Πώς η αποτυχία του παραδοσιακού κέντρου στρώνει τον δρόμο για την άνοδο της ακροδεξιάς και στη Γαλλία
Σε θέση πρωτοφανούς ισχύος μπαίνει η Μαρίν Λεπέν στην κούρσα για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027, την ώρα που ο Εμανουέλ Μακρόν καταγράφει ιστορικό χαμηλό δημοτικότητας. Η αρχηγός του Rassemblement National κινείται στο 33%-35% στον πρώτο γύρο, αποκομίζοντας τα μέγιστα οφέλη από την πολιτική αποξένωση που προκάλεσε η θητεία του Γάλλου προέδρου. Ο Εμανουέλ Μακρόν, ολοκληρώνοντας τον κύκλο του, αφήνει πίσω του μια βαθιά διχασμένη χώρα και έναν αποψιλωμένο μετριοπαθή χώρο. Η εμμονή σε τεχנוκρατικές πολιτικές, η αγνόηση των κοινωνικών κραδασμών και η αδυναμία ανάσχεσης της ακρίβειας υπονόμευσαν την αξιοπιστία του κέντρου, μετατρέποντάς το από εγγυητή της σταθερότητας σε σύμβολο στασιμότητας. Η πτώση του στο 16% δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική πολιτική ήττα, αλλά την καταδίκη ενός μοντέλου διακυβέρνησης που απέτυχε να αφουγκραστεί τις αγωνίες της γαλλικής κοινωνίας.
Οι επικίνδυνες απλουστεύσεις της Μαρίν Λεπέν
Στον αντίποδα, η δυναμική της Μαρίν Λεπέν δεν σηματοδοτεί κάποια σοφή εθνική αφύπνιση, αλλά την απέλπιδα ενός εκλογικού σώματος που αναζητά διέξοδο σε εύκολες απαντήσεις. Η επίκληση της «εθνικής προτίμησης» και οι οικονομικές εξαγγελίες περί δραστικής μείωσης του ΦΠΑ αγνοούν επιδεικτικά τη δημοσιονομική πραγματικότητα και τους ευρωπαϊκούς κανόνες, επενδύοντας στη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής. Η ηγέτης της γαλλικής δεξιάς επιχειρεί να εμφανιστεί ως προστάτης των λαϊκών στρωμάτων, προωθώντας όμως μια εσωστρεφή και διχαστική ατζέντα που θα μπορούσε να απομονώσει τη Γαλλία διεθνώς. Η πολιτική της στρατηγική βασίζεται περισσότερο στην εκμετάλλευση της λαϊκής δυσαρέσκειας παρά σε κοστολογημένες και βιώσιμες λύσεις, καθιστώντας την επόμενη μέρα επικίνδυνα αβέβαιη για τη συνοχή της χώρας.
Το αδιέξοδο της γαλλικής δημοκρατίας
Το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία μοιάζει εγκλωβισμένο σε ένα τοξικό δίλημμα μεταξύ της τεχנוκρατικής αλαζονείας και του λαϊκιστικού ανορθολογισμού. Με το παραδοσιακό κέντρο να καταρρέει κάτω από το βάρος των ευθυνών του και τα άκρα να καρπώνονται τη δυσαρέσκεια, η γαλλική δημοκρατία οδηγείται σε μια επικίνδυνη πορεία πόλωσης. Η απουσία μιας σοβαρής, ρεAλιστικής εναλλακτικής πρότασης αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε μια αναμέτρηση όπου κανένα από τα δύο στρατόπεδα δεν φαίνεται ικανό να προσφέρει πραγματική προοπτική σταθερότητας και ευημερίας.
