Γράφει ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης ( από το προφίλ του στο ΦΒ) Καθώς παρακολουθώ εδώ και αρκετά χρόνια την Τουρκία, διαπιστώνω μια εμμονή της πολιτικής και, ευρύτερα, της ιθύνουσας τάξης της με αυτό που λέγεται ενίσχυση του κράτους και μιας αυστηρής κρατικής ιδεολογίας, η οποία πήρε το όνομα του τουρκισμού.
Ακόμη και τα πιο προοδευτικά στρώματα της κοινωνίας, όταν χτυπήσει το κρατικό καμπανάκι, στοιχίζονται πίσω από τις απαιτήσεις του κράτους.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό που διέκρινα είναι ότι τόσο η ιθύνουσα τάξη όσο και ο λαός της γειτονικής χώρας έχουν ένα όραμα κυριαρχίας στην περιοχή. Και το όραμα αυτό, για να υλοποιηθεί, θέλει δουλειά. Αυτή η δουλειά έγινε στην Τουρκία σε κάθε επίπεδο. Όσο κι αν σήμερα υπολείπεται τεχνολογικά ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας, έχει κατακτήσει, με τη βοήθειά τους, αξιοζήλευτα επίπεδα ανάπτυξης.
Στην Αθήνα τα περιφρονούν αυτά, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι βρισκόμαστε πολύ πίσω από τις τουρκικές κατακτήσεις.
Το τρίτο επίπεδο είναι η ευέλικτη πολιτική της. Αυτό που αποκαλέστηκε «επιτήδειος ουδέτερος». Η Τουρκία τα καταφέρνει. Και όσο κι αν δεν θέλουμε να το αναγνωρίσουμε, η τουρκική πολιτική, σε αντίθεση με την αθηναϊκή πολιτική, έχει στοιχεία Βυζαντίου. Τα στοιχεία αυτά τα είδαμε και στους τελευταίους πολέμους.
Μου έκανε εντύπωση η δήλωση του Ερντογάν, την πρώτη δεκαετία του αιώνα, όταν συναντούσε δυσκολίες στην πορεία προς την Ευρώπη: «Αν η Ευρώπη δεν θέλει, η Τουρκία έχει και άλλους δρόμους». Τους αναζήτησε και τους βρήκε. Το «αν η Ευρώπη δεν θέλει» αφορούσε την τουρκική πορεία α λα τούρκα, όχι με τους ευρωπαϊκούς κανόνες.
Σήμερα, με τη δική της πορεία, η Τουρκία έχει κατακτήσει τρία βασικά πράγματα.
Πρώτον, η φιλία και η χημεία του Ερντογάν με τον απερίγραπτο Αμερικανό πρόεδρο του προσδίδει διεθνή νομιμοποίηση για όσα αυταρχικά κάνει στο εσωτερικό της χώρας του.
Δεύτερον, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ και τα δώρα του Τραμπ θα ενισχύσουν τον ρόλο της Τουρκίας στη Συμμαχία, καθώς το τουρκικό αφήγημα περί ενός στρατού μουσουλμάνων στο ΝΑΤΟ, με τουρκική κάλυψη, καθώς και η ύπαρξη δύο στρατηγείων σε τουρκικό έδαφος για την κάλυψη των νέων αναγκών της Συμμαχίας, μπορεί να γίνουν αποδεκτά.
Τρίτον, οι εξαγωγές πολεμικού υλικού σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Ρουμανία, καθώς και η εξαγορά ευρωπαϊκών επιχειρήσεων από τουρκικές, εισάγουν την Τουρκία στο ευρωπαϊκό παιχνίδι με όρους Τουρκίας. Επί της ουσίας, η Τουρκία δεν κάνει καμία παραχώρηση στον σκληρό πυρήνα των συμφερόντων της και, παρ’ όλα αυτά, μπαίνει στις ευρωπαϊκές εξελίξεις.
Το αθηναϊκό σύστημα παρακολουθεί, αναλύει και στο τέλος αναβάλλει. Φοβάται να προχωρήσει ακόμη και στις σκέψεις του, όχι μόνο στις δράσεις του.
Η νέα κυβέρνηση, όποια σύνθεση κι αν έχει, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις με τον τρόπο που τις αντιμετωπίζει η σημερινή. Η εντροπία που παρήγαγε η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πολύ υψηλή και τείνει προς το άπειρο.
Ξέρετε ποιος έχει άπειρη εντροπία;
Ο πεθαμένος.
ΥΓ: ερώτηση: θα ήθελες να ζείς σε ένα καθεστώς τύπου Τουρκίας;
Απάντηση: όχι, φυσικά. Αλλά πρέπει να ενεργοποιήσουμε και τις δικές μας δυνατότητες. Το χάσμα διευρύνεται.