Άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ
Της Αγγελικής Σπανού
Η δυσκολία ηγετών να αποχωρήσουν από την ενεργό πολιτική συνδέεται συχνά με τη συγχώνευση της δημόσιας με την προσωπική ταυτότητα και με τον
εθισμό στη διαρκή ναρκισσιστική ανατροφοδότηση που προσφέρει η άσκηση εξουσίας.Η αποδοχή της ιδέας ότι η Ιστορία θα συνεχιστεί ερήμην σου και ότι αύριο μπορεί να πεις κάτι που δεν θα προκαλέσει ενδιαφέρον είναι οδυνηρή. Γι’ αυτό και η άρνηση του τέλους πολλές φορές συγχέεται με μια αίσθηση καθήκοντος και αποστολής.
Δηλαδή, το «μικρό», η αδυναμία απομάκρυνσης από τη σκηνή, καλύπτεται από κάτι «μεγάλο», την ανάγκη κάλυψης ενός πολιτικού κενού και προσφοράς στην πατρίδα.
Το 1946 ο Σαρλ ντε Γκωλ παραιτήθηκε από την ηγεσία της μεταπολεμικής προσωρινής κυβέρνησης, διαφωνώντας με το κοινοβουλευτικό σύστημα που διαμορφωνόταν. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι έφυγε για να γυρίσει με λαϊκή απαίτηση.
Χρειάστηκε να περιμένει 12 χρόνια που περιγράφηκαν στον γαλλικό Τύπο ως «la traversée du désert» (η διάσχιση της ερήμου). Το 1958 η κρίση της Αλγερίας έφερε την Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία στα όρια κατάρρευσης και ο Ντε Γκωλ επέστρεψε ως πρωθυπουργός και απολύτως δικαιωμένος.
Το 1969 έκανε δημοψήφισμα για μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα δηλώνοντας ότι αν χάσει θα φύγει. Το «όχι» κέρδισε και ο Ντε Γκωλ παραιτήθηκε την επόμενη ημέρα με μια ανακοίνωση δέκα λέξεων. Αυτή τη φορά ήξερε ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει.
Απομονώθηκε στην επαρχία, απείχε από δημόσιες τοποθετήσεις, έγραφε απομνημονεύματα και πέθανε ενάμιση χρόνο αργότερα έχοντας διασφαλίσει μια αθόρυβη κηδεία. Είχε πια δεχτεί ότι η Ιστορία δεν θα τον καλέσει ξανά, ότι το παιχνίδι τελείωσε.
Αν κάτι σίγουρα συνδέει τον Αντώνη Σαμαρά με τον Σαρλ ντε Γκωλ είναι η αγωνία της επιστροφής στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, η ανθεκτικότητα στην έρημο, η πίστη στο ιδεώδες, το πείσμα. Αυτό που ακόμη δεν έχει φανεί είναι αν ο πρώην πρωθυπουργός έχει το ίδιο θάρρος στη συμφιλίωση με το τέλος.
Για την ώρα δείχνει να πιστεύει ότι έχει πατριωτικό καθήκον να προκαλέσει αλλαγή ηγεσίας στη Ν.Δ. συνδέοντας τη μετεκλογική συνεργασία ενός δικού του κόμματος με αυτόν τον όρο. Το ηθικό περίβλημα της απαίτησής του είναι η επαναφορά της Ν.Δ. στις ιδεολογικές της ράγες και ο τερματισμός μιας διαδικασίας εκσημιτισμού που πιστεύει ότι οφείλεται στον Κ. Μητσοτάκη.
Ανέτρεψε τον πατέρα Μητσοτάκη, θέλει να ανατρέψει και τον γιο με άλλο τρόπο, σε άλλη συνθήκη, για άλλους λόγους. Τον καλεί η Ιστορία ή τον αγνοεί; Στον μεγάλο Ντε Γκωλ συνέβησαν και τα δύο και τα άντεξε.