Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, όπου η ελευθερία του λόγου θεωρητικά προστατεύεται από το Σύνταγμα, εμφανίζεται ο Ρουβίκωνας ως ο αυτοαποκαλούμενος “αντάρτικος πυρήνας” της αριστεράς, λειτουργώντας de facto ως τα σύγχρονα τάγματα ασφαλείας της ιδεολογίας του. Όπως τα ιστορικά τάγματα ασφαλείας συνεργάστηκαν με τους Ναζί κατά την Κατοχή για να καταστείλουν την αντίσταση, έτσι και ο Ρουβίκωνας επιτίθεται αδυσώπητα σε κάθε φωνή που τολμά να εκφράσει άποψη αντίθετη με την αριστερή αφήγηση. Δεν δέχονται διάλογο, δεν ανέχονται αντίρρηση – μόνο τρομοκρατία και βία.
Η Τακτική της Τρομοκρατίας κατά της Ελευθερίας του Λόγου
Ο Ρουβίκωνας έχει μετατραπεί σε συμμορία που εισβάλλει σε πανεπιστήμια, γραφεία βουλευτών, εκδηλώσεις και ιδιωτικές επιχειρήσεις, σπάζοντας, απειλώντας και τρομοκρατώντας όποιον θεωρούν “εχθρό”. Παραδείγματα άφθονα: εισβολές σε γραφεία του ΠΑΣΟΚ, επιθέσεις σε φοιτητές με διαφορετικές απόψεις, διακοπές ομιλιών πολιτικών όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης ή καθηγητών που υπερασπίζονται την εθνική ιστορία. Κάθε αντίθετη άποψη –για Μακεδονία, οικονομία, μετανάστευση ή ιστορικά γεγονότα– αντιμετωπίζεται με μολότοφ, σπασίματα και δημόσιες εκκλήσεις για “εκκαθαρίσεις”. Αυτή η τακτική θυμίζει τα τάγματα εφόδου της αριστεράς στα χρόνια του Εμφυλίου, όπου η ιδεολογική καθαρότητα επιβαλλόταν με τα όπλα.
Η βία τους δεν είναι “παράπλευρη απώλεια” – είναι σκόπιμη. Δηλώνουν ανοιχτά ότι “δεν μιλάμε με φασίστες”, μετατρέποντας κάθε κριτική σε “φασισμό” και δικαιολογώντας την τρομοκρατία. Στόχος; Η φίμωση της αντιπολίτευσης, η επιβολή μίας μονοφωνίας που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Ενώ η Χρυσή Αυγή κηρύχθηκε εγκληματική οργάνωση το 2020 από τα δικαστήρια, με βάση την καλλιέργεια εχθροπάθειας και βίας, ο Ρουβίκωνας παραμένει ελεύθερος να δρα ανενόχλητος. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης γιατί δεν προχωρά σε αντίστοιχη ταύτιση; Γιατί δεν κατατάσσει τον Ρουβίκωνα στις τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως ορίζει ο Ποινικός Κώδικας για ομάδες που “καλλιεργούν εχθρότητα” (άρθρο 187Α); Οι εισβολές τους, οι απειλές θανάτου και η συστηματική βία πληρούν όλα τα κριτήρια – από ποινικές πράξεις βίας έως προπαγάνδα μίσους κατά “δεξιών” ή “αστών”.
Η απάντηση είναι πολιτική: μέρος της εξουσίας βλέπει τον Ρουβίκωνα ως “χρήσιμο ιδεολογικό όπλο” ενάντια στη δεξιά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον ανέχθηκε, η ΝΔ τον αφήνει να υπάρχει ως “αριστερό φόβητρο”. Η ΕΛ.ΑΣ. συλλαμβάνει μερικούς, αλλά οι αρχηγοί μένουν ελεύθεροι, οι δίκες αργούν και η κοινωνία τρομοκρατείται. Πού είναι η ισότιμη αντιμετώπιση; Η ταύτιση με τη Χρυσή Αυγή θα ήταν δίκαιη: και οι δύο καλλιεργούν βία, εχθροπάθεια και μισαλλοδοξία, απλώς με διαφορετικά “χρώματα”. Η ανοχή στο Ρουβίκωνα υπονομεύει τη δημοκρατία. Φοιτητές φοβούνται να μιλήσουν στα ΑΕΙ, επιχειρηματίες δέχονται εκβιασμούς, πολίτες αποφεύγουν δημόσιες εκδηλώσεις. Είναι ώρα το κράτος να δράσει: κατάταξη ως τρομοκρατικής οργάνωσης, μαζικές διώξεις και προστασία της ελευθερίας του λόγου. Διαφορετικά, τα τάγματα ασφαλείας της αριστεράς θα συνεχίσουν να κυβερνούν με τα γροθιές.
