Αυτός είναι ο Naser Orić από τη Βοσνία που με εκείνες τις περίεργες μεταμορφώσεις του πολέμου από μπράβος της νύχτας, έγινε Ταξίαρχος. Ως Διοικητής της Srebrenica (κατηγορήθηκε ότι) κατέστρεψε 50 σερβικά χωριά προκαλώντας επί 3 έτη τον θάνατο εκατοντάδων αμάχων, υποχρεώνοντας τους επιζώντες σε προσφυγιά, ενώ διέταξε την εκτέλεση/βασανισμό/απάνθρωπη μεταχείριση Σέρβων αιχμαλώτων. Παραπέμφθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο, αλλά φαίνεται ότι είχε καλούς δικηγόρους. Του επεβλήθη ποινή φυλάκισης μόλις 2 ετών, όμως δεν του άρεσε η απόφαση, άσκησε έφεση και αθωώθηκε.
Προσέξτε: τα εγκλήματα κατά Σέρβων στη Σρεμπρένιτσα είναι καταγεγραμμένα και επιβεβαιωμένα - αλλά "δεν απεδείχθη πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Orić είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο των δραστών". Φοβερό σκεπτικό; Η προηγούμενη φορά που χρησιμοποιήθηκε αυτή η υπερασπιστική γραμμή ήταν στη Νυρεμβέργη - όπου δεν βοήθησε ιδιαίτερα τους Ναζί να γλυτώσουν την κρεμάλα ή την φυλακή. Μάλιστα, η νομική αρχή της Ευθύνης Διοίκησης (Command Responsibility) κωδικοποιήθηκε επίτηδες στο Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου - αλλά τέλος πάντων, δεν εφαρμόσθηκε εν προκειμένω.
Δυνάμει νέου διεθνούς εντάλματος η Ελβετία τον εξέδωσε στη Βοσνία, όπου φυσικά αθωώθηκε. Αν τυχόν νομίζετε ότι η Δικαιοσύνη είναι προκατειλημμένη θα κάνετε λάθος, αφού ο Orić τελικά καταδικάσθηκε. Μην πάει ο νους σας στο κακό, όχι για τίποτα δολοφονίες Σέρβων αμάχων - αλλά για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου στην πατρίδα του (εμπόριο όπλων και εκβιασμούς). Η ποινή ήταν 2 χρόνια φυλάκισης, αλλά δεν την εξέτισε αφού του δόθηκε χάρη από τον Πρόεδρο της Βοσνίας, α-χαχαχα.
‘Ηταν ο μόνος Βόσνιος που παραπέμθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο για αυτά τα 3 έτη συστηματικών εγκλημάτων πολέμου. Κάποιοι ελάχιστοι συνεργάτες και υφισταμένοί του (Sabahudin Muhić, Zulfo Tursunović και Hakija Meholjić) κατέληξαν μόνο σε τοπικά Βοσνιακά δικαστήρια, όπου σιγά μην τους καταδίκαζαν. Ευθύνονταν για δολοφονίες αμάχων, εν ψυχρώ εκτελέσεις/εξαφάνιση αιχμαλώτων που κατόπιν βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο/μόνιμο εκδιωγμό του ντόπιου σερβικού πληθυσμού μέσω εκφοβισμού και καταστροφής περιουσιών - αλλά όταν ακούτε για τη Srebrenica, σαν τον σκύλο του Pavlov αυτομάτως το μυαλό σας πάει στους κακούς Σέρβους και στον Μλάντιτς - ο οποίος εκδικήθηκε για την πολυετή εξολόθρευση των συμπατριωτών του στην περιοχή.
Εννοείται ότι ΚΑΝΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ - αλλά είναι ολίγον ενοχλητικό ουδείς να μη δίνει δεκάρα για το τι συνέβαινε στη Srebrenica πριν τον Ιούλιο του 1995 - ή κανείς να μην ενδιαφέρεται για τους Βόσνιους εγκληματίες σε άλλες περιοχές - και δυστυχώς έπρεπε να φτάσουμε στην στους Δίδυμους Πύργους για να ξυπνήσει η Δύση από τον λήθαργο για τους Μουτζαχεντίν που αποκεφάλιζαν Σέρβους και βίαζαν τις γυναίκες τους στη Βοσνία. Αλλά περισσότερα γι’ αυτό σε άλλη ανάρτηση. Η επέτειος είναι κοντά.
Evangelos Klimis
.jpg)
