Η Ελληνική Ένωση Τραπεζών (ΕΕΤ) επιχειρεί με μια προκλητική επιστολή προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, να εξωραΐσει την πραγματικότητα της ολιγοπωλιακής αγοράς, την ώρα που οι πολίτες στενάζουν από τα μηδενικά επιτόκια καταθέσεων και τα ληστρικά επιτόκια δανεισμού – Γιατί η επίκληση της ευρωπαϊκής εποπτείας αποτελεί παραπλανητικό τέχνασμα και πώς ο Έλληνας φορολογούμενος χρηματοδότησε τη διάσωση των τραπεζών για να εισπράττουν σήμερα χρυσά μερίσματα τα ξένα χαρτοφυλάκια
Η επιστολή της ΕΕΤ προς τον Νίκο Ανδρουλάκη αποτελεί ένα μνημείο υπεκφυγών, καθώς επιχειρεί να εμφανίσει μια εικόνα «κανονικότητας» που δεν υφίσταται για τον μέσο δανειολήπτη και καταθέτη. Η επίκληση των 34 πιστωτικών ιδρυμάτων για την άρνηση του ολιγοπωλίου είναι μια καθαρή στατιστική οφθαλμαπάτη, αφού οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της αγοράς. Η ΕΕΤ στην επιστολή της προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται προκλητικά ότι η αμφισβήτηση των πρακτικών της ισοδυναμεί με αμφισβήτηση της ΕΚΤ και του SSM, όμως στην πραγματικότητα η εποπτεία αυτών των οργάνων αφορά τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και όχι την τιμολογιακή πολιτική ή τη λειτουργία κλειστού καρτέλ στην αγορά. Η έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού επιβεβαίωσε ότι οι τράπεζες μετέφεραν ταχύτατα τις αυξήσεις επιτοκίων της ΕΚΤ στα δάνεια, αλλά τις κράτησαν καθηλωμένες στις καταθέσεις, καταγράφοντας παράλληλη τιμολογιακή συμπεριφορά. Τον Δεκέμβριο του 2024, το μέσο επιτόκιο νέων δανείων βρισκόταν στο 5,21%, ενώ των νέων καταθέσεων μόλις στο 0,45%, δημιουργώντας ένα spread 4,76 ποσοστιαίων μονάδων που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία χωρίς καμία σχέση με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
Ανακεφαλαιοποιήσεις: Δημόσιο αίμα για ξένες υπεραξίες
Η ρητορική της ΕΕΤ ότι οι ανακεφαλαιοποιήσεις «διέσωσαν τις καταθέσεις και όχι τις τράπεζες» κρύβει την ωμή αλήθεια ότι ο Έλληνας φορολογούμενος πλήρωσε δεκάδες δισεκατομμύρια για να σταθούν οι τράπεζες στα πόδια τους. Τα κεφάλαια αυτά μπήκαν με σκληρούς όρους για το Δημόσιο, το οποίο τελικά αποχώρησε από τον στρατηγικό έλεγχο των ιδρυμάτων. Το 2025–2026, η ξένη συμμετοχή στον τραπεζικό κλάδο έφτασε το 80%, με τους ξένους επενδυτές να αγοράζουν σε τιμές ευκαιρίας και να εισπράττουν σήμερα γενναιόδωρα μερίσματα, ενώ το ρίσκο παραμένει στο εσωτερικό. Ο αναβαλλόμενος φόρος (DTC) παραμένει σημαντικό μέρος των κεφαλαίων και η «επιτάχυνση» της απόσβεσής του είναι ένα κομψό τέχνασμα για να επιτραπούν μεγαλύτερες διανομές κερδών προς τους ξένους μετόχους.
Η «ψαλίδα» στη λιανική και οι κυνικές χρεώσεις
Ενώ η ΕΕΤ καυχιέται για την πιστωτική επέκταση, τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή αφορά κυρίως επιδοτούμενα επιχειρηματικά δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ στη λιανική τραπεζική η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Τον Ιανουάριο του 2026, το επιτόκιο καταναλωτικών δανείων στην Ελλάδα ήταν 10,45%, έναντι 7,58% στην Ευρωζώνη, μια χαοτική διαφορά 2,87 μονάδων στις πλάτες του απλού πολίτη. Οι προθεσμιακές καταθέσεις νοικοκυριών στην Ελλάδα αμείβονται με μόλις 1,14%, την ώρα που στην Ευρωζώνη ξεπερνούν το 1,78%. Οι τράπεζες επιβάλλουν χρεώσεις ευρωπαϊκού επιπέδου για κάθε βασική συναλλαγή, την ώρα που οι καταθέσεις όψεως αμείβονται με το εξευτελιστικό 0,03%.
Κοινωνικός ρόλος: Επικοινωνιακά «ψίχουλα» πάνω σε βουνό κερδών
Η επίκληση του κοινωνικού ρόλου των τραπεζών με χορηγίες ύψους 900 εκατ. ευρώ από το 2019 αποτελεί πρόκληση όταν συγκρίνεται με τα πραγματικά οικονομικά τους μεγέθη. Την τετραετία 2022–2025, τα καθαρά κέρδη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών ξεπέρασαν τα 16 δισ. ευρώ. Οι διανομές μερισμάτων εκτοξεύθηκαν πάνω από τα 5 δισ. ευρώ, καθιστώντας την «κοινωνική ευθύνη» ένα απλό επικοινωνιακό κόστος για να συντηρείται η ασυδοσία εις βάρος της κοινωνίας.
