Το ανθρώπινο λάθος συγχωρείται. Η επικοινωνιακή αυτοκτονία, όμως;
Το να πέσει κάποιος θύμα μιας
καλοστημένης φάρσας είναι απολύτως ανθρώπινο.Υπό συνθήκες πίεσης, ο καθένας θα μπορούσε να την πατήσει. Όμως, η περίπτωση του Θάνου Ντόκου δεν είναι απλώς μια ατυχής στιγμή.
Ο κ. Ντόκος δεν είναι ένας τυχαίος αξιωματούχος.
Είναι ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού.
Στις επίσημες θεσμικές του αρμοδιότητες ανήκει η ενημέρωση του Πρωθυπουργού και του ΚΥΣΕΑ, η χάραξη της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας και, κυρίως, η "εκτίμηση κινδύνων και υβριδικών απειλών".
Το περιστατικό αυτό, λοιπόν, εξελίσσεται σε μια καραμπινάτη περίπτωση αποτυχημένης πολιτικής επικοινωνίας, όπου παραβιάστηκε ο θεμελιώδης κανόνας της Διαχείρισης Κρίσεων (Crisis Management):
«Σπάνια σε καταστρέφει το αρχικό λάθος. Σε καταστρέφει η προσπάθεια συγκάλυψης και η διαχείρισή του».
Ας δούμε γιατί η διαχείριση αυτού του λάθους είναι χειρότερη από το ίδιο το γεγονός:
Το άλλοθι της τεχνολογίας: Στην προσπάθεια υπεράσπισής του, η δικαιολογία επικεντρώθηκε στην πολυπλοκότητα της τεχνολογίας, με τον ίδιο να δηλώνει επί λέξει:
«Δεν είχα ακούσει και ποτέ μέχρι τότε κάποιο περιστατικό, όπου και ήχος και εικόνα χρησιμοποιήθηκε... ήταν μια πρώτη επαφή».
Μισό λεπτό: Ζούμε σε μια εποχή που οι ψηφιακές απάτες και τα deepfakes αποτελούν αντικείμενο εκπαίδευσης και σεμιναρίων ακόμα και σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Το να δηλώνει ο άνθρωπος που πληρώνεται για να θωρακίζει τη χώρα από *υβριδικές απειλές* ότι αιφνιδιάστηκε επειδή δεν είχε ξαναδεί deepfake, δεν είναι δικαιολογία. Είναι ομολογία θεσμικής ανεπάρκειας.
Το παράδειγμα της Ιταλίας: Ας συγκρίνουμε τα αντανακλαστικά μας. Όταν η Τζόρτζια Μελόνι έπεσε θύμα των ίδιων ακριβώς Ρώσων φαρσέρ, ο διπλωματικός της σύμβουλος, Φραντσέσκο Ταλό, παραιτήθηκε αμέσως. Εκεί υπήρξε πλήρης ανάληψη ευθύνης για το κενό ασφαλείας. Εδώ, όχι μόνο δεν ζητήθηκε η παραίτησή του (όπως ορθώς έχει γίνει στο παρελθόν με κυβερνητικά στελέχη για σκάνδαλα ή υποκλοπές), αλλά είδαμε μια αγωνιώδη προσπάθεια εξωραϊσμού.
Η θεσμική έκθεση και η απουσία ενσυναίσθησης:
Ακόμα πιο προβληματική είναι η προσπάθεια να διασωθεί επικαλούμενος τον Πρωθυπουργό, ο οποίος σύμφωνα με τον κ. Ντόκο «προβληματίστηκε έντονα, κατανοώντας πλήρως τη σοβαρότητα των ζητημάτων που εγείρουν η τεχνητή νοημοσύνη και τα fake news».
Σε μια περίοδο που όλες οι ποιοτικές έρευνες καταγράφουν σταθερά το "ύφος" και την "αλαζονεία" στελεχών ως κορυφαίο πρόβλημα της κυβέρνησης, αυτή η δημόσια επίδειξη έλλειψης ενσυναίσθησης λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής δυσαρέσκειας.
Στην προσπάθεια να διασωθεί ο Σύμβουλος, εκτίθεται ο Πρωθυπουργός, εμφανιζόμενος απλώς να "κατανοεί το πρόβλημα" της τεχνολογίας αντί να απαιτεί ευθύνες για το κενό ασφαλείας.
Το τηλέφωνο στις 3:00 τα ξημερώματα:Το πιο επιτυχημένο προεκλογικό επιχείρημα του Πρωθυπουργού τον τελευταίο καιρό, είναι σαφές: Ποιον θέλετε να σηκώσει το τηλέφωνο σε περίπτωση κρίσης στις 3:00 η ώρα το πρωί;"
Η συγκεκριμένη υπόθεση απαντά στο ερώτημα με τον πιο ηχηρό τρόπο. Μας δείχνει ότι αυτός που θα σηκώσει το τηλέφωνο, όχι μόνο μπορεί να ξεγελαστεί, αλλά –το κυριότερο– αφού το κάνει, θα αναλώσει τον χρόνο του ψάχνοντας φθηνές δικαιολογίες αντί να αναλάβει την ευθύνη του.
Και αυτό, στην πολιτική επικοινωνία, δεν συγχωρείται.
Υ.Γ. Απόσπασμα του περιστατικού σε βίντεο στο πρώτο σχόλιο. (Από το ΦΒ του Κωνσταντίνου Κ)
.jpg)
