Του Αθανασίου Μπαντή
Με αφορμή τη σημερινή δήλωση του 𝝟ώ𝞂𝞃𝝰 𝝟𝝰𝞀𝝰𝝻𝝰𝝼𝝺ή για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και των βιολογικών, θεωρώ ότι αξίζει να σταθούμε με νηφαλιότητα, αλλά και με αίσθημα δικαιοσύνης απέναντι σε έναν άνθρωπο που δηλώνει ξεκάθαρα ότι τίθεται στη διάθεση των αρχών και δεν αποφεύγει τον έλεγχο.
𝚶 ί𝛅𝛊𝛐ς 𝛅𝛈𝛌ώ𝛎𝛆𝛊 ό𝛕𝛊 :
* θέτει τον εαυτό του στη διάθεση της Δικαιοσύνης
* θα αποδείξει την αθωότητά του και
* συνεχίζει να σέβεται την εντολή των Σερραίων πολιτών.
𝚨𝛖𝛕ή 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛔𝛕ά𝛔𝛈 𝛆𝛖𝛉ύ𝛎𝛈ς, όχι υπεκφυγής.
Όμως, πέρα από πρόσωπα, υπάρχει η ουσία της υπόθεσης.
Μιλάμε για μια περίπτωση περίπου 37 κτηνοτρόφων, 𝛑𝛒𝛂𝛄𝛍𝛂𝛕𝛊𝛋ώ𝛎 𝛑𝛂𝛒𝛂𝛄𝛚𝛄ώ𝛎, που κινδύνευσαν να χάσουν ενισχύσεις από το πρόγραμμα βιολογικής κτηνοτροφίας.
Ό𝛘𝛊 𝛄𝛊𝛂𝛕ί 𝛅𝛆𝛎 𝛆ί𝛘𝛂𝛎 𝛔𝛖𝛍𝛃ά𝛔𝛆𝛊ς
Αλλά γιατί αυτές 𝛅𝛆𝛎 𝛂𝛎𝛂𝛒𝛕ή𝛉𝛈𝛋𝛂𝛎 𝛆𝛍𝛑𝛒ό𝛉𝛆𝛔𝛍𝛂 𝛔𝛕𝛐 𝛔ύ𝛔𝛕𝛈𝛍𝛂, 𝛍έ𝛔𝛚 𝛕𝛈ς 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛂𝛔ί𝛂ς 𝛑𝛐𝛖 (στην πράξη) 𝛅𝛊𝛆𝛋𝛑𝛆𝛒𝛂𝛊ώ𝛎𝛆𝛕𝛂𝛊 𝛂𝛑ό 𝛕𝛐𝛎 𝛔ύ𝛍𝛃𝛐𝛖𝛌𝛐 𝛖𝛑𝛐𝛔𝛕ή𝛒𝛊𝛏𝛈ς 𝛕𝛐𝛖 𝛂𝛄𝛒ό𝛕𝛈
Δηλαδή:
𝛈 𝛐𝛖𝛔ί𝛂 𝛖𝛑ή𝛒𝛘𝛆
𝛈 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛂𝛔ί𝛂 𝛂𝛔𝛕ό𝛘𝛈𝛔𝛆
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης , 𝛈 ό𝛌𝛈 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛂𝛔ί𝛂 𝛂𝛗𝛐𝛒𝛐ύ𝛔𝛆 𝛂𝛎𝛂𝛇ή𝛕𝛈𝛔𝛈 𝛕𝛒ό𝛑𝛐𝛖 ώ𝛔𝛕𝛆 𝛎𝛂 𝛂𝛎𝛕𝛊𝛍𝛆𝛕𝛚𝛑𝛊𝛔𝛕𝛆ί 𝛕𝛐 𝛑𝛒ό𝛃𝛌𝛈𝛍𝛂 𝛍έ𝛔𝛚 𝛕𝛚𝛎 𝛑𝛒𝛐𝛃𝛌𝛆𝛑ό𝛍𝛆𝛎𝛚𝛎 𝛅𝛊𝛐𝛊𝛋𝛈𝛕𝛊𝛋ώ𝛎 𝛐𝛅ώ𝛎 (ό𝛑𝛚ς 𝛊𝛆𝛒𝛂𝛒𝛘𝛊𝛋ή 𝛑𝛒𝛐𝛔𝛗𝛖𝛄ή), 𝛅𝛈𝛌𝛂𝛅ή 𝛍έ𝛔𝛂 𝛔𝛆 έ𝛎𝛂 𝛉𝛆𝛔𝛍𝛊𝛋ό 𝛑𝛌𝛂ί𝛔𝛊𝛐.
