Η Νέα Δημοκρατία που ιδρύθηκε ως μια μεγάλη φιλελεύθερη και πατριωτική παράταξη από τον εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή, με αναφορά σε θεσμούς, αρχές και με τεράστια πολιτική παράδοση, μοιάζει σήμερα να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις αρχές και τον πατριωτικό της λόγο. Η εικόνα που εκπέμπει είναι μιας κλειστής κομματικής δομής ιδιωτική επιχείρηση, όπου η προσωπική σχέση με την ηγεσία - πρωθυπουργό CEO- υπερισχύει της ιδεολογικής διαδρομής και της συλλογικής λειτουργίας.
Η επιλογή στελεχών με στενή σύνδεση με το προσωπικό πολιτικό περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη προκαλεί εύλογα ερωτήματα στο εσωτερικό της παράταξης και συναισθήματα αδικίας. Όταν άνθρωποι που ξεκίνησαν ως συνεργάτες στο πολιτικό γραφείο του αρχηγού αναδεικνύονται αργότερα σε κορυφαίες κομματικές και υπουργικές θέσεις - χωρίς να δοκιμαστούν σε εργασιακό περιβάλλον στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, ούτε καν στον κομματικό , παρά μόνο στο οικογενειακό πολιτικό γραφείο, αρκετοί παλιοί νεοδημοκράτες αισθάνονται ότι η αξιοκρατία και η εσωκομματική ανανέωση δίνουν τη θέση τους σε ένα σύστημα προσωπικής κλειστής οικογενειακής επιχείρησης!
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί, κατά τους επικριτές της ηγεσίας- που είναι πολλοί- η ανάδειξη του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στην ύψιστη κομματική θέση του γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής. Ένα πρόσωπο που πριν από χρόνια βρισκόταν στο πολιτικό γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη και εκπαιδευόταν στα κομματικά και πολιτικά παιχνίδια, σήμερα βρίσκεται σε θέση αυξημένης ευθύνης. Για κάποιους αυτό αποτελεί φυσική εξέλιξη μιας νέας γενιάς στελεχών· αλλά για τους πολλούς αποτελεί απόδειξη ενός συστήματος που αναπαράγει τον νεποτισμό και την μετάλλαξη της οικογένειας Μητσοτάκη σε κανονική ξεχωριστή ….φυλή.
Το ζήτημα δεν είναι η ηλικία ούτε η ανανέωση. Κάθε κόμμα χρειάζεται νέα πρόσωπα. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτά τα πρόσωπα επιλέγονται επειδή εκφράζουν μια ευρύτερη παράταξη ή επειδή ανήκουν στον στενό κύκλο της εκάστοτε ηγεσίας.
Η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε διαφορετική αντίληψη για την παράταξη: ένα κόμμα θεσμών και αξιών όχι οικογένειας με σικελικά χαρακτηριστικά. Η ιδέα της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης βασίστηκε στην υπέρβαση των οικογενειακών δικτύων και στην ένταξη διαφορετικών ρευμάτων κάτω από μια κοινή πολιτική ταυτότητα. Αυτό έδειξαν με τις πολιτικές τους κινήσεις όλοι οι προηγούμενοι αρχηγοί της, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που ενέταξε τον φιλελεύθερο πατέρα του πρωθυπουργού, μέχρι τον Αντώνη Σαμαρά που έφερε την τριάδα του πρώην ΛΑΟΣ κάτω από την ομπρέλα της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης.
Σήμερα, πολλοί βλέπουν μια μετάλλαξη: μια Νέα Δημοκρατία που θυμίζει περισσότερο κλειστό σύστημα εξουσίας παρά ανοιχτή πολιτική κοινότητα. Η κριτική ότι η παράταξη μετατρέπεται σε «οικογενειακή υπόθεση» δεν αφορά μόνο πρόσωπα· αφορά την ίδια τη φυσιογνωμία του κόμματος.
Αν η Νέα Δημοκρατία θέλει να παραμείνει η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη της χώρας, οφείλει να ξαναβρεί τη σχέση της με τη βάση της, τις αρχές της και την ιστορική της μνήμη. Γιατί χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο, ακόμα και η μεγαλύτερη παράταξη κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας μηχανισμός διαχείρισης εξουσίας.
Και τότε ο ιδεολογικός κατήφορος δεν θα είναι απλώς μια πολιτική κριτική. Θα είναι η μεγαλύτερη απώλεια ταυτότητας. Αυτός ο κατήφορος πρεπει να σταματήσει. Φτάνει πια, ακούγεται απ όλη την επικράτεια. Η ώρα των μεγάλων ανατροπών πλησιάζει.
