Αναλυτές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τον τελευταίο καιρό, σημειώνουν ότι η Κύπρος κινδυνεύει από τις ορέξεις της Τουρκίας. Για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν θα αναλυθούν εδώ. Ο σκοπός του κειμένου δεν είναι να πείσει, για τον αντικειμενικό κίνδυνο, τους θιασώτες των ήρεμων νερών, αυτούς δηλαδή που ενδιαφέρονται πιο πολύ για το κόμμα/ψήφο και την ατζέντα της Ούρσουλας, παρά για τον Ελληνισμό. Αντιθέτως, όσοι δεν θεωρούν «ξοφλημένο» το ελληνικό νησί, κάτι το αδιάφορο που «κείται μακράν», ανησυχούν πολύ. Η ψευδο-αριστεία τους κατονομάζει «επαγγελματίες ανησυχούντες», η ιστορία θα τους καταγράψει ως εθνικά ευαίσθητους και διορατικούς πατριώτες.
Ας δούμε όμως ποια είναι η ευκαιρία για τη Κύπρο. Πολύ πρόσφατα το Ισραήλ υποστήριξε - μέσω επίσημων στρατιωτικών κύκλων και αναλύσεων σε ισραηλινά ΜΜΕ - ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν καλύπτει τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής στην Κύπρο. Αυτές οι δηλώσεις ήρθαν με αφορμή τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατά τουρκικών στόχων στη Συρία, τις οποίες και έκανε «γαργάρα» ο ατρόμητος Ερντογάν.
Πράγματι η θέση του Ισραήλ υπήρξε ξεκάθαρη: στην Συρία, όπως και στην κατεχόμενη Κύπρο, η Τουρκία δεν μπορεί να επικαλεστεί την ιδιότητα της ως μέλος του ΝΑΤΟ και συγκεκριμένα το Άρθρο 5 γιατί τα στρατεύματά της βρίσκονται εκτός της επίσημης τουρκικής επικράτειας. Στην πραγματικότητα, λέει το Ισραήλ, το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ «ακυρώνεται» ή καλύτερα διασαφηνίζεται, με τρόπο αυστηρό, από το άρθρο 6 του ΝΑΤΟ. Το άρθρο 6 του ΝΑΤΟ ορίζει (αυστηρά) ότι η συλλογική άμυνα στο ΝΑΤΟ ενεργοποιείται ΜΟΝΟ σε περίπτωση επίθεσης εντός της επικράτειας των κρατών-μελών στην Ευρώπη ή την Βόρεια Αμερική.
Συνεπώς, εάν το Ισραήλ πλήξει τουρκικές στρατιωτικές θέσεις σε αυτές τις περιοχές, στη Συρία και στην Κύπρο, η Τουρκία δεν νομιμοποιείται να ζητήσει την ενεργοποίηση του Άρθρου 5 για να συμπαρασύρει τη Συμμαχία σε πόλεμο και τονίζει ότι οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις στην κατεχόμενη Κύπρο, όπως και εκείνες στη Συρία, αποτελούν γεωγραφικά σημεία εκτός των διεθνώς αναγνωρισμένων.
Το Ισραήλ, με άλλα λόγια, δήλωσε ευθαρσώς: «όπου υπάρχει τουρκικός στρατός κατοχής, εμείς μπορούμε να τον χτυπάμε και εσύ Ερντογάν δεν νομιμοποιείσαι να ζητήσεις τη συνδρομή του ΝΑΤΟ. Σε τόπους που έχεις εισβάλλει δεν καλύπτεσαι από το ΝΑΤΟ».
