Η κατάληψη της 4ης θέσης στην ΕΕ με πλεόνασμα 1,2% του ΑΕΠ δεν οφείλεται σε ανάπτυξη, αλλά στη φορολογική αφαίμαξη των πολιτών μέσω του πληθωρισμού
Σύμφωνα με τα στοιχεία για το πρώτο τρίμηνο του 2026, η Ελλάδα καταγράφει δημοσιονομικό πλεόνασμα 1,2% του ΑΕΠ, καταλαμβάνοντας την τεταρτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση πίσω μόνο από την Κύπρο (4,4%), την Ιρλανδία (2,4%) και τη Δανία (2%). Την ώρα που το έλλειμμα στην Ευρωζώνη διαμορφώνεται στο 3,2%, η κυβέρνηση παρουσιάζει τους αριθμούς ως προσωπικό θρίαμβο. Ωστόσο, η επίδοση αυτή δεν προήλθε από αύξηση της παραγωγικότητας ή των πραγματικών εισοδημάτων, αλλά από την αφαίμαξη των καταναλωτών, των εργαζομένων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ο πληθωρισμός ως αόρατος φοροεισπράκτορας και η συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης
Ο κυριότερος «χορηγός» του ελληνικού πλεονάσματος αποδεικνύεται ο πληθωρισμός. Η διαρκής αύξηση των τιμών διογκώνει το ονομαστικό ΑΕΠ, διοχετεύοντας αυξημένα έσοδα στα δημόσια ταμεία μέσω του ΦΠΑ, του φόρου εισοδήματος και των ασφαλιστικών εισφορών, χωρίς καμία αλλαγή στους φορολογικούς συντελεστές. Με αυτόν τον τρόπο, η ακρίβεια στα βασικά αγαθά, το ρεύμα και τα καύσιμα μετατρέπεται σε έναν έμμεσο μηχανισμό υπερφορολόγησης, ο οποίος ενισχύει τους δείκτες του κράτους εις βάρος της αγοραστικής δύναμης και του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.
Η κοινωνική ευημερία απέναντι στους αριθμούς: Η ανάγκη για πραγματική ανάπτυξη και δίκαιο φορολογικό σύστημα
Η παρουσίαση των πλεονασμάτων ως αυτοσκοπού προσκρούει στην κοινωνική πραγματικότητα, όπου η πλειοψηφία των πολιτών δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες, ενοίκια και λογαριασμούς. Ενώ μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες καταγράφουν ελλείμματα (όπως η Γαλλία με 5,1% και η Πολωνία με 5,9%), το ελληνικό παράδειγμα αποδεικνύει ότι οι ευημερούντες αριθμοί δεν συνεπάγονται ευημερία των πολιτών. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από πλεονάσματα που γεννιούνται από την ακρίβεια, αλλά από ουσιαστική ανάπτυξη με καλύτερους μισθούς, χαμηλότερο κόστος ζωής και ισχυρή κοινωνική προστασία.
