Ενα εκρηκτικό άρθρο από την εξαιρετική σοβιετολόγο και ειδική στον αντισημιτισμό Izabella Tabarovsky, όπου για πρώτη φορά (τουλάχιστον στα ελληνικά) μαθαίνουμε ότι αντίπαλος του Ναζί φιλοπαλαιστίνιου Κουρτ Βαλντχάιμ για την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ στα 1971 ήταν ένας εξαιρετικός δημοκράτης από την Φινλανδία, ο Max Jakobson, ο οποίος ήταν, μάλστα εβραϊκής καταγωγής.
Ωστόσο, δεν τα κατάφερε διότι η ΕΣΣΔ κίνησε γη και ουρανό ώστε να επιβάλλει τον αγαπημένο της Ναζιστή αξιωματικό, ο οποίος ήταν παρών στη Θεσσαλονίκη όταν φόρτωναν την εβραϊκή κοινότητα στα τρένα.
Το παρασκήνιο πίσω από αυτή την εκλογή είναι συγκλονιστικό.
Και είναι πολύ σημαντικό όλο αυτό, διότι επί της θητείας του Ναζί, συνέβησαν δύο τρομακτικής σημαντικότητας γεγονότα
- το 1974 παρήλασε ο αρχιτρομοκράτης και σφαγέας αθώων Αραφάτ στο βήμα του ΟΗΕ να απειλεί όλον τον κόσμο πως αν δεν δεχτούν την εγκληματική του οργάνωση, θα διευρύνει αεροπειρατείες και ομηρίες παντού στον κόσμο, και ειδικά στη Δύση
- και ένα χρόνο, αργότερα, κατόρθωσαν να περάσουν το κατάπτυστο ψήφισμα "Σιωνισμός ίσον ρατσισμός" (που ανακλήθηκε, βέβαια, το 1991, όταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ, αλλά το κακό στα μυαλά των ανθρώπων είχε γίνει και ήταν ανεπανόρθωτο)
Το must read άρθρο:
- Moscow’s Man at the United Nations: As the 81st session of the U.N. General Assembly begins, a look back at how the Soviets vetoed a Jewish diplomat and installed their pet Nazi as secretary-general, 18/09/2026
https://www.tabletmag.com/sections/history/articles/moscow-man-united-nations
Βάζουμε την εισαγωγή, αλλά σας παρακινούμε να το διαβάσετε ολόκληρο, διότι εκεί θα βρείτε τη ρίζα για τα σημερινά, αντισημιτικά μας χάλια.
[ΑΡΧΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ]:
«Σήμερα είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς, αλλά υπήρξε μια στιγμή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου που ένας Εβραίος παραλίγο να αναλάβει την ηγεσία των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό συνέβη το 1971 —τη χρονιά των παρασκηνιακών ελιγμών για την επιλογή του επόμενου γενικού γραμματέα— και ο άνθρωπος αυτός ήταν ο 47χρονος Φινλανδός πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, Max Jakobson. Γιος Φινλανδού Εβραίου πατέρα και μητέρας που είχε προσηλυτιστεί στον Ιουδαϊσμό, ο Τζέικομπσον ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος, εργαζόμενος για το BBC πριν ενταχθεί στη διπλωματική υπηρεσία της Φινλανδίας. Θεωρείτο ευρέως ως «ένας από τους ικανότερους άνδρες» στα Ηνωμένα Έθνη: ένας έμπειρος διπλωμάτης «με ψυχραιμία και γερά νεύρα». Τα αφρικανικά κράτη εκτιμούσαν τη σταθερή αντικαπιταλιστική στάση του. Ήταν ο αγαπημένος των Αμερικανών και των Βρετανών, ενώ το μόνο παράπονο της Γαλλίας εναντίον του ήταν ότι δεν μιλούσε γαλλικά. Για μεγάλο μέρος εκείνου του έτους, θεωρούνταν ο επικρατέστερος υποψήφιος.
Κύριος αντίπαλός του ήταν ο 52χρονος Κουρτ Βάλντχαϊμ, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας και πλέον μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας στα Ηνωμένα Έθνη. Ως πρόεδρος της Επιτροπής για την Ειρηνική Χρήση του Διαστήματος ("Committee on the Peaceful Uses of Outer Space"!), αναφερόταν συνήθως μαζί με μια σειρά άλλων υποψηφίων με ελάχιστες πιθανότητες. Οι δημοσιογράφοι δυσκολεύονταν να βρουν κάτι ξεχωριστό να πουν γι’ αυτόν: τους έλεγε ότι το αγαπημένο του χόμπι ήταν η δουλειά και ότι πίστευε ότι τα Ηνωμένα Έθνη έπρεπε να χρησιμοποιούνται ως όργανο ειρήνης. Ήταν σαν τόσους άλλους διπλωμάτες που γέμιζαν τις αίθουσες των Ηνωμένων Εθνών — ένας άνδρας με «σωστό και αδιάφορο ιστορικό».
