Το σουβλάκι και το κλαρίνο στον Άγιο Μάμα διεκδικούν πλέον με αξιώσεις, περισσότερη θεσμική σοβαρότητα από την άλλοτε ένδοξη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Εκεί τουλάχιστον ξέρεις τι αγοράζεις: φθηνή διασκέδαση, λαϊκή εμποροπανήγυρη και ειλικρινές κιτς. Στη ΔΕΘ, αντίθετα, το κιτς περιβάλλεται με τον μανδύα της «ανάπτυξης» και της «καινοτομίας», προσφέροντας ένα θλιβερό θέαμα διοικητικής και αισθητικής υποβάθμισης.
Η εικόνα της Έκθεσης τα τελευταία χρόνια αποτυπώνει πλήρως την παρακμή. Περίπτερα πλημμυρισμένα από κρατικούς οργανισμούς, υπουργεία - εύγε στον Δένδια που αποφάσισε να μην εξευτελίσει τις ένοπλες δυνάμεις φέτος - και δημόσιες υπηρεσίες που λιβανίζουν το ανύπαρκτο έργο τους, απλά για να δικαιολογήσουν τα έξοδα μετακίνησης των στελεχών τους. Όταν δε υποδέχεσαι μια χώρα όπως η Ιαπωνία ως τιμώμενη —μια παγκόσμια τεχνολογική υπερδύναμη— και η παρουσία της εξαντλείται σε μια τοπική αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, ένα μπολ νουντλς κι ένα πιάτο σούσι, η κατάσταση ξεπερνά το κωμικοτραγικό. Είναι η απόλυτη γελοιοποίηση ενός θεσμού που κάποτε αποτελούσε την οικονομική και βιομηχανική βιτρίνα της γιορτής των Βαλκανίων.
Πίσω από αυτή την απαξίωση κρύβεται η μόνιμη, στρεβλή σχέση με το αθηναϊκό κράτος. Για την ολιγαρχία, τους παράγοντες, τα πολιτικά γραφεία και τα μέσα ενημέρωσης των Αθηνών, η Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζεται σαν μια βολική ερωμένη για ένα εξαήμερο τον Σεπτέμβριο. Καταφθάνουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων, μοιράζουν υποσχέσεις στα πάνελ, συνωστίζονται στα κοσμοπολίτικα στέκια της παραλιακής, κάνοντας τις δημόσιες σχέσεις τους, και μόλις πέσει η αυλαία της κυριακάτικης ομιλίας, επιστρέφουν στη βάση τους αφήνοντας την πόλη στον λήθαργό της. Για το υδροκέφαλο κράτος των Αθηνών, η Ελλάδα φαίνεται να τελειώνει κάπου στο Σχηματάρι· οτιδήποτε βρίσκεται βορειότερα υφίσταται απλώς ως εκλογική πελατεία και επικοινωνιακό ντεκόρ.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε όσους απαξιώνουν την πόλη έξωθεν, αλλά και στους ίδιους τους κατοίκους της. Οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται άξιοι της μοίρας τους. Όσο αρκούνται στη γκρίνια του καφέ, στα παρηγορητικά συνθήματα περί «συμπρωτεύουσας» και στην ανοχή μιας τοπικής ηγεσίας που συμβιβάζεται με τα ψίχουλα της κεντρικής εξουσίας, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Αν δεν υπάρξει μια ουσιαστική, αδιαπραγμάτευτη αντίδραση απέναντι στην πολιτική και οικονομική περιθωριοποίηση, αν η πόλη δεν διεκδικήσει δυναμικά την αυτονομία και τον ρόλο που της αξίζει, η σταδιακή παρακμή, η απαξίωση και η μετατροπή των θεσμών της σε γραφικά πανηγύρια θα είναι το μόνο βέβαιο μέλλον. Taxaliablog