Dimitra Bideli
Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί ένα πολυ απλό πράγμα?
Τι πολιτικούς θέλουμε τελικά σε αυτή τη χώρα;
Θέλουμε πολιτικούς που τρέχουν από γάμο σε βάφτιση, από πανηγύρι σε εκδήλωση και από εκδήλωση σε εκκλησία, κυνηγώντας την επόμενη φωτογραφία που θα ποστάρουν στη σελίδα τους;
Πολιτικούς που προβάρουν καθημερινά καινούργια κοστούμια, γραβάτες, ταγέρ και τσάντες και στήνονται κυνηγώντας την τέλεια πόζα;
Χτίζοντας, με περίσσια επιμέλεια και τα απαραίτητα φίλτρα -προνομιο της εποχής μας- μια άψογη εξωτερική εικόνα.
Μια εικόνα που πολλές φορές, όμως, είναι απελπιστικά κενή από περιεχόμενο.
Το γνωστό επαναλαμβανόμενο μοτίβο: Χαμόγελο στον φακό, xτύπημα στην πλάτη, χειραψία με το καλό προφίλ για τη φωτογράφηση!
Και η ίδια φράση ξανά και ξανά: Εγώ θα σας βοηθήσω!
-Θα σας βοηθήσω με τη δουλειά.
-Θα σας βοηθήσω με τη μετάθεση.
-Θα σας βοηθήσω με το πρόβλημα.
-Θα σας βοηθήσω με το παιδί.
-Θα σας βοηθήσω με ό,τι χρειαστεί.
Και πίσω από όλα αυτά κρύβεται φυσικά το αυτονόητο:
ΕΣΕΙΣ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ
Αλήθεια, δεν χορτάσαμε; Δεν χορτάσαμε από το ίδιο πολιτικό καλούπι που αναπαράγεται εδώ και δεκαετίες;
Από τα παχιά λόγια, τις προσωπικές εξυπηρετήσεις, τις υποσχέσεις προς όλους, τις απειρες εμφανίσεις και συναντήσεις και επισκέψεις και τα χαμόγελα που πληθαίνουν όσο πλησιάζουν οι εκλογές;
Είναι αυτό πολιτική; Ή είναι απλώς μια πελατειακή σχέση που μας κρατάει καθηλωμένους στο χθες;
Γιατί όσο επιλέγουμε πολιτικούς με κριτήριο ποιος θα βολέψει εμάς, το παιδί μας ή τον γνωστό μας, τόσο θα εκλέγουμε την ίδια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι μας έφτασαν σε αυτή την καταπληκτική κατάσταση σήμερα..
Όσο επιβραβεύουμε τη φωτογραφία, θα παίρνουμε απλά μια fake εικόνα της κοινωνικής πραγνατικότητας.
Όσο επιβραβεύουμε το ρουσφέτι, θα χρειάζεται μια ζωή να ζητιανεύουμε για ρουσφέτι, να κάνουμε τη δουλίτσα μας, αδιαφορώντας φυσικά για όλα τα υπόλοιπα
Όσο επιβραβεύουμε το θα σε βολέψω, θα έχουμε ένα κράτος στο οποίο για να γίνει το αυτονόητο θα πρέπει πάντα να ξέρουμε κάποιον.
Και ύστερα αναρωτιόμαστε: Γιατί δεν αλλάζει αυτή η χώρα;
Μας πως να αλλάξει? Αφού όλα αυτά μας πηγαίνουν βήματα πίσω.
Οι κοινωνίες χρειάζονται πολιτικούς που μιλούν λιγότερο και δουλεύουν περισσότερο.
Πολιτικούς για τους οποίους κάθε εμφάνιση και κάθε επικοινωνία με τον πολίτη δεν είναι ακόμη μία ευκαιρία για φωτογράφιση, αλλά ευκαιρία για ουσιαστική επαφή και πραγματική δουλειά πάνω στα αμέτρητα προβλήματα αυτού του τόπου.
Ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα κράτος στο οποίο κανείς δεν θα χρειάζεται πολιτικό για να βρει το δίκιο του.
Αυτό, για μένα, είναι πολιτική.
Όχι: Πάρε με τηλέφωνο να στο κανονίσω.
Αλλά: Θα προσπαθήσω να φτιάξω ένα σύστημα ώστε να μη χρειάζεται να πάρεις κανέναν τηλέφωνο για να μπορεσεις να εξυπηρετηθεις, σε ενα κρατος που σε σέβεται και σε στηρίζει.
Η θέση του πολιτικού δεν μπορεί να είναι απλώς ένα κερδοφόρο επάγγελμα με προνόμια. Δεν μπορεί να είναι κοινωνικό βάθρο. Και η βουλευτική έδρα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως επένδυση ζωής για να εξασφαλίσουμε εμάς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Βλέπω από πάντα ανθρώπους να ξοδεύουν μια περιουσία για να εκλεγούν. Φυλλάδια, διαφημίσεις, εκδηλώσεις, καμπάνιες, άπειρα πανάκριβα ρούχα για τις εμφανίσεις, ακόμη και φακελάκια με 50ευρα !!!! Έξοδα επί εξόδων!
Αν τελικά εκλεγούν, με ποιον τρόπο περιμένουν να πάρουν πίσω όλα αυτά που επένδυσαν;
Και, εννοείται, ο πολιτικός δεν χρειάζεται να αποδεικνύει καθημερινά την πίστη του φωτογραφιζόμενος μέσα σε εκκλησίες.
Ούτε να φιλάει εικόνες μπροστά στον φακό κάθε τρεις και λίγο.
ΚΑΠΟΥ ΕΛΕΟΣ!
Όπως δεν χρειάζεται να αποδεικνύει την κοινωνική του ευαισθησία φωτογραφιζόμενος δίπλα σε κάθε κοινωνική ομάδα.
Και κυρίως, η κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους-πολιτικους που μπορούν να κοιτάξουν πιο μακριά από τις επόμενες εκλογές.
Ανθρώπους που σκέφτονται τα παιδιά τους. Τα δικά μας παιδιά. Τη νέα γενιά που αύριο θα πρέπει να αποφασίσει αν αξίζει να μείνει εδώ ή αν πρέπει για ακόμη μία φορά να αναζητήσει το μέλλον της αλλού.
Ανθρώπους που θέλουν μια Ελλάδα σοβαρή, παραγωγική, δίκαιη, αξιοκρατική και πραγματικά ευρωπαϊκή.
.Οι δύσκολοι καιροί που ήδη ζούμε δεν χρειάζονται άλλους πολιτικούς-γλάστρες που τελικά γίνονται πιόνια πολιτικών που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα..
Χρειάζονται προσγειωμένους ανθρώπους με γνώση που μέσα από την πράξη θα καλλιεργείται περισσότερο, όραμα, ανθρωπισμό, σχέδιο, θάρρος και φυσικά αγάπη για τη χώρα που να θέλουν να τη βλέπουν να αναπτύσσεται πρώτα για τους πολίτες της και να αποτελεί πάλι πηγή έμπνευσης..
Και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπους με την ανεξαρτησία να μη χρωστούν την πολιτική τους ύπαρξη σε εκατοντάδες μικρές προσωπικές υποσχέσεις αλλά ουτε και σε μεγάλους χορηγούς.
Αυτοί που μας κυβερνούν δεν πέφτουν από τον ουρανό.
Εμείς τους επιλέγουμε!
Αν θέλουμε λοιπόν κάποτε να αλλάξουν οι πολιτικοί μας και η χώρα μας, ας κοιτάξουμε πρώτα να αλλάξουμε τι ζητάμε από αυτούς και τι επιβραβεύουμε με την ψήφο μας.