Είχε επίσης την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης.
Η εκλογή του γενικού γραμματέα το 1971 ήταν η πρώτη μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967, ο οποίος σηματοδότησε μια σημαντική ήττα για τη Σοβιετική Ένωση στη Μέση Ανατολή. Η νίκη του Ισραήλ επί των αραβικών συμμάχων της ΕΣΣΔ αποτέλεσε σημείο καμπής στη στάση της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στο εβραϊκό κράτος και τον σιωνισμό. Η Μόσχα ήταν πάντα εχθρική, αλλά μετά το 1967, καθώς οι Σοβιετικοί Εβραίοι άρχισαν να απαιτούν το δικαίωμα να μεταναστεύσουν, παρουσίαζε τον σιωνισμό ως απειλή για τα συμφέροντά της παντού. Όμως, αυτή ήταν επίσης μια περίοδος αυξανόμενης σοβιετικής επιρροής εντός των Ηνωμένων Εθνών, καθώς οι πρώην αποικίες έγιναν κράτη μέλη τη δεκαετία του 1960· μια θέση που οι Σοβιετικοί ήθελαν να εδραιώσουν.
Μέχρι τον Νοέμβριο, ο Βάλντχαϊμ βρισκόταν σε ισοπαλία με τον Τζάκομπσον, καθώς η ΕΣΣΔ ασκούσε επανειλημμένα βέτο κατά του φινλανδού υποψηφίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Δύο ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν επίσημα την επιλογή τους: ο Αυστριακός εκπρόσωπος έγινε ο νέος επικεφαλής τους. Όταν η αρχική έκπληξη υποχώρησε, πολλοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν ακριβώς η αβίαστη στάση του Βάλντχαϊμ που του εξασφάλισε τη θέση. «Σίγουρα η Σοβιετική Ένωση, που υποστήριξε την υποψηφιότητά του, δεν αναμένει τολμηρές πρωτοβουλίες από αυτό το πρότυπο αμερόληπτης ουδετερότητας», σχολίασε ειρωνικά η εφημερίδα The New York Times. Η εφημερίδα δεν είχε άδικο: η Μόσχα είχε άλλα σχέδια για αυτόν τον γενικό γραμματέα.
Λίγες ιστορίες αποτυπώνουν καλύτερα την ηθική χρεοκοπία ενός θεσμού που γεννήθηκε από τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος από τη σχέση ανταλλαγής υπηρεσιών της Σοβιετικής Ένωσης με τον Βάλντχαϊμ ως επικεφαλής της. Χρόνια μετά το τέλος της δεκαετούς θητείας του ως επικεφαλής των Ηνωμένων Εθνών, ο κόσμος έμαθε ότι ο Βάλντχαϊμ είχε πει ψέματα για το πολεμικό του παρελθόν. Λίγο αργότερα, θα αποκαλυπτόταν ότι η Μόσχα πιθανότατα το γνώριζε από την αρχή.
Ο Μαξ Γιάκομπσον, μόνιμος εκπρόσωπος της Φινλανδίας στα Ηνωμένα Έθνη, σε συνέντευξη Τύπου στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, στις 22 Απριλίου 1970
Φωτογραφία ΟΗΕ/Teddy Chen
[ΤΕΛΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ]
Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε τα εξής, από προηγούμενη έρευνα στο θέμα:
- "Θα σας πούμε κάτι που μας πήρε αρκετό χρόνο μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε.
Ως γνωστό, το "ξεχωριστό παλαιστινιακό έθνος" ήταν μια κατασκευή στα εργαστήρια της KGB με τη βοήθεια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, και στις δυο εκ των οποίων φοίτησε ο Γιασέρ Αραφάτ.
Ωστε έχουμε τις δύο από τις τρεις 'ιδεολογίες' στις οποίες στηρίζεται ο 'αντισιωνισμός', τη σοβιετική και την φονταμενταλισλαμιστική.
Λείπει μία, έτσι δεν είναι;
Η ναζιστική ιδεολογία.
