Σε μια εποχή όπου το «κλικ» και το πέρασμα της κάρτας πάνω από το POS έχουν γίνει δεύτερη φύση μας, σπάνια αναλογιζόμαστε τι συμβαίνει πίσω από την οθόνη την ώρα που πληρώνουμε τον πρωινό μας καφέ. Κι όμως, η επιλογή του τρόπου πληρωμής για μικρά ποσά δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια· είναι μια συνειδητή απόφαση για το ποιον επιλέγουμε να ενισχύσουμε: τον τοπικό επιχειρηματία της γειτονιάς μας ή το τραπεζικό σύστημα;
Η έξυπνη στρατηγική: Κάρτα εκεί που πρέπει, μετρητά εκεί που μετράει.
Δεν χρειάζεται να αφορίσουμε την κάρτα συνολικά. Αντίθετα, η πιο σοφή κίνηση ως καταναλωτές είναι να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία προς όφελός μας, κατευθύνοντας τις πληρωμές εκεί που πραγματικά ταιριάζουν:
Με κάρτα: Πληρώνουμε τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας (ρεύμα, νερό, τηλεφωνία) και πραγματοποιούμε τις αγορές μας στις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Εκεί, οι πολυεθνικές και οι μεγάλοι οργανισμοί διαθέτουν τεράστιους τζίρους, ειδικές χαμηλές συμφωνίες με τις τράπεζες και την οικονομική επιφάνεια να απορροφούν τις προμήθειες χωρίς πρόβλημα.
Με μετρητά: Πληρώνουμε στα μικρά καταστήματα της γειτονιάς (καφέ, ψιλικατζίδικα, φούρνους, μανάβικα). Εδώ, κάθε λεπτό του ευρώ που γλιτώνει ο ιδιοκτήτης πηγαίνει απευθείας στην επιβίωση της επιχείρησής του.
Το κρυφό κόστος πίσω από κάθε πληρωμή με κάρτα στα μικρά μαγαζιά:
Όταν πληρώνουμε με κάρτα σε ένα μικρό κατάστημα, η συναλλαγή μπορεί να φαίνεται δωρεάν για εμάς, αλλά για τον ιδιοκτήτη συνοδεύεται από προμήθειες. Κάθε φορά που χτυπάει το POS, ένα ποσοστό της τάξεως του 0,8% έως 1,5% (μαζί με σταθερές χρεώσεις τραπεζών, παρόχων και ενοικίασης τερματικού) παρακρατείται άμεσα.
Μπορεί τα λίγα λεπτά του ευρώ να φαίνονται ασήμαντα για μία μόνο συναλλαγή, αλλά όταν αθροίζονται σε καθημερινή βάση, το ποσό που συγκεντρώνεται στο τέλος του χρόνου είναι εντυπωσιακό.
Κάνουμε τα μαθηματικά: Πόσα γλιτώνει ένα τοπικό καφέ;
Ας πάρουμε ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα:
Καθημερινοί πελάτες: 100 άτομα
Μέση κατανάλωση: 2,50 € (ένας καφές ή ένα ρόφημα)
Ημερήσιος τζίρος: 250 €
Αν όλοι αυτοί οι 100 πελάτες πληρώσουν με κάρτα, με μια μέση συνολική επιβάρυνση/προμήθεια (μαζί με τα λειτουργικά έξοδα των συστημάτων πληρωμής) της τάξεως του 1,2%, ο ιδιοκτήτης χάνει περίπου 3,00 € την ημέρα.
Το συμπέρασμα: Επιλέγοντας τα μετρητά για τον καθημερινό μας καφέ, γλιτώνουμε τον ιδιοκτήτη από ένα περιττό έξοδο ύψους άνω των 1.000 ευρώ τον χρόνο!
Για μια πολυεθνική αλυσίδα ή έναν μεγάλο πάροχο ενέργειας, 1.000 ευρώ είναι απλώς ένας αμελητέος αριθμός στα λογιστικά τους φύλλα. Για τον οικογενειάρχη όμως που τρέχει το καφέ της γειτονιάς, τα χρήματα αυτά σημαίνουν:
Την πληρωμή των λογαριασμών ρεύματος για 2-3 μήνες.
Το δώρο ή την ασφάλιση ενός υπαλλήλου.
Τη δυνατότητα να κρατήσει τις τιμές του προσιτές παρά την ακρίβεια.
Την επιβίωση της επιχείρησής του απέναντι στον αθέμιτο ανταγωνισμό των μεγάλων ομίλων, εμποδίζοντας την αντικατάστασή του από μια απρόσωπη αλυσίδα.
Στηρίζουμε τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, όχι τις τράπεζες
Χρησιμοποιώντας την κάρτα στα σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας εξασφαλίζουμε την ευκολία μας εκεί που δεν βλάπτει κανέναν μικρό επαγγελματία. Όταν όμως αφήνουμε μετρητά στο μαγαζί της γειτονιάς, τα χρήματά μας μένουν ακέραια στα χέρια του μικρομαγαζάτορα και επανεπενδύονται στην τοπική οικονομία: ο καταστηματάρχης θα ψωνίσει από το μανάβικο της περιοχής, θα επισκεφθεί το τοπικό βιβλιοπωλείο και θα στηρίξει με τη σειρά του την κοινότητα.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα παραγγείλουμε τον πρωινό μας καφέ, ας κρατήσουμε την κάρτα στο πορτοφόλι για το σούπερ μάρκετ και ας ψάξουμε στην τσέπη μας για ψιλά. Τα μετρητά στις μικροσυναλλαγές είναι μια πράξη αλληλεγγύης που κρατάει τα μαγαζιά της γειτονιάς μας ανοιχτά και τις γειτονιές μας ζωντανές. Αναστάσιος Μ. Καζαντζίδης Δάσκαλος. Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Κιλκίς
