Θα γίνω δυσάρεστος σήμερα.
Είναι γεγονός πως όσοι είχαν γεννηθεί τις δεκαετίες του 40 και του 50 είχαν εξαιρετικά δύσκολα (φτωχικά) παιδικά χρόνια αλλά είχαν την τύχη να
μεγαλώσουν σε μια Ελλάδα που μετά τον εμφύλιο ή συμμοριτοπόλεμο ευτύχησαν να τη δουν να αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς.Ακόμα πιο τυχεροί όσοι γεννήθηκαν τις δεκαετίες 60-70 έως τις αρχές της δεκαετίας του 80. Εκεί πια η Ελλαδίτσα μας νομίσαμε πως είχε γίνει Ελλαδάρα, το χρήμα έρεε παντού και η ανάπτυξή μας (πλασματική, με δανεικά και κυρίως χρεώνοντας τις επόμενες γενεές) βγάζανε λεφτά με το τσουβάλι.
Αυτές οι γενιές για μένα ήταν μακράν οι πιο προνομιούχες. Άπειρος κόσμος φτωχός είτε κυρίως από την επαρχία είτε από την Αθήνα μεγαλούργησε και έφτιαξε περιουσίες. Θα μου πείτε όλοι μεγαλούργησαν; Όχι. Αλλά σχεδόν όλοι είχαν την ευκαιρία να το κάνουν.
Σε κάθε επάγγελμα. Τότε το να είχες τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο (το σημερινό λύκειο μου έχουν πει οι γονείς μου) ήταν σοβαρό χαρτί στα χέρια σου. Το να έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο δεν το συζητάω, έλυνες το οικονομικό σου πρόβλημα για τα καλά. Βλέπετε υπήρχε ΑΠΕΙΡΟΣ χώρος για νέους γιατρούς, δικηγόρους, φαρμακοποιούς κτλ κτλ.
Το ίδιο και για το εμπόριο. Αρκεί να θυμηθείτε τι μάρκες υπήρχαν στα σούπερ μάρκετ ή μέσα στο σπίτι το 1970 -1980 και πόσες υπάρχουν σήμερα.
Ακόμα π.χ και για τους δημοσιογράφους. Από το 1992 πόσες θέσεις δημιούργησε η ιδιωτική τηλεόραση που δεν υπήρχε στην Ελλάδα.
Τώρα; Αν δεν έχεις γονιό που να έχει στρώσει μια επιχείρηση (ένα ιατρείο, ένα δικηγορικό γραφείο, ένα φαρμακείο, ένα συμβολαιογραφείο, κάποια ακίνητα, ή ένα εμπορικό κατάστημα, ή ένα δυνατό brand στη δημοσιογραφία) κατά κανόνα τι μέλλον έχεις; Από μαύρο έως γκρι. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα αλλά παραμένουν εξαιρέσεις.
Να πούμε για το δημόσιο; Από το 1980 έγινε το ΠΑΡΤΙ που σταμάτησε με τα μνημόνια. Μισθοί επί 14 για άπειρους δημόσιους υπαλλήλους που δούλευαν (όχι όλοι) κατά τεκμήριο ελάχιστο, αμειβόντουσαν υπερβολικά, (δείτε ΟΛΕΣ τις ΔΕΚΟ, βγαίνανε στη σύνταξη νεότατοι, διοριζόντουσαν από το κόμμα (ΠΑΣΟΚ Ν.Δ. ΚΚΕ) τρώγοντας τα λεφτά των επόμενων γενιών. Να πούμε για τις μητέρες στο δημόσιο που βγήκαν με καλές συντάξεις με 15 χρόνια προϋπηρεσία; Το διανοείστε; Με μόλις 15 χρόνια (τα οποία αν είχαν γεννήσει π.χ. 3 παιδιά, τα μισά ήταν στο σπίτι τους, δηλαδή στα 32-35 τους ήταν συνταξιούχοι που ζουν φυσικά και σήμερα!)
Ας μη μιλήσουμε για διαφθορά στον δημόσιο αλλά και τον κρατικοδίαιτο πολλάκις ιδιωτικό τομέα.
Σήμερα οι συνταξιούχοι ειδικά οι άνω των 65 είναι αυτοί που έχουν απολαύσει τα χρυσά χρόνια της Ελλάδας σε βάρος των παιδιών τους και των εγγόνια τους και είναι αυτοί που συνεχίζουν να χαϊδεύουν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις γιατί πηγαίνουν μονομπλοκ να ψηφίσουν.
Δεν είναι τυχαίο που η Ν.Δ. σαρώνει στις ηλικίες άνω των 65, ειδικά μάλιστα στους άνω των 75. Γιατί υπήρξαν οι φοβερά τυχεροί - βολεμένοι του συστήματος. Και συνεχίζουν να είναι γιατί έχουν το όπλο της ψήφου στα χέρια τους και σε αντίθεση με τους νέους το χρησιμοποιούν. Αφήστε που είναι και το 25% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας με αυξανόμενο ρυθμό.
Οπότε ναι, καταλαβαίνω γιατί οι νέοι είναι τόσο απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα σήμερα. Γιατί εάν δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη, αν οι γονείς τους ή οι παππούδες τους δεν τους έχουν εξασφαλίσει σταδιοδρομία ή ακίνητη περιουσία, τότε όχι να αγοράσουν σπίτι δεν μπορούν αλλά ούτε καλά καλά να νοικιάσουν. Και αυτό είναι το τεράστιο πρόβλημα.
Πως τους έχουμε ''απαγορεύσει'' να ονειρεύονται. Και δυστυχώς έχουν δίκιο. Γιατί τους έχουμε κλέψει και συνεχίζουμε να τους κλέβουμε εκτός από τις συντάξεις τους για να ζούνε μια χαρά οι σημερινοί ηλικιωμένοι με το αναδιανεμητικό σύστημα και το μέλλον τους. Μαζί με την αναξιοκρατία τα κλειστά επαγγέλματα και όλες τις χρόνιες παθογένειες της Ελλάδας που ουδείς θέλησε να γιατρέψει.
Και το χειρότερο; Συνεχίζουμε να το κάνουμε.
Τα επόμενα χρόνια ειδικά μετά το 2030 για πολλούς λόγους θα είναι οικονομικά πάρα πολύ δύσκολα, θα δούμε πολλά, γιατί χάθηκαν ήδη οκτώ χρόνια με μικρής σημασίας μακροοικονομικές παρεμβάσεις και κυρίως γιατί και αυτή η κυβέρνηση δεν εστίασε - επένδυσε στο μέλλον αλλά στην επόμενη επανεκλογή της.
Και ο λογαριασμός; Θα έρθει φυσικά, (βασικά ήδη έχει έρθει) απλά θα γίνει ακόμα χειρότερος στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
George Athanasios Tsoukaladakis
