Στις 3 Νοεμβρίου 1956, ο Παλ Μάλετερ πέρασε την είσοδο του σοβιετικού αρχηγείου στο Τέκελ ως υπουργός Άμυνας της Ουγγαρίας. Είχε έρθει για να διαπραγματευτεί την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την πατρίδα του. Λίγες ώρες αργότερα, βρισκόταν αιχμάλωτος των ανθρώπων με τους οποίους είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι.
Εκείνη τη νύχτα, η Ουγγαρία πλησίαζε στο τέλος μιας σύντομης και αιματηρής επανάστασης. Η εξέγερση του Οκτωβρίου είχε κλονίσει το καθεστώς, ενώ η κυβέρνηση του Ίμρε Νάγκι επιχειρούσε να κατοχυρώσει την ανεξαρτησία της χώρας. Όσα είχαν κερδηθεί στους δρόμους έπρεπε τώρα να διασφαλιστούν στις διαπραγματεύσεις.
Ο Μάλετερ είχε αναδειχθεί σε μία από τις αναγνωρίσιμες μορφές εκείνων των ημερών. Αξιωματικός με πολεμική εμπειρία και συμμετοχή στην αντιναζιστική αντίσταση, βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων στους στρατώνες Κίλιαν της Βουδαπέστης. Στάλθηκε εκεί με κυβερνητική εντολή, αλλά κατέληξε να συνδέσει την πορεία του με την επανάσταση. Συμμετείχε στις προσπάθειες κατάπαυσης του πυρός και υποστήριξε την αναζήτηση συμφωνίας με τους εξεγερμένους, αντί της άνευ όρων παράδοσής τους.
Η ανάδειξή του στην ηγεσία του υπουργείου Άμυνας έδωσε στην κυβέρνηση έναν στρατιωτικό εκπρόσωπο με κύρος, σε μια στιγμή που οι αποφάσεις έπρεπε να λαμβάνονται μέσα σε ώρες. Στις 3 Νοεμβρίου συμμετείχε στις συνομιλίες για την αποχώρηση των σοβιετικών δυνάμεων. Η συνέχισή των συνομιλιών στο Τέκελ έμοιαζε να προσφέρει μια διέξοδο από την κρίση.
Η ουγγρική αντιπροσωπεία βρισκόταν, όμως, σε χώρο απόλυτα ελεγχόμενο από την άλλη πλευρά. Όποια προστασία της παρείχε η ιδιότητα του διαπραγματευτή εξαρτιόταν πλέον από την απόφαση των οικοδεσποτών της να τη σεβαστούν.
Κοντά στα μεσάνυχτα, ο επικεφαλής της KGB, Ιβάν Σερόφ, έδωσε την απάντηση. Η παρέμβασή του τερμάτισε τις συνομιλίες και οι Ούγγροι εκπρόσωποι συνελήφθησαν. Ο Μάλετερ είχε προσέλθει για να συζητήσει τους όρους αποχώρησης του Σοβιετικού στρατού και βρέθηκε κρατούμενός του.
Τα ξημερώματα της 4ης Νοεμβρίου, η σοβιετική επίθεση σάρωσε τις τελευταίες προσδοκίες για πολιτική λύση. Άρματα μάχης και στρατιωτικές μονάδες επιτέθηκαν στη Βουδαπέστη, ενώ οι εξεγερμένοι προσπαθούσαν να οργανώσουν την αντίσταση και απηύθυναν εκκλήσεις για βοήθεια. Η σύλληψη του υπουργού Άμυνας είχε ήδη στερήσει από την ουγγρική πλευρά έναν σημαντικό παράγοντα συντονισμού.
Για τον Μάλετερ ακολούθησαν μήνες κράτησης και ανακρίσεων. Τον Ιανουάριο του 1957 οι Σοβιετικοί τον παρέδωσαν στις ουγγρικές αρχές. Εντάχθηκε στην υπόθεση του Ίμρε Νάγκι και των συνεργατών του, καθώς η νέα εξουσία μετέτρεπε την ήττα της επανάστασης σε δικαστική καταδίκη των πρωταγωνιστών της.