Άρα το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε ενδιαφέρον για μια υπόθεση
αλλά αν 𝛂𝛖𝛕ό 𝛕𝛐 𝛆𝛎𝛅𝛊𝛂𝛗έ𝛒𝛐𝛎 𝛂𝛗𝛐𝛒𝛐ύ𝛔𝛆 𝛂𝛑𝛐𝛋𝛂𝛕ά𝛔𝛕𝛂𝛔𝛈 𝛍𝛊𝛂ς 𝛑𝛒𝛂𝛄𝛍𝛂𝛕𝛊𝛋ής 𝛂𝛅𝛊𝛋ί𝛂ς
Και εδώ προκύπτουν εύλογα ερωτήματα:
𝚶𝛊 𝛑𝛂𝛒𝛂𝛄𝛚𝛄𝛐ί 𝛆ί𝛘𝛂𝛎 ή 𝛅𝛆𝛎 𝛆ί𝛘𝛂𝛎 𝛕𝛊ς 𝛔𝛖𝛍𝛃ά𝛔𝛆𝛊ς;
𝚮 𝛋𝛂𝛉𝛖𝛔𝛕έ𝛒𝛈𝛔𝛈 𝛐𝛗𝛆𝛊𝛌ό𝛕𝛂𝛎 𝛔𝛕𝛐𝛖ς ί𝛅𝛊𝛐𝛖ς ή 𝛔𝛕𝛐𝛎 𝛔ύ𝛍𝛃𝛐𝛖𝛌𝛐 𝛖𝛑𝛐𝛔𝛕ή𝛒𝛊𝛏𝛈ς 𝛑𝛐𝛖 𝛆ί𝛘𝛆 𝛕𝛈𝛎 𝛆𝛖𝛉ύ𝛎𝛈 𝛅𝛊𝛂𝛘𝛆ί𝛒𝛊𝛔𝛈ς 𝛕𝛈ς 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛂𝛔ί𝛂ς;
𝚼𝛑ή𝛒𝛏𝛆 𝛑𝛒𝛂𝛄𝛍𝛂𝛕𝛊𝛋ή 𝛇𝛈𝛍ί𝛂 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛐 𝚫𝛈𝛍ό𝛔𝛊𝛐;
Ή 𝛆𝛑𝛊𝛘𝛆𝛊𝛒ή𝛉𝛈𝛋𝛆 𝛎𝛂 𝛍𝛈 𝛘𝛂𝛉𝛐ύ𝛎 𝛘𝛒ή𝛍𝛂𝛕𝛂 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛖𝛑𝛊𝛋𝛐ύς 𝛌ό𝛄𝛐𝛖ς;
Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε μιλάμε για μια κλασική περίπτωση όπου η διαδικασία υπερίσχυσε της ουσίας.
Και εκεί ακριβώς παρεμβαίνει η πολιτική:
-Όχι για να παρακάμψει τον νόμο
-Αλλά για να αντιμετωπίσει περιπτώσεις που το ίδιο το σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί δίκαια
𝚫𝛆𝛎 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛈 𝛑𝛒ώ𝛕𝛈 𝛗𝛐𝛒ά 𝛑𝛐𝛖 𝛑𝛒𝛐𝛋ύ𝛑𝛕𝛆𝛊 𝛂𝛖𝛕ό 𝛕𝛐 𝛅ί𝛌𝛈𝛍𝛍𝛂.
Όταν η ευθύνη διαχέεται:
-στον αγρότη
-στον σύμβουλο υποστήριξης του αγρότη
-στη διοίκηση
τότε η απόδοση ευθυνών δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη.
Και σίγουρα δεν μπορεί να αγνοεί τη βασική διάκριση:
-άλλο η ουσία
-και άλλο η διαδικασία
Η ουσία εδώ είναι απλή:
𝛐𝛊 𝛔𝛖𝛍𝛃ά𝛔𝛆𝛊ς 𝛖𝛑ή𝛒𝛘𝛂𝛎.
𝚮 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛂𝛔ί𝛂 ή𝛕𝛂𝛎 𝛂𝛖𝛕ή 𝛑𝛐𝛖 𝛅𝛆𝛎 𝛐𝛌𝛐𝛋𝛌𝛈𝛒ώ𝛉𝛈𝛋𝛆 ό𝛑𝛚ς έ𝛑𝛒𝛆𝛑𝛆.
Και σε τέτοιες περιπτώσεις, η παρέμβαση για να μην χαθούν ενισχύσεις δεν είναι αυτονόητα πρόβλημα.
Είναι συχνά αναγκαία.
Η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της.
Και πρέπει να την κάνει.
Αλλά η συζήτηση στην κοινωνία οφείλει να γίνεται με πλήρη εικόνα.
𝚪𝛊𝛂𝛕ί 𝛂𝛎 𝛅𝛆𝛎 𝛅𝛐ύ𝛍𝛆 𝛕𝛈 𝛒ί𝛇𝛂 𝛕𝛐𝛖 𝛑𝛒𝛐𝛃𝛌ή𝛍𝛂𝛕𝛐ς, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τα ίδια φαινόμενα ξανά και ξανά.
Και τότε δεν θα φταίνε τα πρόσωπα.
𝚯𝛂 𝛗𝛕𝛂ί𝛆𝛊 𝛕𝛐 𝛔ύ𝛔𝛕𝛈𝛍𝛂.-
.jpeg)
