Η ιστορία της ΤΕΧΑΝ δεν έχει ακόμη δείξει το πραγματικό της βάθος. Μου λένε άνθρωποι με πολυετή διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση ότι, όταν αρχίσουν να ανοίγουν οι φάκελοι, η επίκληση άγνοιας δεν θα σταθεί εύκολα.
Οι αποφάσεις πέρασαν από υπουργικά γραφεία, περιφέρειες..και δήμους, με στελέχη που γνώριζαν τι ενέκριναν και σε ποια τιμή. Το πιο βαρύ στοιχείο είναι η ευρωπαϊκή σύγκριση, αφού μονάδες που στην Ελλάδα έφτασαν περίπου τις 300.000 ευρώ εμφανίζονταν σε άλλους διαγωνισμούς να κοστίζουν από 30.000 έως 70.000 ευρώ.
Δεν πρόκειται για μια μικρή απόκλιση που χάνεται στα τεχνικά παραρτήματα. Πρόκειται για χάσμα που απαιτεί ονόματα και εξηγήσεις. Στο παρασκήνιο ακούω ότι κάποιοι προετοιμάζουν ήδη τη γραμμή άμυνας. Μόνο που εδώ οι αριθμοί είναι τόσο κραυγαλέοι, ώστε δύσκολα θα καλυφθούν πίσω από υπηρεσιακές εισηγήσεις και υπογραφές «καλής πίστης».
Και σαν να μην έφτανε η τιμή κάθε μονάδας, υπάρχει ακόμη ένα σημείο που μπορεί να αποδειχθεί πιο επικίνδυνο. Η Κομισιόν είχε επισημάνει ότι τα συγκεκριμένα «σπιτάκια» αφορούσαν στην ανακύκλωση συσκευασιών, δηλαδή δραστηριότητα που ήδη χρηματοδοτείται μέσω των Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης και των περιβαλλοντικών τελών. Με απλά λόγια, για να στηριχθεί η αγορά τους με εθνικούς ή ευρωπαϊκούς πόρους, θα έπρεπε να εξυπηρετούν διαφορετικό αντικείμενο, όπως άλλα αστικά απόβλητα. Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί πληρώθηκαν τόσο ακριβά, αλλά και αν έπρεπε να πληρωθούν από τη συγκεκριμένη πηγή.
Πηγή: ethnos.gr