Τι θα λέγατε λοιπόν, αν μαθαίνατε ότι ο κύριος υπεύθυνος που έσπρωξε τον 'φιλοπαλαιστινισμό' και την οργάνωση του Αραφάτ ώστε να γίνει κάτι αξιοσέβαστο, δεν ήταν άλλος από τον Ναζί αξιωματικό Kurt Waldheim, ο οποίος ήταν ΓΓ του ΟΗΕ την ίδια περίοδο που δέχτηκαν τον Αραφάτ, με εκείνη την τερατώδη του ομιλία-εκβιασμό στον ΟΗΕ, «κρατά κλαδί ελαίας και πιστόλι, εσείς θα διαλέξετε τι θα χρησιμοποιήσω».
Και μην πει κανείς ότι δεν έχει αποδειχτεί ακόμη αν ο Waldheim έκανε και εγκλήματα πολέμου σαν ορκισμένος Ναζί. Η έρευνα του Χάγκεν Φλάισερ και οι φωτογραφίες του που βρέθηκαν έχουν ξεδιαλύνει κάθε αμφιβολία.
Αυστριακός στην καταγωγή, υπηρέτησε το Τρίτο Ράιχ σαν υψηλόβαθμος αξιωματικός, μεταξύ άλλων λαμβάνοντας μέρος σε εγκλήματα πολέμου στην Γιουγκοσλαβία (εικόνα) ενώ ήταν και στην Θεσσαλονίκη την περίοδο των διωγμών των Εβραίων, σύμφωνα με φωτογραφίες που ήρθαν στο φως πολύ πρόσφατα (εικόνες, όλοι οι Ναζί ηγετικοί αξιωματικοί της Θεσσαλονίκης στο επιταγμένο Κολλέγιο Ανατόλια, και ο Κουρτ περήφανος με τη ναζιστική στολή)
Δεν πρέπει να ξεχνάμε και το εξής: Ηταν επί της εποχής του σαν ΓΓ του ΟΗΕ που ψηφίστηκε και το κατάπτυστο Ψήφισμα 3379 "σιωνισμός-ρατσισμός".
Αντιγράφουμε από εδώ:
https://www.facebook.com/xyzcontagion/posts/5293817397303489
Ηδη από το 1965, η ΕΣΣΔ πρότεινε επίσημα στον ΟΗΕ ψήφισμα που θα καταδίκαζε τον Σιωνισμό ως 'αποικιοκρατία και ρατσισμό'. Παρόλο που οι Σοβιετικοί δεν κατάφεραν να το πετύχουν στην πρώτη τους προσπάθεια, το κατάφεραν δέκα χρόνια μετά, το Νοέμβριο του 1975, με το διαβόητο ψήφισμα 3379 που καταδίκαζε τον Σιωνισμό ως «μορφή ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων». Από τη δεκαετία του 1960 και μετά δημιουργήθηκε στον ΟΗΕ μια συμμαχία αποτελούμενη από τα κράτη από το 'σοσιαλιστικό στρατόπεδο', τις αραβικές χώρες και τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, κυρίως δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα. Οι εκστρατείες αυτής της συμμαχίας ενίσχυαν την εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, και στο επίκεντρό τους υπήρχε η κινητοποίηση για την νομιμοποίηση της οργάνωσης του Γιάσερ Αραφάτ (που αποτελούνταν από Αραβες Ιορδανούς και Σύριους και Αιγύπτιους που πλέον, από το 1964 και μετά, κυκλοφορούσαν με το brand name 'Παλαιστίνιοι'), και των επιδιώξεων των Αράβων αυτών, με κεντρικότερη την διάλυση και την καταστροφή του μικρού εβραϊκού κράτους για χάρη του Αλλάχ.
Ετσι, το Νοέμβριο του 1975 ψηφίστηκε τελικά το ψήφισμα 3379 που καταδίκαζε τον Σιωνισμό ως «μορφή ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων». Αυτό συνέβη με Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ τον πρώην Ναζί Κουρτ Βαλντχάιμ (Kurt Waldheim), μια εβδομάδα μετά από την θριαμβευτική υποδοχή του χασάπη δικτάτορα της Ουγκάντα Ιντι Αμίν (Idi Amin) στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Την ίδια ακριβώς ημέρα που ψηφίστηκε το διαβόητο ψήφισμα 3379, στην επέτειο του πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων, την ίδια μέρα δημιουργήθηκε και η διαβόητη επιτροπή-μάστιγα 'UN Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People', η μεγαλύτερη μηχανή αντισημιτικής προπαγάνδας σε πλανητικό επίπεδο, αποτελούμενη από 46 κράτη, εκ των οποίων πάνω από τα μισά δεν αναγνωρίζουν το Ισραήλ και δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις μαζί του.
