιγόταν. Και την έσωσαν τα χέρια αγνώστων. Στο μπαλκόνι της, κρεμασμένη, ήταν η ελληνική σημαία. Δεν ξέρω τι σκεφτόταν όταν την έβαλε εκεί. Θέλω όμως να πιστεύω ότι την είχε αφήσει γιατί πίστευε σε κάτι.
Στο έθνος…
Σε ένα «εμείς» μεγαλύτερο από την καθημερινότητα και τις έγνοιές της.
Και εκείνη τη στιγμή που έπεφτε, το έθνος της απάντησε.
Άγνωστοι μεταξύ τους, που λίγα δευτερόλεπτα πριν περπατούσαν ο καθένας στη δική του ζωή, και που ξαφνικά έγιναν ένα.
Ξέρουμε στην ψυχολογία πόσο εύκολα παγώνει ο άνθρωπος μπροστά στον κίνδυνο του άλλου, ο καθένας περιμένει τον διπλανό να κάνει το πρώτο βήμα.
Σήμερα συνέβη το αντίθετο. Τα χέρια σηκώθηκαν μόνα τους, τα σώματα πλησίασαν, και ένα πλήθος έγινε ένα δίχτυ, μια αγκαλιά με δεκάδες μπράτσα.
Μια κοινωνία δεν φαίνεται στα λόγια της ούτε στις γιορτές της. Φαίνεται στο δευτερόλεπτο που κάποιος πέφτει και πρέπει να αποφασίσει αν θα τον πιάσει.
Πίστεψε σε κάτι μεγαλύτερο από αυτήν. Και αυτό το κάτι, οι απλοί πολίτες, της κράτησαν την υπόσχεση.
Μην ξεχνάμε πως στα δύσκολα δεν σωζόμαστε μόνοι. Σωζόμαστε ο ένας μέσα στα χέρια του άλλου…
✍🏻 Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος
Πηγή φωτο : MEGA News
%20(8).jpg)
