Η ηχηρή άρνηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να νομιμοποιήσει το συνέδριο της εξυπηρέτησης συμφερόντων, το προκλητικό «λιβάνισμα» στον Μητσοτάκη, η γραφική παρουσία του Τσίπρα για τη «Γενιά Ζ» και το ξεκάθαρο μήνυμα αυτόνομης πορείας – Η άρνηση Ανδρουλάκη να γίνει ντεκόρ στο «σόου» Μητσοτάκη
Η απουσία του Νίκου Ανδρουλάκη από το συνέδριο του Economist στην Αθήνα (8-10 Ιουλίου) δεν αποτελεί επικοινωνιακό έλλειμμα, αλλά μια συνειδητή, αξιοπρεπή και βαθύτατα πολιτική επιλογή. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε να παρευρεθεί και να νομιμοποιήσει με την παρουσία του μια φιέστα που έχει στηθεί με μοναδικό σκοπό το προκλητικό «λιβάνισμα» του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος τιμάται προκλητικά στην έναρξη από τους εγχώριους και διεθνείς προστάτες του. Το ΠΑΣΟΚ, που αυτή την περίοδο ανασυντάσσεται ορμητικά ως η μοναδική, γνήσια εναλλακτική λύση απέναντι στη δεξιά λαίλαπα, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: δεν πρόκειται να γίνει το «συμπλήρωμα» σε πάνελ όπου συνωστίζονται οι εκπρόσωποι του συστήματος εξουσίας του Μαξίμου, όπως ο Πιερρακάκης και ο Παπασταύρου, μαζί με τον τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα. Η επιλογή του Ανδρουλάκη να απέχει από αυτό το κλειστό κλαμπ της ολιγαρχίας δείχνει ότι το κίνημα επιλέγει να μιλήσει απευθείας στην κοινωνία και στους εργαζόμενους, γυρνώντας την πλάτη στις δημόσιες σχέσεις των σαλονιών.
Το Βατερλό του Τσίπρα και η εξωστρέφεια της αλήθειας
Στον αντίποδα αυτής της καθαρής στάσης, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο συγκεκριμένο φόρουμ αγγίζει τα όρια του πολιτικού αυτοεξευτελισμού. Ο πρώην πρωθυπουργός, πλήρως αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα και αναζητώντας απεγνωσμένα ένα σωσίβιο δημοσιότητας, δέχτηκε να μιλήσει για τη «Γενιά Z ως δύναμη κοινωνικής αλλαγής», λειτουργώντας ως ο χρήσιμος, «προοδευτικός» διακοσμητικός υπάλληλος της συντηρητικής ελίτ. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό ο άνθρωπος που υπέγραψε τα μνημόνια και υποθήκευσε το μέλλον της νέας γενιάς, να εμφανίζεται τώρα ως αναλυτής της νεολαίας σε ένα συνέδριο που υμνεί τον κρατικοδίαιτο φιλελευθερισμό. Ενώ ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας συνυπάρχουν αρμονικά κάτω από την ίδια νατοϊκή και συστημική ομπρέλα, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει τον δρόμο της σύγκρουσης, αποδεικνύοντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανάγκη τις κατευθυνόμενες πλατφόρμες για να επιβάλει την πολιτική του κυριαρχία.
