Το στημένο παιχνίδι των γκάλοπ: Το κύκλωμα των δημοσκόπων στήνει εικονική πραγματικότητα για να φουσκώσει τεχνητά το κόμμα Τσίπρα

Η κατασκευασμένη Βαβέλ των ποσοστών από το 12% έως το 20% ξεσκεπάζει την πλήρη έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των εργαστηρίων, την ώρα που η κοινωνία γελάει με τα νούμερα κατά παραγγελία – Το ασυντόνιστο πάρτι της πριμοδότησης και το θέατρο του παραλόγου

Η γελοιοποίηση της στατιστικής επιστήμης και των δημοσκοπήσεων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, αποδεικνύοντας ότι το εγχώριο κύκλωμα των μετρήσεων έχει αναλάβει μια συγκεκριμένη και προκλητική αποστολή: να στήσει ένα τεχνητό σωσίβιο πολιτικής επιβίωσης για τον Αλέξη Τσίπρα. Ανάλογα με το ποια εταιρεία παίρνει τη σκυτάλη, το νεοσύστατο κόμμα της ΕΛΑΣ εμφανίζεται τη μία ημέρα στο 12%, την άλλη στο 16% και την επομένη στο εξωπραγματικό 20%, προσφέροντας ένα θέατρο του παραλόγου όπου οι αποκλίσεις βγάζουν μάτι. Αυτή η πλήρης αδυναμία των δημοσκόπων να συμφωνήσουν έστω και στα βασικά νούμερα ξεσκεπάζει το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως συνεννόηση μεταξύ των σκοτεινών αυτών κέντρων. Ο καθένας φουσκώνει τα ποσοστά της Συμπαράταξης κατά το δοκούν, εκτελώντας συμβόλαια τεχνητής πριμοδότησης, με αποτέλεσμα ολόκληρος ο ελληνικός λαός να γελάει ανοιχτά με την κατάντια των «συστημικών» αποτελεσμάτων.
Τα συμβόλαια της Αμαλίας και η πλήρης απαξίωση των μετρήσεων



Το γεγονός ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ίδια την ΕΛΑΣ, αλλά στο διαβρωμένο κύκλωμα των δημοσκόπων, πιστοποιεί την πλήρη κατάρρευση της αξιοπιστίας τους στα μάτια της κοινής γνώμης. Οι εταιρείες μετρήσεων, λειτουργώντας ως επικοινωνιακά δεκανίκια, επιχειρούν να κατασκευάσουν μια πλασματική δυναμική για το στρατηγείο της Λεωφόρου Αμαλίας, εμφανίζοντάς το ως δήθεν υπολογίσιμο μέγεθος, την ώρα που η κοινωνική βάση τούς γυρνά επιδεικτικά την πλάτη. Το ασυντόνιστο αυτό φούσκωμα, όπου τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν σαν ασανσέρ χωρίς καμία επιστημονική λογική, αποκαλύπτει τον πανικό του κατεστημένου που πασχίζει να επιβάλει ελεγχόμενα αναχώματα. Η αλήθεια είναι ότι τα γκάλοπ έχουν μετατραπεί σε ανέκδοτο και όργανο εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς οι πολίτες αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κοροϊδίας και προσπερνούν με περιφρόνηση τις στημένες μετρήσεις που προσπαθούν να εμφανίσουν το ψάρι για κρέας.