Η πολιτική της υποκρισίας και της αναλγησίας: Πώς ο Μητσοτάκης ζητά ευρωπαϊκή ανοχή ενώ αφήνει τα νοικοκυριά βορά στην ακρίβεια
Σε ένα ακόμη επίδειξη πολιτικής υποκριτικής, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να εμφανιστεί στις Βρυξέλλες και στη Σύνοδο MED9 στο Σπλιτ ως δήθεν υπέρμαχος των πολιτών, ζητώντας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια. Την ώρα που η ενεργειακή κρίση και η ανεξέλεγκτη ακρίβεια τσακίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά, το Μαξίμου επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από ευρωπαϊκά αιτήματα, αποποιούμενο τις ευθύνες του για την πρωτοφανή αισχροκέρδεια και τη λεηλασία του εισοδήματος των πολιτών.
Τα υπερέσοδα του ΦΠΑ και η άρνηση ουσιαστικής στήριξης
Ενώ ο κ. Μητσοτάκης επικαλείται τα υπερέσοδα από τον πληθωρισμό και τον ΦΠΑ που γεμίζουν τα κρατικά ταμεία σε βάρος της κοινωνίας, η κυβέρνησή του αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε μόνιμες και γενναίες μειώσεις φόρων, όπως η δραστική μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα και ο μηδενισμός του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής. Αντίθετα, η κυβερνητική στρατηγική περιορίζεται σε ψίχουλα, επικοινωνιακά ημίμετρα και καθυστερημένες ανακοινώσεις, αφήνοντας την ελληνική κοινωνία απροστάτευτη απέναντι στην καλπάζουσα ακρίβεια και μετατρέποντας την ακρίβεια σε φορολογικό εργαλείο για την επίτευξη μαγικών πλεονασμάτων.
Η καταδίκη της κοινωνίας στο βωμό της «δημοσιονομικής πειθαρχίας»
Με το πρόσχημα της δήθεν δημοσιονομικής σταθερότητας και της προστασίας της «εθνικής αξιοπιστίας», η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει συνειδητά να θυσιάσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Οι «παράλληλες παρεμβάσεις» και τα pass-κοροϊδίας αποδεικνύονται ανήμπορα να αναχαιτίσουν το κύμα της φτωχοποίησης, τη στιγμή που οι τιμές στα ράφια και το πετρέλαιο θέρμανσης παραμένουν σε δυσβάστακτα επίπεδα. Η πολιτική του Μαξίμου όχι μόνο αποτυγχάνει να τιθασεύσει την κρίση, αλλά επιβεβαιώνει την πλήρη αποσύνδεσή του από τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, η οποία στενάζει κάτω từ το βάρος μιας ανάλγητης και τιμωρητικής οικονομικής πολιτικής.
