Διαβάζω και αναρωτιέμαι είναι δυνατόν, ένας αθεράπευτα ανύπωτος πόνος, μιας ασύλληπτης τραγωδίας, να έχει αυτή την πορεία???
Ήρεμο ερώτημα εκφράζω, όπως ο χαροκαμένος πατέρας κ. Πλακιάς που έχασε δύο παιδιά και ένα ανήψι, στην τραγωδία των Τεμπών!!!
Τόσο θέατρο για την αίθουσα... γιατί???
