«Την Ιστορία την γράφουν οι νικητές» και όχι οι ηττημένοι
Ίσως ένα από τα σκληρότερα και αληθινότερα αποφθέγματα. Ο νικητής δεν κερδίζει μόνο τον πόλεμο· κερδίζει συχνά και το δικαίωμα για
το πως να τον αφηγηθεί. Αυτός αποφασίζει ποιοι θα ονομαστούν ήρωες και ποιοι προδότες. Ποια γεγονότα θα μείνουν στη συλλογική μνήμη και ποια θα ξεχαστούν. Ποιες πράξεις θα παρουσιαστούν ως ηρωικές και ποιες ως εγκλήματα. Ποιοι θα αποκτήσουν αγάλματα στις πλατείες και ποιοι θα μείνουν στην Ιστορία ως εγκληματίες.Σκεφτείτε για μια στιγμή ένα ακραίο αλλά αποκαλυπτικό υποθετικό σενάριο: τι θα διδασκόμασταν σήμερα εάν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον είχαν κερδίσει η ναζιστική Γερμανία και οι δυνάμεις του Άξονα;
Σε έναν κόσμο όπου τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του Άξονα είχαν επιβιώσει και κυριαρχήσει επί δεκαετίες, είναι πολύ πιθανό ότι η επίσημη Ιστορία τους θα ήταν αγνώριστη από αυτήν που γνωρίζουμε. Ο Χίτλερ δεν θα παρουσιαζόταν ως ο δικτάτορας που οδήγησε την Ευρώπη στην καταστροφή και εξαιτίας του χάθηκαν αμέτρητες ψυχές, αλλά ως ο μεγάλος ηγέτης που «αναμόρφωσε την Ευρώπη». Η κατάκτηση ευρωπαϊκών κρατών θα παρουσιαζόταν ως «ενοποίηση» ή «αποκατάσταση της ειρήνης». Οι αντιστασιακοί θα χαρακτηρίζονταν «τρομοκράτες», ενώ οι συνεργάτες των κατακτητών θα τιμώνταν ως πατριώτες που «προστάτευσαν τις χώρες τους από τους διεφθαρμένους εχθρούς».
Οι Σύμμαχοι θα παρουσιαζόταν ως οι «επιτιθέμενοι». Ο Τσόρτσιλ και ο Ρούσβελτ θα μπορούσαν να εμφανίζονται στα σχολικά βιβλία ως εγκληματίες. Οι βομβαρδισμοί και η ισοπέδωση των γερμανικών πόλεων θα παρουσιαζόντουσαν ως απόδειξη της «βαρβαρότητας του εχθρού».
Σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα που θα είχε τον έλεγχο της εκπαίδευσης, του Τύπου και της δημόσιας μνήμης, το Ολοκαύτωμα και η εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων θα μπορούσαν να εξαφανιστούν πλήρως ή να καλυφθούν πίσω από διατυπώσεις περί «αναγκαιότητας». Τα παιδιά μας θα μεγάλωναν με διαφορετικούς ήρωες, διαφορετικές εθνικές επετείους και διαφορετικά σχολικά βιβλία. Ύστερα από δύο ή τρεις γενιές, εκατομμύρια άνθρωποι θα θεωρούσαν αυτή την αφήγηση αυτονόητη, επειδή αυτή θα ήταν η μόνη Ιστορία που είχαν διδαχθεί από παιδιά.
Η στρατιωτική νίκη, λοιπόν, δεν κερδίζει μόνο εδάφη. Κερδίζει σχολικά βιβλία, μνημεία, επετείους, ορολογία, συλλογική μνήμη και, τελικά, το δικαίωμα της συγγραφής της Ιστορίας. Αυτό συνέβη σε κάθε πόλεμο — με μία μόνο εξαίρεση: την Ελλάδα.
Λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που άφησε μια χώρα κατεστραμμένη, ακολούθησε η κομμουνιστική ανταρσία, η οποία ευτυχώς συντρίφτηκε από τον Εθνικό Στρατό με ακόμη περισσότερες καταστροφές και πολλές χιλιάδες νεκρούς. Η Ελλάδα, με τεράστιες ανθρώπινες και υλικές θυσίες, παρέμεινε στη δημοκρατική και ελεύθερη Δύση, ενώ πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν είχαν την ίδια τύχη και απελευθερώθηκαν από τα τυραννικά κομμουνιστικά καθεστώτα πολύ αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Εδώ βρίσκεται το ελληνικό παράδοξο: ενώ παντού και πάντα οι νικητές δικαιώνονται και γράφουν την Ιστορία σύμφωνα με τη δική τους αφήγηση, στην Ελλάδα συνέβη το αντίθετο. Κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, η Αριστερά απέκτησε το ηθικό πλεονέκτημα και κατάφερε να κυριαρχήσει με το δικό της αφήγημα στον δημόσιο λόγο. Κι αυτό τη στιγμή που σήμερα, στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης —ιδίως σε όσες έζησαν κομμουνιστική κατοχή— τα κομμουνιστικά κόμματα και σύμβολα έχουν απαγορευτεί. Δεν είναι ξεκάθαρο σε εμένα προσωπικά γιατί η πατρίδα μας αποτελεί παραφωνία στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο.
