Ευτυχώς οι χρήσιμοι ηλίθιοι στην Ελλάδα λιγοστεύουν….

 Φριπαλεστάιν: Τα αλαλάζοντα κύμβαλα και η ψευδαίσθηση της πλειοψηφίας

Ο γνωστός δημοσιογράφος Τάσος Δούσης ανάρτησε στο FB ένα κείμενο που θεωρήθηκε φιλοϊσραηλινό:

κατήγγειλε τις αντιισραηλινές κινητοποιήσεις, έκανε λόγο για «σαφάρι» Εβραίων και υποστήριξε ότι, απέναντι στην τουρκική απειλή, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να υπονομεύει τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ.

Στα σχόλια ακολούθησε λιντσάρισμα από φανατισμένους Φριπαλεστάιν. Αναμενόμενο: οι συγκεκριμένοι πολιτικοί μικρόκοσμοι έχουν τεράστια πυκνότητα ακτιβιστών, ιδεολογική φόρτιση και κουλτούρα μόνιμης κινητοποίησης. Δέκα άνθρωποι μπορούν να γράψουν εκατό σχόλια.

Τα νούμερα όμως δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικο: 17.147 👍 + 3.586 ❤️ = 20.733 σαφώς θετικές αντιδράσεις. Απέναντι 444 😡, 295 😂, 107 😢 και 43 😮.

Ακόμη κι αν βαφτίσουμε όλες τις αμφίσημες αντιδράσεις «αρνητικές», η διαφορά παραμένει χαώδης.

Βέβαια δεν πρόκειται για δημοσκόπηση. Είναι όμως εξαιρετική βαρομετρική ένδειξη για το τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία.

Και ακριβώς το ίδιο συμβαίνει στον δρόμο. Τον καταλαμβάνει ευκολότερα ο οργανωμένος, ο στρατευμένος, αυτός που θεωρεί πολιτικό καθήκον να βρίσκεται κάθε εβδομάδα σε πορεία. Οι υπόλοιποι εκατομμύρια άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές και στα σπίτια τους.

Αυτή η εικόνα περνά και στα ΜΜΕ, γιατί η διαδήλωση είναι είδηση. Ο μέσος πολίτης που δεν συμμετέχει σε καμία κινητοποίηση δεν αποτελεί είδηση.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν εμείς περνάμε από την εικόνα στο συμπέρασμα ότι αυτή η εικόνα εκφράζει και την κοινωνία.

Η περίπτωση Δούση δείχνει  ότι σε ότι αφορά το θέμα της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη, πολύ πιο σιωπηλή Ελλάδα που τη θέλει, την εγκρίνει και τη θεωρεί αναγκαία για τα συμφέροντα της χώρας μας.