Η υπόγεια επιχείρηση του Άδωνι Γεωργιάδη και η απόπειρα του κυβερνητικού επιτελείου να εγκλωβίσει τον πρώην πρωθυπουργό, μεταθέτοντας τις ευθύνες για το διαφαινόμενο εκλογικό αδιέξοδο
Η ξαφνική στροφή της Νέας Δημοκρατίας στη σεναριολογία περί κυβερνήσεων συνεργασίας δεν αποτελεί δείγμα δημοκρατικής ευαισθησίας, αλλά προϊόν απόλυτου πανικού. Επτά χρόνια μετά την άνοδο του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξουσία, το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνία έχει γυρίσει την πλάτη στην αλαζονική εμμονή της αυτοδυναμίας. Σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να ανοίξει παράθυρο συνεργασίας με το υπό διαμόρφωση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Η κίνηση αυτή, ωστόσο, στερείται κάθε σοβαρότητας, καθώς συνοδεύεται από τον προκλητικό όρο να μην τεθεί βέτο στην πρωθυπουργία Μητσοτάκη, αποδεικνύοντας ότι η Πειραιώς αντιμετωπίζει τους πάντες ως απλά «δεκανίκια» εξουσίας.
Ο τρόμος του Μαξίμου μπροστά στο πολιτικό εκτόπισμα του Αντώνη Σαμαρά
Η ηγετική παρουσία και η πατριωτική στάση του Αντώνη Σαμαρά συνεχίζουν να προκαλούν νευρικό κλονισμό στο κυβερνητικό επιτελείο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, έσπευσε άμεσα να «μαζέψει» τον Γεωργιάδη, διαμηνύοντας με έπαρση ότι το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν μπαίνει σε κανένα τραπέζι. Στην ίδια γραμμή λάσπης, ο Νικήτας Κακλαμάνης επιχείρησε να υποβαθμίσει την προσπάθεια του Μεσσήνιου πολιτικού, θέτοντας το ερώτημα αν ο Σαμαράς κάνει κόμμα «για να εκδικηθεί τον Μητσοτάκη». Αυτή η επιθετικότητα επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση τρέμει την καθαρή, δεξιά εναλλακτική πρόταση που εκπροσωπεί ο πρώην πρωθυπουργός, η οποία αρνείται να συναινέσει στην ιδεολογική μετάλλαξη της παράταξης.
Η κυνική μετατόπιση ευθυνών μπροστά στο φάσμα της ήττας
Η στρατηγική του Μαξίμου πίσω από αυτό το δήθεν «άνοιγμα» είναι εξαιρετικά κυνική. Καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η αυτοδυναμία Μητσοτάκη έχει χαθεί οριστικά, η κυβέρνηση επιχειρεί να στήσει μια επικοινωνιακή παγίδα. Προτείνει συνεργασία στον Αντώνη Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν μπορεί να δεχτεί την παραμονή του σημερινού πρωθυπουργού στο Μαξίμου χωρίς να ακυρώσει τον λόγο ύπαρξής του. Έτσι, όταν εισπράξει το απόλυτα δικαιολογημένο «όχι», η κυβέρνηση σχεδιάζει να μετακυλίσει το βάρος της αδιαλλαξίας στον Αντώνη Σαμαρά και την αντιπολίτευση, φορτώνοντάς τους την ευθύνη για τις διπλές κάλπες και την πολιτική αβεβαιότητα που η ίδια προκάλεσε.