Άρθρο στην ηλεκτρονική εφημερίδα Political .
—————————————————————
Θα αναφερθώ με απόλυτο σεβασμό στην καταγραφή των γεγονότων, από το 1974 , προσθέτοντας γνώση και γνώμη αντικειμενική. Την περίοδο της προδοσίας στην Κύπρο υπήρξαν διεθνείς συγκυρίες και εσωτερικά ζητήματα ευμετάβλητα και ασταθή στη χώρα μας.
Αυτά αξιοποιήθηκαν από την Τουρκία και είχαμε τα τετελεσμένα γεγονότα. Είχαμε φίλοαραβικό προσανατολισμό, ουδετερότητα έναντι των ΗΠΑ στις αναταράξεις και εμπλοκές στη Μέση Ανατολή και ισχυρό δεσμό του Ισραήλ με την Τουρκία. Μόνον ένας άσχετος περί των διεθνών δεδομένων Ιωαννίδης θα προχωρούσε σε πράξεις , που οδήγησαν στην προδοσία της Κύπρου ( η προδοσία δεν αποτυπώνεται ιστορικά από τις προθέσεις , αλλά από το αποτέλεσμα). Έκτοτε είχαμε την σταδιακή ενίσχυση της παρουσίας της Τουρκίας στο Αιγαίο. Η στρατηγική της θυμίζει αρκετά , αυτό που προειδοποίησε ο Δημοσθένης τους Αθηναίους . Έστειλαν πρώτα οι Μακεδόνες κάποιους λίγους , που εισήλθαν στην αττική. Ύστερα μία σχεδία από τη θάλασσα και δεν την βύθισαν, όπως τους συμβούλεψε. Ήταν , είπε ,αναμενόμενο ότι θα εισβάλουν σε κάποιο χρόνο. Διεκδίκησαν οι Τούρκοι εντός του ΝΑΤΟ στρατιωτική επιρροή στον χώρο του Αιγαίου ευθέως και εμμέσως. Τόλμησαν πολλές φορές παραβιάσεις εναέρια , στην αλιεία και στις έρευνες. «Γκριζάρισαντα» τα Ίμια και άλλες περιοχές και ήρθε η συνθήκη στη Μαδρίτη το 1997και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Ελσίνκι το 1998 , για να ενισχύσουν την θέση της Τουρκίας .Εδώ και δέκα χρόνια επικαλούνται την συμφωνία της Λωζάνης, που έχει αρκετά κενά , μιλάνε ευθέως για τουρκική μειονότητα στην δυτική Θράκη και την επισκέπτονται ως τέτοια μέχρι σε επίπεδο Πρωθυπουργού. Η ελληνική πλευρά , πολύ σωστά επέμεινε στην μία διαφορά των θαλασσίων ζωνών(υφαλοκρηπίδα στην αρχή). Είναι ξεκάθαρο ότι η Τουρκία επεδίωξε την δημιουργία δικαίων αιτημάτων προς κάθε διεθνή παράγοντα. Έφθασε στο χαρακτηριστικό αφήγημα της ασφυξίας της λέγοντας , ότι λαλεί ο πετεινός στα νησιά μας και ακούγεται στη Σμύρνη. Η ελληνική πλευρά προχωρούσε σε διαλόγους, χωρίς να αντιτείνει επιχειρηματολογία, ότι η Τουρκία κράτησε όλα τα παράλια της κοιτίδας του ελληνισμού Ιωνίας. Σε περιόδους ισχύος (1970, 2002 και το 97-98), δεν επιδείξαμε πυγμή και αποφασιστικότητα για την διευθέτηση και την εφαρμογή του διεθνούς θαλασσίου δικαίου . Στην τελευταία δεκαετία , οι ηγεσίες διατηρούσαν τον διάλογο, αλλά διακήρυτταν την εθνική γραμμή με συνέχεια και συνέπεια. Γενικώς όμως στασιμότης και αναξιοποίητο το κεφάλαιο Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς από το 2022 ακολουθήθηκε μία διπλωματία κατευνασμού και σημειολογικών συμπεριφορών απαράδεκτες για την διπλωματία. Η κορύφωση αποτυπώθηκε στις 7 Δεκεμβρίου του 2023 , με την συμφωνία -διακήρυξη φιλίας των Αθηνών. Η συνθήκη της Λωζάνης άρχισε να σπάει , ιδίως προς τη Συρία και η Τουρκία παρά την συμφωνία φιλίας ζητάει τον αφοπλισμό των 8 νησιών μας, ενώ η ίδια διατηρεί στρατεύματα επιθετικά και βεβαίως την κατοχή στην Κύπρο. Κανένας δεν ζήτησε πόλεμο, αλλά πολιτική και διπλωματία αποτροπής . Εξάλλου , η αλλαγή του στρατιωτικού δόγματος των Ενόπλων Δυνάμεών μας ,( του ισχυρού πρώτου πλήγματος) εδώ και δέκα χρόνια , εγγυάται την στρατιωτική αποτροπή. Το σύμφωνο φιλίας , εγείρει ζητήματα δυσπιστίας στους εχθρούς του εχθρού μας(Ισραήλ κ.α.). Πώς ενώ αυτοί εμπλέκονται σε στρατιωτικές συγκρούσεις με την Τουρκία , εμείς εναγκαλιζόμαστε με αυτούς , με πολιτική κατευνασμού και διακήρυξη φιλίας .Η ενέργεια του Πρωθυπουργού , να αναφέρει ως παρακλητός το Casus Belli , δεν αποτελεί σώφρονα διπλωματική ενέργεια, χωρίς να αντιτείνει αντίμετρα από την πλευρά μας. Το αντίθετο , θυμίζει και καθιερώνει διεθνώς την εφαρμοσθείσα σκληρή στάση της Τουρκίας. Το καλώδιο σύνδεσης με το Ισραήλ και την Κύπρο, για πόντιση στις επίμαχες περιοχές , ανατέθηκε σε ιδιωτική εταιρεία , με εκχώρηση της κυριαρχίας μας. Με αγωνία θα δούμε την συνέχεια. Εν τέλει , δεν αρκούν οι εξοπλισμοί και οι συμφωνίες, που όπως διατύπωσε ο Λένιν γίνονται για να καταπατούνται. Στην ιστορία η καταπάτηση έγινε από τους διεκδικητές. Ακούσθηκε τελευταίως , ως ύστατη υπεράσπιση της συμφωνίας φιλίας , ότι ήταν μία τακτική κίνηση και όχι στρατηγική. Αυτά δεν αρμόζει να εκστομίζονται ούτε από αρχάριο των διεθνών σχέσεων. Δεν φταίνε όσοι επισημαίνουν την αλλαγή στην εθνική στρατηγική . Ούτε τις αξιοποιούν για κομματική σκοπιμότητα. Η ισχύς ως αποτροπή, πρέπει να αξιοποιείται με σταθερή διπλωματία και πάντα με στρατηγική. Οι ελιγμοί και οι τακτικές εναγκαλισμών , ταιριάζουν σε αδυνάμους , έως της τελικής ήττας. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.
.webp)
.jpg)
