Με αφορμή το αφήγημα του ΚΚΕ ότι ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την Ελλάδα από τους Γερμανούς…
υπάρχει η μαρτυρία του Έντυ Μάγιερς που ήταν ο αρχηγός της
συμμαχικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα της κατοχής την περίοδο 1941 – 1944.Στις 26 Οκτωβρίου του 1995 έδωσε συνέντευξη στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και στον Γεράσιμο Αποστολάτο, πρόεδρο της Εταιρίας Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας.
Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από την συνέντευξη…
«Το γεγονός ότι σήμερα, νεαροί καθηγητές Πανεπιστήμιων και δυστυχώς νεαροί δάσκαλοι διδάσκουν σε πανεπιστήμια και σχολεία ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν η μόνη αντιστασιακή οργάνωση που πολέμησε κατά των Γερμανών με θλίβει βαθύτατα, γιατί σαφώς δεν είναι αλήθεια»
Μεγάλο μέρος των αναμνήσεων που γράφτηκαν και των στοιχείων που επιλεκτικά παρουσιάζονται απεικονίζουν αποκλειστικά την άποψη των συμβάντων από την διαστρεβλωμένη άποψη των κομμουνιστών. Δεν αποδίδουν τη συνολική εικόνα της Εθνικής Αντιστάσεως στην Ελλάδα, η οποία περιελάμβανε αρκετές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις εκτός από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ελάχιστα στοιχεία αναφέρουν την συμβολή του ΕΔΕΣ. Δεν γίνεται σχεδόν καμμία μνεία για την ΕΚΚΑ της οποίας ο Αρχηγός Δημ. Ψαρρός δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ. Ακόμη ελάχιστα αναφέρονται για την πλατειά αντίθεση του κόσμου προς τον κομμουνισμό. Εάν ο ΕΔΕΣ δεν είχε κατορθώσει να επιζήσει μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα οι κομμουνιστές θα βρίσκονταν σε πάρα πολύ ισχυρή πολιτική θέση για να καταλάβουν την εξουσία με τη βοήθεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, δεν ήταν κατ’ ουδένα τρόπο ο μόνος που πολέμησε κατά των Γερμανών. Ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ πολέμησαν εξ ίσου γενναία και πολύ συχνά η συνεισφορά τους, στην πολεμική προσπάθεια των Συμμάχων ήταν πιο σημαντική από την προσφορά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Κι αυτό γιατί το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ περίμενε πάντα τις πολιτικές οδηγίες για το τι συνέφερε την ηγεσία να κάνουν ώστε να βρεθούν κατά το τέλος του πολέμου στην καλύτερη δυνατή θέση και να καταλάβουν την εξουσία. Αντίθετα ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ ενδιαφέρονταν κυρίως να βοηθήσουν τους συμμάχους να κερδίσουμε τον πόλεμο.
το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε ως πρωταρχικό του μελημα την κομμουνιστική κυριαρχία επί της Ελλάδος μετά το τέλος του πολέμου. Και ότι τις στρατιωτικές οδηγίες που τους διαβίβαζα εκ μέρους του Στρατιωτικού Διοικητού της Μέσης Ανατολής, πώς δηλαδή να βοηθήσουν ώστε να κερδηθεί ο πόλεμος – που καν ουδένα τρόπο δεν είχε κερδηθεί το 1943 – τις ακολουθούσαν μονό δευτερευόντως και στο μέτρο που ξυπηρετούσαν τους σκοπούς τους.
Πάντα με έθλιβε το γεγονός ότι το 90% των απλών στρατιωτών του ΕΛΑΣ στην αρχή νόμιζαν ότι πολεμούσαν μόνο για την Ελλάδα και όχι για την επίτευξη των μεταπολεμικών σκοπών των αρχηγών του ΕΑΜ. Θα μπορούσαν αυτοί οι ίδιοι νέοι να πολεμούν υπό την αρχηγία του ΕΔΕΣ. Αρχικά, ελάχιστη επίγνωση είχαν ότι απώτερος σκοπός των κομμουνιστών ήταν η κατάληψη της εξουσίας μετά το τέλος του πολέμου. Τις περισσότερες φορές μοναδικός σκοπός αυτών των νέων ήταν να ενταχθούν στις τοπικές αντιστασιακές ομάδες για να πολεμήσουν τον εχθρό που κατέκτησε την πατρίδα τους.
Υπήρχαν στιγμές κατά τις οποίες ο ΕΛΑΣ βοήθησε τη συμμαχική προσπάθεια. Υπήρχαν όμως και περίοδοι κατά τις οποίες είχα τη γνώμη ότι ασφαλώς θα τα καταφέρναμε καλύτερα χωρίς αυτούς. Τον Μάρτιο του 1943 μάλιστα έστειλα σήμα στο Κάιρο: «Τώρα ή ποτέ» ήταν το νόημα του σήματος, «τώρα ή ποτέ» είναι η στιγμή να διακόψουμε κάθε σχέση με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Από στρατιωτικής απόψεως θα είχα καλύτερα αποτελέσματα χωρίς αυτούς. Η απάντηση του Καίρου ήταν: «Όχι, μη διακόψετε σχέσεις μαζί τους. Επιδιώξτε τον σχηματισμό εθνικών ομάδων, μη πολιτικών εθνικών ομάδων». Έτσι συνέχισα αυτές μου τις προσπάθειες. Να επιτύχω όπως η πολιτική να θεωρείται δευτερεύον θέμα έναντι της στρατιωτικής προσφοράς όλων των αντιστασιακών οργανώσεων. Ως προς αυτό, ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ δεν αποτελούσαν καθόλου πρόβλημα. Αντίθετα ο ΕΛΑΣ ήταν πάντα τεράστιο πρόβλημα.