Ας δούμε τώρα ποια είναι η τρέχουσα γεωπολιτική πραγματικότητα. Η ΕΕ (η Γερμανώπη) μπορεί να «αγαπάει Ερντογάν» και να του κάνει όλα τα χατίρια, ακόμη και εις βάρος κρατών μελών της, είναι ωστόσο ένας γεωπολιτικός νάνος, εμπρός στις δυνάμεις που εμπλέκονται εδώ. Αυτή η παρακμιακή, διεφθαρμένη και άβουλη ΕΕ, μπροστά σε τετελεσμένα το βουλώνει και σε δεύτερο χρόνο, καταϊδρωμένη, ταπεινωμένη και φαιδρή, χρυσώνει το χάπι, ενώ προσπαθεί να παίξει το θεατρικό της «στρατηγικής αυτονομίας». Οι ΗΠΑ από την άλλη, που είναι πάντα γεωπολιτικός κολοσσός, ενεργούν σταθερά με βάση το εθνικό και ηγεμονικό τους συμφέρον - συνεργάζονται και εμπιστεύονται οντότητες που διαθέτουν Λόγο, που παίρνουν πρωτοβουλίες για το δικό τους αντίστοιχο εθνικό συμφέρον – συνεπώς δρουν (πραγματικά) στη γεωπολιτική σκακιέρα - και πάνω από όλα έχουν τη νοοτροπία του νικητή και τις «εξασφαλίσεις» του Διεθνούς Δικαίου στο πλάι τους. Οι ΗΠΑ «θέλουν» την Τουρκία στο παιχνίδι, όπως ήταν προ είκοσι ετών, όχι τη σημερινή που, με τις ύπουλες τακτικές της, περισσότερο βλάπτει, παρά ωφελεί το αμερικανικό συμφέρον.
Το Ισραήλ χτύπησε τους Τούρκους αλύπητα στη Συρία, στη βάση Αμπού Ντούχουρ, και το ίδιο μπορεί να κάνει και στην κατεχόμενη Κύπρο. Δεν θα φοβηθεί κανέναν Ερντογάν, όχι γιατί έχει πάντα τις πλάτες των ΗΠΑ ή γιατί είναι θεϊκά παντοδύναμο, αλλά γιατί όταν ΔΕΝ έχει τις πλάτες των ΗΠΑ, δρα αυτόνομα, με θάρρος και αποφασιστικότητα και πάντα με γνώμονα το εθνικό του συμφέρον. Τα κράτη – ακόμη και εκείνα σε ισχυρή γεωπολιτική σύγκλιση - μπορεί να μην συμφωνούν σε όλα, ωστόσο πράττουν με μπούσουλα τη μεγάλη εικόνα. Η ενεργειακή διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και η (γεω)πολιτική ασφάλεια και σταθερότητα του άξονα στην ΝΑ Μεσόγειο - που θα εξασφαλίσει και τις τεράστιες επενδύσεις - είναι ένας από τους βασικούς (και υπαρξιακούς) στόχους του Ισραήλ και δεν θα σταματήσει επειδή ο Τούρκος θέλει να έχει πόδι στην Κύπρο. Το Ισραήλ με το δίκιο, με τον «παρά και το σπαθί του» θα προχωρήσει τα σχέδιά του.
Από την άλλη, δυστυχώς το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο έχει δείξει ότι σύρεται από τις εξελίξεις, είναι μάλλον το φοβικό και ντροπιαστικό αντίθετο του ισραηλινού. Ήδη από την 2η εκλογή Τραμπ, η Κυβέρνηση της Ελλάδας, αλαζονική, όλο και πιο κεντροαριστερή και αποχαυνωμένη από χρονίως πλαδαρές και αποτυχημένες θεωρίες, παρακολουθεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στην ουσία, να ασκούν Εξωτερική Πολιτική για λογαριασμό της Ελλάδας. Φρονώ ότι και αυτό το παράθυρο ευκαιρίας, για τον ελληνισμό συνολικά, θα πεταχτεί στα σκουπίδια.
Αυτή τη στιγμή, με σαφή πολιτική εντολή, οι ελληνικές ΕΔ θα έπρεπε να συζητούν, να συμφωνούν και να σχεδιάζουν - με τις αντίστοιχες ισραηλινές - ένα από κοινού συντριπτικό χτύπημα των τουρκικών δυνάμεων κατοχής στην Κύπρο, με στόχο να γίνει η Κύπρος de facto ελληνική, ό,τι ήταν πάντα δηλαδή. Δεν μπορώ να γνωρίζω στρατιωτικά μυστικά, ως απλός πολίτης, ωστόσο πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση και αυτή εκτιμάται εδώ. Στην Κυβέρνηση μάλλον εύχονται να μην αγριέψει πολύ ο Σουλτάνος και μας κάνει κανένα πόλεμο με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ και εν τέλει να βγάλει το φίδι από την τρύπα ο Νετανιάχου. Άλλωστε, σύντομα θα έχουμε εκλογές, πού να βρεθεί χρόνος και μυαλό για εθνικά οράματα και γεωπολιτικές σκοτούρες.
.jpeg)
.png)