Η συνωμοτική οργάνωση του ΚΚΕ, τα μυστικά κονδύλια από την πρώην Σοβιετική Ένωση, η τεράστια κρυφή περιουσία του «κόμματος του λαού» και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, με την πλήρη οικονομική ασυδοσία και την ηθική κατάπτωση, δεν αρκούν για να εξηγήσουν το «ελληνικό παράδοξο». Πρέπει να έχουν παίξει ρόλο και άλλοι παράγοντες — μυστικές υπηρεσίες, σκοτεινά κέντρα, συνωμοσίες — στα οποία προσωπικά δεν έχω πρόσβαση.
Η Νέα Δημοκρατία έχει μεγάλη ευθύνη για το αριστερό παρακράτος που δημιουργήθηκε στη Μεταπολίτευση. Από το 1975 μέχρι σήμερα έχει κυβερνήσει πάνω από 25 χρόνια. Θα μπορούσε να το είχε εμποδίσει να αναπτυχθεί και να σώσει τον Ελληνισμό από αυτή τη μάστιγα. Αντιθέτως, για άγνωστους σε εμάς λόγους, συμβιβάστηκε και το ανέχθηκε — ή, όπως θα έλεγε κάποιος καχύποπτος, συμμάχησε μαζί του. Όλοι οι πρόεδροι της ΝΔ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, «τίμησαν τους αγώνες της Αριστεράς»: από τον ιδρυτή της που νομιμοποίησε το ΚΚΕ, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη που συγκυβέρνησε μαζί τους, μέχρι σήμερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Φίλος μου μετέφερε πρόσφατα συζήτηση που είχε με κομμουνιστή γνωστό του, ο οποίος είπε ξεδιάντροπα αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια: «Δεν πάτε να παίρνετε 41% και να είστε κυβέρνηση· εμείς θα κυβερνούμε από κάτω ακόμη και με το 1%».
Μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας κυβερνά μόνιμα η Αριστερά, όποιος κι αν βρίσκεται στην εξουσία.
Είμαστε ως πολίτες πλήρως απροστάτευτοι από τις αυθαιρεσίες ενός επικίνδυνου κράτους και ενός ακόμη πιο επικίνδυνου αριστερού παρακράτους, που ελέγχει όλους τους θεσμούς και τους αρμούς της εξουσίας.
Το γεγονός ότι το αριστερό, ανθελληνικό παρακράτος ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας και της οικονομίας είναι ο λόγος που ουσιαστικά, στην πράξη, μας κυβερνά η Αριστερά. Κανένας ιδιώτης ή δημόσιος λειτουργός δεν τολμά να τα βάλει μαζί της. Κανένας αστυνόμος, εισαγγελέας, δικαστής, βουλευτής, υπουργός — με εξαίρεση τον Άδωνη, τον Βορίδη, τη Λατινοπούλου και όσους λίγους καταγράφονται ως ακροδεξιοί στην «προοδευτική» Ελλάδα.
Γιατί όμως οι φωνές αυτών των μειοψηφιών ακούγονται πιο δυνατά από τη συντριπτική πλειοψηφία; Γιατί κάποιος γίνεται Αριστερός στην Ελλάδα; Ποιοι είναι αυτοί που απαρτίζουν τις ομάδες που ακυρώνουν τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας, και γιατί;
1. Ασυλία. Κανείς δεν τολμά να τους συλλάβει ή να τους διώξει νομικά. Αν κατ’ εξαίρεση κάπου γίνει αυτό, σε λίγες ώρες θα είναι ελεύθεροι, καθώς θα έχουν πλακώσει βουλευτές και δικηγόροι της Αριστεράς και ένα πλήθος από έξω να φωνάζει. Εσένα και εμένα θα μας συλλάβουν σε χρόνο μηδέν και θα μας τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί αν κάνουμε κάτι αντίστοιχο.
2. Είναι εξαιρετικά απίθανο να τους επιτεθούν οι γνωστοί άγνωστοι σε οποιαδήποτε συγκέντρωση. Αν εμείς πάμε με ελληνικές σημαίες στο Σύνταγμα, σε μισή ώρα το αργότερο θα έχουν πέσει οι πρώτες μολότοφ και λίγα λεπτά αργότερα τα πρώτα χημικά.
3. Οι περισσότεροι που συμμετέχουν είναι άνεργοι, αργόσχολοι, δημόσιοι υπάλληλοι — οι περισσότεροι — ή τακτοποιημένοι κάπου αλλού από το κόμμα, την οργάνωση ή τη ΜΚΟ.
