Η ντροπιαστική μεταστροφή ενός δήθεν αριστερού πολιτικού, οι μυστικές διαβεβαιώσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες και η απεγνωσμένη ικεσία για ξένη στήριξη. Πώς ο άνθρωπος που έβγαζε τον κόσμο στους δρόμους κατά των «φονιάδων των λαών», τώρα στέκεται προσοχή στο γραφείο της Αμερικανίδας πρέσβη
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Ο ορισμός της πολιτικής υποκρισίας και της πλήρους ιδεολογικής συνθηκολόγησης γράφτηκε χθες πίσω από τις κλειστές πόρτες του στρατηγείου της οδού Αμαλίας. Ο Αλέξης Τσίπρας, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να αποδείξει πως η ΕΛ.Α.Σ. είναι “κόμμα εξουσίας”, υποδέχτηκε τη νέα Αμερικανίδα πρέσβη, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, σε μια συνάντηση που δεν θύμιζε διπλωματικό διάλογο, αλλά ανοιχτή δήλωση πλήρους υποταγής. Σύμφωνα με απολύτως διασταυρωμένες πληροφορίες από πηγές που γνωρίζουν τα ενδότερα της συζήτησης, το αληθινό μήνυμα που εξέπεμψε ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ένα και μοναδικό: «Δώστε μου το χρίσμα της Ουάσιγκτον για να γίνω ξανά πρωθυπουργός, και θα παίξω ακριβώς τον ρόλο του πρόθυμου υπαλλήλου, όπως και την περίοδο 2015-2019».
Οι διαρροές που έσπευσαν να διοχετεύσουν τα επικοινωνιακά παπαγαλάκια της ΕΛ.Α.Σ., προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι με δήθεν αριστερές κορώνες περί «λευκών επιταγών» και «παρέμβασης για τη Γάζα», δεν πείθουν ούτε τους πιο φανατικούς οπαδούς τους. Η αλήθεια είναι ότι πίσω από τις κάμερες, ο πρώην πρωθυπουργός υπενθύμισε με νόημα στις ΗΠΑ το… καλό του παρελθόν. Τους υπενθύμισε ότι ήταν η δική του “αριστερή” διακυβέρνηση που προχώρησε στη ραγδαία σύσφιξη των στρατηγικών και αμυντικών δεσμών, υπογράφοντας ό,τι του ζητήθηκε σε οικονομία και ενέργεια. Ο Τσίπρας προσφέρει ξεκάθαρα γη και ύδωρ στη νέα αμερικανική διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ, διαβεβαιώνοντας πως είναι έτοιμος να αναλάβει ξανά τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην περιοχή.
Αυτή η ντροπιαστική, ραγιάδικη μεταστροφή ενός ανθρώπου που έχτισε την καριέρα του πουλώντας αντι-αμερικανισμό στα πεζοδρόμια, προκαλεί πλέον θυμηδία. Ο πολιτικός χαμαιλέοντας που κάποτε φώναζε «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», τώρα εκλιπαρεί την κ. Γκίλφοϊλ να μεσολαβήσει υπέρ του. Η απεγνωσμένη αναφορά του στα ελληνοτουρκικά και τα εξοπλιστικά, δεν είναι μια στιβαρή εθνική γραμμή, αλλά το απελπισμένο «παρών» ενός ηττημένου πολιτικού, που βλέπει ότι δεν διαθέτει κοινωνικό έρεισμα και παρακαλάει τα ξένα κέντρα αποφάσεων να τον στηρίξουν, υποσχόμενος ότι, αν του δώσουν την καρέκλα, θα κάνει όλα τους τα χατίρια και με το παραπάνω.
https://periodista.gr
