Η απόλυτη αποσύνθεση του προοδευτικού χώρου φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του πρώην πρωθυπουργού – Πώς η Νέα Αριστερά εξαϋλώνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται στον βούρκο του εμφυλίου – Η επιτομή της σήψης και τα περιφερόμενα πολιτικά ζόμπι
Η εικόνα που εκπέμπουν σήμερα τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς συνιστά την πλέον εμετική επιβεβαίωση της απόλυτης πολιτικής τους χρεοκοπίας. Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί αηδιασμένη ένα πρωτοφανές παζάρι πολιτικών τυχοδιωκτών, οι οποίοι μεταπηδούν από το ένα στρατόπεδο στο άλλο με θράσος που προκαλεί ίλιγγο. Στελέχη που κάποτε κουνούσαν το δάχτυλο στο όνομα της δήθεν ηθικής, σήμερα λειτουργούν ως περιφερόμενα πολιτικά ερείπια, ικετεύοντας για μια γωνιά επιβίωσης στο νέο μαγαζί που στήνεται. Ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται καν ως ψηφοφόρος, αλλά ως το μόνιμο, αθόρυβο θύμα μιας χυδαίας φάρσας, όπου οι ιδεολογικές αρχές έχουν κατακρεουργηθεί αποκλειστικά και μόνο για τη διατήρηση μιας βουλευτικής καρέκλας.
Ο σκιώδης ολετήρας και το σχέδιο της απόλυτης υποταγής
Πίσω από αυτή τη βιβλική κομματική καταστροφή, ο Αλέξης Τσίπρας κινεί τα νήματα ως ο απόλυτος ολετήρας της προοδευτικής παράταξης. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να ικανοποιήσει τις ηγεμονικές του φαντασιώσεις, διαλύοντας συνειδητά τους μηχανισμούς και αποδομώντας πρόσωπα που μέχρι χθες τον υπηρετούσαν τυφλά. Η μεθοδευμένη αποσύνθεση της Νέας Αριστεράς και ο εκλογικός εκμηδενισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν δικά του, χειρουργικά χτυπήματα. Ο μοναδικός του στόχος είναι να εγκλωβίσει κάθε απελπισμένο στέλεχος, να σβήσει κάθε ίχνος αυτόνομης φωνής και να πλασαριστεί ξανά, μέσα από ένα ψηφιακό rebranding, ως ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του χώρου απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο εμφύλιος του βούρκου και η «σωτηρία» από τα δεξιά
Ο κυνισμός του Thiseio Project, ωστόσο, τερματίζει τα κοντέρ όταν το ίδιο το επιτελείο Τσίπρα φτάνει στο σημείο να περιμένει ως «θείο δώρο» την ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Η ελπίδα τους για πολιτική ανάσταση κρέμεται αποκλειστικά από μια πιθανή δεξιά διάσπαση, γεγονός που επιβεβαιώνει την παντελή απουσία δικής τους, πειστικής πολιτικής πρότασης. Την ίδια ώρα, τα πρώην «συντροφικά» στρατόπεδα πνίγονται στο αίμα ενός ατέρμονου εμφυλίου. Στη Νέα Αριστερά αλληλοσπαράσσονται εν μέσω βαριών υπαινιγμών για κάτω από το τραπέζι συναλλαγές, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ ανταλλάσσουν χτυπήματα κάτω από τη μέση, φέρνοντας το κόμμα στο χείλος της οριστικής διάλυσης. Το τοπίο θυμίζει κινούμενη άμμο και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι μάχες πλέον δίνονται αποκλειστικά για την ωμή κατανομή της εξουσίας.
