Κώστας Ποτόλιας: Πολιτική αφέλεια ή μια δυνητικά επικίνδυνη επιλογή για την Ξάνθη;

Η παρουσία προσώπων στην τοπική αυτοδιοίκηση της Θράκης ανέκαθεν απαιτούσε μια λεπτή ισορροπία, βαθιά γνώση της ιστορίας και, πάνω απ' όλα, υψηλό αίσθημα ευθύνης. Όταν ένας νεαρός χωρίς καμία εμπειρία έχει τέτοια προβολή και προσπαθεί να εμπλακεί με βοήθεια <<άνωθεν>>  ως υποψήφιος δήμαρχος Ξάνθης, όπως ο Κώστας Ποτόλιας, επιλέγει να αναρτήσει στο γραφείο του τη φωτογραφία του Αχμέτ Σαδίκ, το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό. Μετατρέπεται σε ένα μείζον πολιτικό και εθνικό ερώτημα που απασχολεί την τοπική κοινωνία: Πρόκειται για μια πράξη πολιτικής «ελαφρότητας» και επιδίωξης προσωπικής προβολής, ή για μια στρατηγική επιλογή που εγκυμονεί κινδύνους για την ομαλότητα στην περιοχή;

Από τη μία πλευρά, υπάρχει η ανάγνωση της πολιτικής ματαιοδοξίας. Πολλοί μπορεί να βλέπουν στις κινήσεις του κ. Ποτόλια μια απέλπιδα προσπάθεια ενός νέου πολιτικού να «μεγαλώσει το μπόι του» τεχνητά, αναζητώντας απεγνωσμένα μια δεξαμενή ψηφοφόρων. Η προσέγγιση αυτή ερμηνεύει τη συμπεριφορά του ως μια επιδερμική, ψηφοθηρική τακτική, η οποία μάλιστα προκαλεί θυμηδία σε όσους γνωρίζουν το πραγματικό βάρος της γεωπολιτικής στην περιοχή. Σε αυτή την εκδοχή, η φωτογραφία του Σαδίκ αντιμετωπίζεται ως ένα κακόγουστο πολιτικό «ντεκόρ» ενός ανθρώπου που αδυνατεί να αντιληφθεί τις συνέπειες των συμβολισμών του.

Ωστόσο, η Θράκη δεν προσφέρεται για πολιτικούς ερασιτεχνισμούς. Η δεύτερη, και σαφώς πιο ανησυχητική ανάγνωση, αφορά το ουσιαστικό πολιτικό αποτύπωμα αυτών των ενεργειών. Ο Αχμέτ Σαδίκ υπήρξε μια φιγούρα που συνδέθηκε με την προσπάθεια εθνοτικού διαχωρισμού και την προώθηση της αναθεωρητικής ατζέντας της Άγκυρας στη λογική της «τουρκικής» μειονότητας.

Όταν ένας Έλληνας ….υποψήφιος αυτοδιοικητικός αγκαλιάζει ανοιχτά τη ρητορική που εκπορεύεται από το Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (ΚΙΕΦ / DEB) και, κατ' επέκταση, ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, το όριο μεταξύ αφέλειας και επικινδυνότητας γίνεται εξαιρετικά θολό.

Η Ξάνθη και ολόκληρη η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έχουν οικοδομήσει με κόπο ένα μοντέλο αρμονικής συνύπαρξης, βασισμένο στην ισονομία και την ισοπολιτεία. Οι προσπάθειες εργαλειοποίησης της μειονότητας από εξωτερικούς παράγοντες είναι διαρκείς. Όταν στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης γίνονται ξενιστές  αυτών των επιρροών —είτε από άγνοια είτε από κυνικό πολιτικό όφελος— ανοίγουν κερκόπορτες.

Ακόμα κι αν δεχτούμε το σενάριο του «ψώνιου» και της πολιτικής απειρίας, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: η συμπεριφορά αυτή είναι δυνητικά επικίνδυνη. Στην πολιτική, και ειδικά στη Θράκη, οι προθέσεις έχουν μικρότερη σημασία από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα τέτοιων συμπεριφορών είναι η νομιμοποίηση ακραίων φωνών και η διατάραξη της κοινωνικής συνοχής.

Ο κ. Ποτόλιας και ο συνδυασμός - κίνηση πολιτών στον οποίο ανήκει, οφείλουν να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Η Ξάνθη δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς που παίζουν «εν ο ου παικτοίς» για μερικές εκατοντάδες ψήφους, ούτε από πρακτικές που θυμίζουν άλλες, σκοτεινές εποχές διχασμού.     Taxalia blog