Τα δικά της τέμπη ζει η Ισπανία

 Οι Ισπανοί ζουν τα δικά τους Τέμπη, με την τρίτη κατα σειρά σιδηροδρομική τραγωδία μέσα σε λίγα χρόνια. 

Και μιλάμε για χώρα με το πιο προηγμένο ίσως δίκτυο στην Ευρώπη, με τηλεδιοίκηση, ECTS, συστήματα

αυτόματης πέδησης, συστήματα γεωεντοπισμού και πλήρως ψηφιοποιημένες διαδικασίες.

Κυρ Βασίληδες ωστόσο υπάρχουν παντού και μάλλον δεν προβλέπεται να εκλείψουν στο ορατό μέλλον.

Οι συγκρίσεις όμως με μας σταματούν εδώ.

Γιατί εκεί ούτε “μάνες” έχουν που έχουν ψωνιστεί αγρίως και την έχουν δεί τιμωροί, ούτε Βελόπουλους να εφευρίσκουν ξυλόλια και αδήλωτους νεκρούς, ούτε Ζωές να μιλούν για μηχανοδηγούς-λαθρέμπορους, ούτε Χριστοδουλάκηδες να μιλούν για “τρία χαμένα βαγόνια”, ούτε Λακαφώσηδες και Κοκοτσάκηδες να ζωγραφίζουν φορτία με εύφλεκτα υλικά της φαντασίας τους. 

Εκεί θα σηκώσουν τα μανίκια, θα διερευνήσουν σοβαρά τις αιτίες του δυστυχήματος, θα καταλήξουν σε συμπεράσματα, θα προχωρήσουν σε διορθωτικές ενέργειες και κανείς δεν θα διανοηθεί να εκμεταλλευτεί το συμβάν για προσωπικά ή πολιτικά οφέλη. Κι όποιος το αποτολμήσει θα υποστεί καθολική καταδίκη και θα εξοβελιστεί αυτομάτως απο το πολιτικό σύστημα.

Και στο τέλος η Δικαιοσύνη θα κρίνει και θα αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Γιατι έτσι γίνεται σε σοβαρά, συντεταγμένα κράτη και πολιτισμένες κοινωνίες.

Ούτε φωνές, ούτε κατάρες, ούτε υστερίες, ούτε ιστορίες συνωμοσιολογικής παράνοιας για “μπαζώματα”, ούτε κραυγές για στημένους δήθεν δικαστές, ούτε τσαντίρια στο Σύνταγμα στα οποία να παρελαύνουν καθημερινά δήμαρχοι, πολιτικοί και άλλοι κολαούζοι για να δηλώσουν “συμπαράσταση”. 

Ας ελπίσουμε οτι οι τραγωδίες των άλλων, θα γίνουν κάποτε παράδειγμα ψυχραιμίας, σοβαρότητας, περισυλλογής και ευθύνης.