Η τελική φάση της δίκης πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών τον Ιούνιο του 1958. Στις 15 Ιουνίου, ο Μάλετερ καταδικάστηκε σε θάνατο. Δεν υπήρχε δυνατότητα έφεσης. Μαζί του καταδικάστηκαν ο πρώην πρωθυπουργός Ίμρε Νάγκι και ο δημοσιογράφος Μίκλος Γκίμες.
Η εκτέλεση έγινε το επόμενο πρωί, στις 16 Ιουνίου 1958, στις φυλακές της οδού Κόζμα στη Βουδαπέστη. Γύρω στις πέντε, οι τρεις καταδικασμένοι οδηγήθηκαν στον χώρο της αγχόνης και τους διαβάστηκαν οι θανατικές αποφάσεις. Πρώτος εκτελέστηκε ο Νάγκι και ακολούθησαν ο Μάλετερ και ο Γκίμες. Σύμφωνα με την καταγραφή της εκτέλεσης, ο θάνατος του Μάλετερ διαπιστώθηκε στις **5.24 το πρωί**. Ήταν σαράντα ετών
Μετά τον απαγχονισμό, οι σοροί θάφτηκαν κρυφά στην αυλή της ίδιας φυλακής. Οι περιγραφές της ταφής αναφέρουν ότι τοποθετήθηκαν με το πρόσωπο προς τα κάτω. Πάνω από το σημείο όπου είχαν θαφτεί στοιβάχτηκαν παλιά έπιπλα και άχρηστα αντικείμενα, αποκρύπτοντας τον χώρο κάτω από μια εικόνα εγκατάλειψης.
Εκεί παρέμειναν μέχρι τις **24 Φεβρουαρίου 1961**. Τότε οι αρχές προχώρησαν σε μυστική εκταφή. Σύμφωνα με το ουγγρικό Εθνικό Αρχείο, τα φέρετρα τυλίχτηκαν με πισσόχαρτο, στερεωμένο με σύρμα, και μεταφέρθηκαν στο τμήμα 301 του Νέου Δημόσιου Κοιμητηρίου της Βουδαπέστης. Ακολούθησε νέα ταφή, χωρίς επιγραφή και με ψεύτικα στοιχεία στα αρχεία.
Ο Μάλετερ και ο Γκίμες θάφτηκαν στον ίδιο τάφο. Στην καταχώριση χρησιμοποιήθηκε το όνομα **Πέτερ Νάσλαντι**. Ο άνθρωπος που είχε εκπροσωπήσει επισήμως τη χώρα του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στερήθηκε ακόμη και το όνομά του στον θάνατο.
Χρειάστηκε να περάσουν τριάντα ένα χρόνια από την εκτέλεση για να γίνει δημόσια η κηδεία που του είχαν αρνηθεί. Στις **16 Ιουνίου 1989**, ο Μάλετερ και οι σύντροφοί του τιμήθηκαν σε επίσημη τελετή επαναταφής, παρουσία πλήθους κόσμου. Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 6 Ιουλίου, ακολούθησε η δικαστική αποκατάστασή του.
Η διαδρομή από το Τέκελ μέχρι τον ανώνυμο τάφο αποτυπώνει ολόκληρη την τραγωδία του: σύλληψη μέσα σε διαπραγματεύσεις, καταδίκη σε κλειστή δίκη, θάνατος στην αγχόνη και δύο κρυφές ταφές.
Για δεκαετίες, η τελευταία επίσημη καταχώριση της ζωής του ήταν ένα ξένο όνομα. Όταν τελικά η Ουγγαρία μπόρεσε να τον αποχαιρετήσει, ο Παλ Μάλετερ απέκτησε ξανά τον τάφο, το όνομα και τη θέση του στην ιστορία.
Αθηναίος Πολίτης
Άσκημο πράγμα ο κομμουνισμός ότι τον γλυτώσαμε το οφείλουμε στην θυσία χιλιάδων Ελλήνων πατριωτών που θυσιάστηκαν!!
