Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω αυτή την απαίτηση κάποιων νεοδημοκρατών να «αποσυρθεί» ο Αντώνης Σαμαράς από την πολιτική.
Για ποιο ακριβώς λόγο;
Είναι πρώην πρωθυπουργός της χώρας. Κυβέρνησε
σε μία από τις δυσκολότερες και πιο κρίσιμες περιόδους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, μέσα στην οικονομική κρίση και στα Μνημόνια.Και, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με όλες τις επιλογές του, ένα πράγμα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί:
ανέλαβε πολιτικό κόστος για αποφάσεις που θεωρούσε αναγκαίες, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού.
Θα μπορούσε να λέει στον ελληνικό λαό ό,τι ήθελε να ακούσει.
Δεν το έκανε.
Κυβέρνησε μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, πήρε επώδυνες αποφάσεις και τελικά πλήρωσε πολιτικό κόστος.
Και όταν στη συνέχεια επέστρεψε στην πολιτική, άσκησε κριτική και στη σημερινή κυβέρνηση.
Για αυτή την κριτική διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία.
Ωραία.
Ας δεχθούμε λοιπόν ότι η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας θεωρεί πως ο Σαμαράς δεν εκφράζει πλέον την πολιτική της.
Αυτό σημαίνει ότι ο Σαμαράς χάνει το δικαίωμά του να πολιτεύεται;
Σε ποια δημοκρατία ακριβώς;
Αν ένας πολιτικός διαφωνεί με την ηγεσία ενός κόμματος, έχει κάθε δικαίωμα να αποχωρήσει, να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα και να ζητήσει από τον λαό να τον κρίνει.
Αυτό είναι το δημοκρατικό παιχνίδι.
Ο Σαμαράς δεν ζητά να του παραδώσει κανείς την εξουσία, ζητά να διεκδικήσει την ψήφο των Ελλήνων.
Και ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει.
Αν τον θέλει, θα τον ψηφίσει.
Αν δεν τον θέλει, δεν θα τον ψηφίσει.
Τόσο απλό.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση.
Όταν κάποιος αμφισβητεί το δικαίωμα του Σαμαρά να επιστρέψει στην πολιτική, αμφισβητεί στην ουσία το δικαίωμα του εκλογικού σώματος να τον κρίνει.
Κι αυτό δεν είναι δημοκρατική σκέψη.
Ας πάρουμε μάλιστα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ο Αλέξης Τσίπρας κυβέρνησε τη χώρα, κατά τη δική μου πολιτική κρίση, με τρόπο εξαιρετικά επιζήμιο και με συνέπειες που η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά. Η περίοδος του 2015, με την παράλογη και άλογη σύγκρουση με τους Ευρωπαίους εταίρους, το κλείσιμο των τραπεζών, τα capital controls και την τελική συμφωνία για το τρίτο πιο βαρύ Μνημόνιο, αποτελεί ένα από τα πιο βαριά κεφάλαια της οικονομικής περιπέτειας της χώρας.
Κι όμως, κανείς δημοκρατικός άνθρωπος δεν θα έλεγε ότι, επειδή θεωρεί τον Τσίπρα κακό ή ακόμη και τον χειρότερο πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης, δεν έχει δικαίωμα να ξαναζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού.
Το αντίθετο.
Το δικαίωμά του να διεκδικήσει ξανά την ψήφο των πολιτών είναι αυτονόητο.
Το ίδιο ακριβώς δικαίωμα έχει και ο Αντώνης Σαμαράς.
Δεν μπορεί η δημοκρατική αρχή να εφαρμόζεται α λα καρτ.
Δεν μπορεί να λέμε:
«Ο δικός μας πολιτικός έχει δικαίωμα να επιστρέψει, όσο κακή κι αν θεωρούμε τη διακυβέρνησή του».
και ταυτόχρονα:
«Ο άλλος, επειδή διαφωνεί με τη σημερινή ηγεσία της παράταξής του, πρέπει να αποσυρθεί».
Όχι.
Η Δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κομμάτων, αρχηγών ή πολιτικών μηχανισμών.
Ο λαός αποφασίζει.
Αφήστε λοιπόν τον Σαμαρά, εφόσον το επιλέξει, να κάνει κόμμα.
Αφήστε τον να μιλήσει.
Αφήστε τον να παρουσιάσει τις θέσεις του.
Αφήστε τον να διεκδικήσει την ψήφο των Ελλήνων.
Και μετά ας αποφασίσει ο ελληνικός λαός.
Αν είναι πράγματι τόσο «τελειωμένος», όσο λένε οι επικριτές του, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβούνται την κάλπη.
Γιατί ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να πείσει τους επικριτές του.
Χρειάζεται να πείσει τον ελληνικό λαό.
Και αυτός είναι ο μόνος που έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν θα του δώσει μια ακόμη πολιτική ευκαιρία.
Αυτό δεν είναι ματαιοδοξία.
Δεν είναι εκτροπή.
Είναι Δημοκρατία.
.jpg)
