.jpg)
Το φάσμα της ακυβερνησίας, το ωμό εκβιαστικό τελεσίγραφο της Χαριλάου Τρικούπη και το παρασκήνιο των σκοτεινών δωματίων για τον νέο ηγέτη – Η εκλογική άβυσσος και η καρατόμηση του πρωθυπουργού
Το απόλυτο κυβερνητικό αφήγημα της παντοδυναμίας Μητσοτάκη καταρρέει με πάταγο, αφήνοντας το Μέγαρο Μαξίμου έκθετο στον εφιάλτη της επόμενης κάλπης. Τα δημοσκοπικά ευρήματα πιστοποιούν πλέον περίτρανα τον θάνατο της αυτοδυναμίας, αλλά και του στόχου του 25% που απαιτείται για το μπόνους των εδρών καταδικάζοντας τη Νέα Δημοκρατία σε ταπεινωτική αναζήτηση πολιτικού δεκανικιού για να κρατηθεί στην εξουσία. Το κομματικό σύστημα κατακερματίζεται βίαια, με το κυβερνών κόμμα να εγκλωβίζεται σε ένα ασφυκτικό αδιέξοδο. Σε αυτό το ζοφερό τοπίο, το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται σε ρυθμιστή, όμως η συμμαχία συνοδεύεται από έναν αδιαπραγμάτευτο, αιμοσταγή όρο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης στέλνει ένα ωμό τελεσίγραφο, καθιστώντας σαφές ότι η Χαριλάου Τρικούπη απαιτεί κυνικά το πολιτικό κεφάλι του Κυριάκου Μητσοτάκη για να επικυρώσει τον συγκυβερνητικό γάμο.
Ο τρόμος του συστήματος και τα παρασκηνιακά παζάρια
Η προοπτική της αναγκαστικής αποχώρησης από τον πρωθυπουργικό θώκο προκαλεί σεισμό στα θεμέλια της Πειραιώς. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει καλά πως ο κλοιός σφίγγει επικίνδυνα και ότι η αδυναμία σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης θα σημάνει νομοτελειακά την προσωπική του πολιτική εξόντωση. Μπορεί ο ίδιος να ξορκίζει δημόσια τις υπόγειες διαβουλεύσεις, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του πως οι πρωθυπουργοί εκλέγονται από τον κυρίαρχο λαό και όχι μέσα σε κλειστά, σκοτεινά δωμάτια, όμως η σκληρή πραγματικότητα τον διαψεύδει οικτρά. Το βαθύ σύστημα εξουσίας έχει ήδη αρχίσει να εξυφαίνει τον μανδύα της επόμενης μέρας, ετοιμάζοντας την αντικατάστασή του μακριά από τη λαϊκή ετυμηγορία, για να διασφαλίσει την επιβίωση του αστικού πολιτικού μπλοκ, αλλά και για να στρώσει τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα μέσα από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Οι τρεις μνηστήρες της σκιώδους εξουσίας
Μέσα σε αυτό το καζάνι των διεργασιών, τα κέντρα λήψης αποφάσεων έχουν ήδη προκρίνει τρία βαριά ονόματα ικανά να ηγηθούν του ετερόκλητου κυβερνητικού σχήματος. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναδύεται ως ο απόλυτος γεφυροποιός, συγκεντρώνοντας τον θαυμασμό κρίσιμων τμημάτων της Πειραιώς, όπως αποδείχθηκε περίτρανα στην πρόσφατη αποθέωσή του στο ΕΚΠΑ παρουσία γαλάζιων και πράσινων στελεχών. Στον αντίποδα, ο Νίκος Δένδιας προβάλλει ως η πλέον ασφαλής, συναινετική επιλογή από τα σπλάχνα της κεντροδεξιάς, διαθέτοντας το αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα του υπουργού που ποτέ δεν προκάλεσε εσωκομματικές έριδες. Το παζλ των μνηστήρων συμπληρώνεται από την πάγια, συστημική εφεδρεία του Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος προορίζεται να παίξει τον ρόλο του τεχνοκράτη-σωτήρα.