Μαζί μ' αυτήν την Επιτροπή δημιουργήθηκαν και οι 'The Division for Palestinian Rights' (DPR) και 'The Special Committee to Investigate Israeli Human Rights Practices' (SCIIHRP), και οι τρεις κάτω από την αιγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ και του UN Secretariat, με όλα τα όργανα, επιτελεία και προϋπολογισμούς του ΟΗΕ να υπάρχουν μόνο για την προώθηση του παλαιστινιακού οράματος ότι οι Εβραίοι δεν αξίζουν κανένα κράτος σε κανένα μέρος της γης. Αξίζει να σημειωθεί ότι κανένας άλλος λαός δεν έχει τέτοια "αποκλειστικότητα", ένα ολόκληρο τεράστιο κομμάτι του ΟΗΕ και του UN Secretariat να εργάζονται με αποκλειστικό σκοπό τη διαμονοποίηση και την απονομιμοποίησή του, με τελικά σκοπό την ευθανασίαου, κάτω από την "παλαιστινιακή επιστροφή".
Και μπορεί το ψήφισμα 3379 να ανακλήθηκε το 1991, όχι όμως και η 'UN Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People' που συνεχίζει ακάθεκτη να δαιμονοποιεί το μικρό εβραϊκό κράτος και να προσφέρει στη διαιώνιση της σύγκρουσης, σε επίπεδο κρατών και ΟΗΕ.
Αυτή η συμμαχία αραβικών δικτατοριών, ολοκληρωτικών καθεστώτων του Τρίτου Κόσμου και των καθεστώτων του Σοβιετικού Μπλοκ (για την οποία ένα αστείο της εποχής έλεγε πως «εάν ένα αραβικό κράτος φέρει ψήφισμα στον ΟΗΕ ότι η γη είναι επίπεδη και φταίει το Ισραήλ γι' αυτό, θα λάβει μια πλειοψηφία τύπου '135 υπέρ, 12 κατά και 35 αποχές' στη Γενική Συνέλευση») ψήφισε λοιπόν, και κήρυξε τον Σιωνισμό ως «ρατσιστικό και φανατικό εκ φύσεως, επιθετικό και επεκτατικό και αποικιοκρατικό στους στόχους του και φασιστικό στις μεθόδους του, και ότι το Ισραήλ είναι το όργανο του σιωνιστικού κινήματος και η γεωγραφική βάση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, γι' αυτό και τοποθετήθηκε στρατηγικά στο μέσον της αραβικής πατρίδας, για να καταπολεμήσει τις ελπίδες του αραβικού έθνους για απελευθέρωση, ενότητα και πρόοδο».
Ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής Daniel Patrick Moynihan χαρακτήρισε το ψήφισμα 3379 ως μια «επαίσχυντη πράξη», ενώ ο Ισραηλινός πρεσβευτής Chaim Herzog επέπληξε τους συναδέλφους του, σημειώνοντας ότι το ψήφισμα βασίστηκε στο μίσος, στο ψεύδος και στην άγνοια: «Ο Χίτλερ θα αισθανόταν υπερήφανος σήμερα, αν άκουγε τη σημερινή συζήτηση εδώ στον ΟΗΕ».
Βασικό τμήμα και στόχος αυτής της σοβιετικής τακτικής ήταν με ένα διπλό χτύπημα, τόσο η απομόνωση του Ισραήλ, όσο και η αναβάθμιση της PLO σε κάτι αξιοσέβαστο.
Αυτή ήταν η μεγάλη κληρονομία του Ναζί Βαλντχάιμ, χωρίς αμφιβολία.
Στις δύο φωτογραφίες, ο Κουρτ Βαλντχάιμ ανάμεσα στους επικεφαλής στρατηγούς από την ηγεσία του ναζιστικού στρατού στη Θεσσαλονίκη μέσα στα κτίρια του Κολλεγίου Ανατόλια, τα οποία είχαν επιταχτεί. Οι άγνωστες χαμένες σπάνιες φωτογραφίες βρέθηκαν σχετικά πρόσφατα και αποτελούν αδιαμφισβήτητα τεκμήρια για την παρουσία του στην Θεσσαλονίκη τις μέρες που έφευγαν τα τρένα."
@ακόλουθοι
.jpg)
.webp)
