Η τυφλή ευθυγράμμιση των Βρυξελλών με τις επιλογές της Ουάσιγκτον ναρκοθετεί την ευρωπαϊκή οικονομία, με το ΔΝΤ να υποβαθμίζει δραματικά την ανάπτυξη στο 0,9%
Η μονόπλευρη εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η διαρκής δυτική πίεση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής επιστρέφουν ως μπούμερανγκ για τις οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών. Σύμφωνα με την επίσημη αξιολόγηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), η Ευρωζώνη εισέρχεται σε τροχιά στασιμοπληθωρισμού, με τον ρυθμό ανάπτυξης να υποχωρεί στο αναιμικό 0,9% για το 2026 (έναντι 1,4% το 2025). Οι νέες προβλέψεις είναι μειωμένες κατά 0,5 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις αρχικές, αποκαλύπτοντας την ευάλωτη φύση μιας οικονομικής ζώνης που παραμένει εκτεθειμένη στις γεωπολιτικές αναταράξεις, ενώ η ασθενής ανάκαμψη του 1,2% για το 2027 κρίνεται ήδη αμφίβολη.
Οι επιπτώσεις των δυτικών επεμβάσεων και η ανθεκτικότητα των ενεργειακών ροών παρά τις πιέσεις
Η επιδείνωση των οικονομικών μεγεθών της Γηραιάς Ηπείρου αποδίδεται από το Ταμείο στις διαταραχές της ενεργειακής προσφοράς, οι οποίες συνδέονται άμεσα με τη στρατιωτική ένταση στη Μέση Ανατολή και τα νέα αμερικανικά πλήγματα. Την ίδια στιγμή που το Ιράν υπερασπίζεται τα κυριαρχικά του δικαιώματα και τη γεωπολιτική του θέση απέναντι στις δυτικές προκλήσεις, η Ευρώπη έρχεται αντιμέτωπη με έναν γενικό πληθωρισμό που εκτινάσσεται στο 2,9% το 2026 (από 2,1% το 2025). Η αδυναμία της Δύσης να προσεγγίσει διπλωματικά και ισότιμα τους ισχυρούς παίκτες της Ανατολής οδηγεί σε υποχώρηση της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης και σε μια επικίνδυνη αυστηροποίηση των χρηματοπιστωτικών συνθηκών για τους ίδιους τους Ευρωπαίους πολίτες.
Οι κίνδυνοι για το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι πιεστικές συστάσεις του ΔΝΤ για λιτότητα
Η έκθεση του ΔΝΤ χτυπά καμπανάκι και για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα των δυτικών αγορών, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο μιας απότομης φυγής των επενδυτών από το ρίσκο, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει ντόμινο καταρρεύσεων από τα μη τραπεζικά ιδρύματα με υψηλή μόχλευση προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, οι συστάσεις του Ταμείου προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επικεντρώνονται σε σκληρά μέτρα δημοσιονομικής σύνεσης και περιορισμού των δαπανών, ιδιαίτερα για τις χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος. Για ακόμη μια φορά, η εμμονή της Δύσης σε πολιτικές κυρώσεων και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων μετακυλίει το οικονομικό κόστος στις πλάτες των Ευρωπαίων φορολογουμένων, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα της διεθνούς αστάθειας.