4. Οι «χρήσιμοι» ηλίθιοι: άτομα με ψυχολογικά και διανοητικά προβλήματα που θέλουν να εκδικηθούν την «κακούργα κοινωνία» για να αισθανθούν ότι είναι κάποιοι, και συμμετέχουν σε οποιαδήποτε εκδήλωση κατά του «αυταρχικού κράτους», της Δεξιάς, της πατριαρχίας, της συντήρησης και της «κακούργας» κοινωνίας.
5. Φοιτητές, κυρίως από την επαρχία, που η παράταξή τους έχει εξασφαλίσει δωμάτιο στη φοιτητική εστία, σημειώσεις, τα θέματα ή ακόμη και συντρόφισσα ή σύντροφο.
6. Στελέχη ΜΚΟ, εργατοπατέρες, συνδικαλιστές, μέλη της LGBTQIA+ κοινότητας, αναρχικοί, φεμινιστικές οργανώσεις.
7. Απομεινάρια του Εμφυλίου — βιολογικά δεν υπάρχουν πια — αλλά υπάρχουν κάποια κατάλοιπα από τους «μαϊμού» αντιστασιακούς της περιόδου 1967–1974.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως και στα πάντα στη ζωή, οι λόγοι πίσω από τη δράση αυτών των μειονοτήτων είναι ωφελιμιστικοί. Η Αριστερά δεν είναι πια ιδεολογία (αν ήταν κάποτε)· είναι μια κερδοφόρα μπίζνα και διαβατήριο για επαγγελματική άνοδο και καταξίωση.
Μου έκανε εντύπωση τη δεκαετία του ’90, όταν άρχισα να εργάζομαι στην Ελλάδα, ότι τα ανώτερα στελέχη σε ιδιωτικές εταιρείες ήταν στην πλειοψηφία τους Αριστεροί. Πλήρως όμως εξηγήσιμο σε μια χώρα όπου ο εναγκαλισμός ιδιωτικού τομέα και κράτους ήταν και είναι πολύ στενός.
Μην το ψάχνετε πολύ. Ο λόγος της συνεχούς μας απαξίωσης, μιζέριας και στασιμότητας σαν λαό είναι ότι η Αριστερά στην Ελλάδα έχει διαβρώσει όλους τους θεσμούς και τους αρμούς της εξουσίας. Ο πατριωτισμός, η εργατικότητα και η αριστεία βρίσκονται σε μόνιμο διωγμό.
Αυτός είναι ο λόγος που μας πέρασαν όλοι, ακόμη και πρώην κομμουνιστικές χώρες που ήταν πολύ πίσω μας. Αυτός είναι ο λόγος που χρεοκοπήσαμε και μπήκαμε στα μνημόνια. Αυτός είναι ο λόγος της οικονομικής και ηθικής μας κατάπτωσης. Αυτός είναι ο λόγος που παραμένουμε να είμαστε η τελευταία Σοβιετία στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο λόγος που ένας έξυπνος και εν πολλοίς εργατικός λαός δεν μπορεί να δει προκοπή.
Ο πραγματικός λόγους ύπαρξης της Αριστεράς είναι να μην πάει μπροστά αυτός ο τόπος, συντηρώντας μικρά μαγαζάκια για να καλύπτουν ένα διαχρονικό πολιτικό-οικονομικό αλισβερίσι. Ο πραγματικός λόγος ύπαρξής της είναι το έθνος να σέρνεται μέχρι να εξαφανιστεί. Ο ίδιος λόγος τελείωσε την πραγματική Δεξιά και καταδιώκει οτιδήποτε πατριωτικό σε αυτήν την χώρα. Μικρές διαπλεκόμενες μειοψηφίες που λειτουργούν ως πληρωμένα πιστόλια αγνώστων/γνωστών που κινούνται στη σκιά. Το κράτος, το έθνος και η δημοκρατία βρίσκονται μόνιμα στο απόσπασμα. Είμαστε κατ’ επίφαση δημοκρατία, ενώ στην πραγματικότητα το πολίτευμα έχει εκφυλιστεί σε μια επονείδιστη ολιγαρχία μικρών μειοψηφιών. Οι λεγόμενες «δημοκρατικές δυνάμεις», εκτός όλων των άλλων, είναι και βαθιά αντιδημοκρατικές.
Είναι καιρός να μπει ένα τέλος σε όλο αυτό. Να τελειώνουμε με την ηγεμονία της Αριστεράς μια και καλή και να επαναφέρουμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στην χώρα που τη γέννησε. Εύκολο δεν είναι. Πρέπει όμως να το κάνουμε, όπως τόσες και τόσες άλλες χώρες που τώρα προοδεύουν και βλέπουν το μέλλον με αισιοδοξία.
Δημήτρης Αθηναίος
@highlight
@ακόλουθοι
.webp)
.jpg)
